Eutanazja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Eutanazja (lub euthanazja, od gre. εὐθανασία, euthanasia – "dobra śmierć") – przyspieszenie śmierci chorego człowieka[potrzebne źródło]. W niektórych kodeksach karnych, w tym polskim[1] eutanazję określa się jako rodzaj zabójstwa. Od połowy XX w. eutanazja jest omawiana w kontekście nauki biotechnologii, bioetyki, prawa, polityki i religii.

Etymologia i historia[edytuj | edytuj kod]

Pojęcie "eutanazja" po raz pierwszy pojawiło się najprawdopodobniej w V w. p.n.e., w komedii Kratinosa o nieustalonym tytule. Określił on w ten sposób "osobę mającą dobrą śmierć" nie wyjaśniając sensu tego terminu. Po raz kolejny pojęcie to zostało użyte pod koniec IV w. p.n.e. przez innego greckiego poetę – Menandra. Drugie znaczenie nadane terminowi "euthanatos", określało "łatwą śmierć" będącą efektem posiadania dystansu do własnego życia[2].

Także w kulturze Starożytnego Rzymu pojęcie "eutanazji" było obecne. Swetoniusz w Żywotach cezarów, zawarł opis śmierci cesarza Oktawiana Augusta, który chciał umrzeć w spokoju, bezboleśnie, szybko a nade wszystko świadomie, tak by móc uporządkować swoje sprawy, co było mu dane[2]. Zatem w powyższych znaczeniach, na początku swojej historii, termin "eutanazja" oznaczał śmierć naturalną, ale w takim stanie zdrowia, by nie była ona powolnym umieraniem połączonym z cierpieniem[3].

Sparta[edytuj | edytuj kod]

W Sparcie eutanazja miała charakter eksterminacyjny. Dzieci nie tyle były własnością rodziny, co państwa. Już od urodzenia o ich losie decydowała rada starszych. Słabe, kalekie porzucano w górach lub zrzucano ze skały. Słabowite dzieci nie nadawały się na wojowników ani na matki. Obyczaj ten został opisany przez Plutarcha w "Żywotach równoległych". Z innych pism (np. Platona, który do tego wprost nawołuje) wynika, że zwyczaj porzucania kalekich a nawet zdrowych dzieci, jeśli było ich za dużo, praktykowano w całej Grecji. Różnica była tylko taka, że tam porzucano dzieci zgodnie z wolą rodziny (ojca), a w Sparcie decyzję podejmowano urzędowo, bywało więc, że wbrew woli rodziny[3].

Średniowiecze[edytuj | edytuj kod]

Mizerykordia

W średniowieczu dominował typ eutanazji samobójczej lub zabójczej. Używano mizerykordii do skracania życia śmiertelnie rannym rycerzom, przeciwnikom, jak również przyjaciołom[3].

Industrializacja[edytuj | edytuj kod]

Przed uprzemysłowieniem w XVIII w. europejskie społeczeństwa składały się przeważnie z uprawiających rolę lub rzemiosła wielkich rodzin, które były równocześnie gospodarczymi i rzemieślniczymi wspólnotami, dzięki czemu mogły objąć opieką chorych, inwalidów i starszych. Industrializacja w ciągu 50-100 lat rozbiła te wielkie rodziny na małe, zrelatywizowała integrującą funkcję religijnych i filozoficznych systemów, które ochraniały inwalidów, oraz uwalniała coraz konsekwentniej gospodarkę od chorych i niezdolnych do pracy w interesie wzrostu wydajności, tworząc i finansując dla nich obejmującą cały kraj społeczną sieć domów dla starców, szpitali, domów dla sierot, domów pracy, schronisk dla bezdomnych, więzień i szpitali psychiatrycznych. Utworzenie takiego systemu socjalnego dla gospodarczo nieproduktywnych grup, które określano mianem „egzystencji balastowych”, było odpowiedzią na to, co wówczas i dzisiaj nosi nazwę „kwestii społecznej”.

W miarę jednak upowszechniania w społeczeństwie postępów nauki zaczęto wspomniane grupy coraz częściej określać jako chorych i tak też je traktować z medycznego punktu widzenia. Obiecywano sobie po tym lepsze wyniki i obniżkę kosztów. A w końcu XIX w. uznano ich za dziedzicznie obciążonych, za ujemny materiał rozrodczy i degradowano ich deprecjonującymi terminami, jak: degeneraci, psychopaci, podludzie. Około 1900 r. proces degradacji objął wszystkie uprzemysłowione społeczeństwa Europy. W Niemczech akceptowano, a nawet witano, jako wyraz biologiczno-dziedzicznej sprawiedliwości wyrównawczej fakt, że w czasie I wojny światowej w niemieckich szpitalach psychiatrycznych zmarło z głodu i chorób infekcyjnych 70 tysięcy chorych. Taka jest geneza, tak przychylnego przyjęcia przez niemiecką opinię publiczną i elitarne środowiska intelektualne ówczesnych Niemiec osławionej książki Bindinga i Hoechego, Die Freigabe der Vernichtung lebensunwerten Lebens (Wydanie zniszczeniu istot niewartych życia), a która legła u podstaw współczesnego akceptowania eutanazji nie tylko nazistowskich Niemczech[3].

III Rzesza[edytuj | edytuj kod]

W czasach współczesnych eutanazja została wprowadzona instytucjonalnie w Trzeciej Rzeszy Niemieckiej[potrzebne źródło].

Podział[edytuj | edytuj kod]

Eutanazja jest dzielona na bierną określaną jako ortotanazja i czynną jako zabójstwo z litości. Eutanazją również mylnie bywała nazywana eksterminacja osób niepełnosprawnych przez nazistów podczas II wojny światowej (akcja T4).

Dopuszczalność eutanazji jest trudnym zagadnieniem etycznym. Ma ona zarówno zwolenników, jak i przeciwników. Konflikt racji bierze się z różnych systemów wartości, jakimi kierują się obie strony sporu. Przeciwnicy eutanazji uważają życie za święty dar od Boga (głównie przeciwnicy eutanazji czynnej) albo uznają je za najwyższą wartość. Zwolennicy natomiast twierdzą, iż ważniejsze są uszanowanie woli chorego, uchronienie go od cierpień oraz jego prawo do zachowania godności w rozumieniu, jakie on przyjmuje.

Uregulowania prawne na świecie[edytuj | edytuj kod]

Eutanazja na świecie, zielony – eutanazja jest legalna, jasnozielony – planowana legalizacja i pomarańczowy – eutanazja była dawniej legalna.

Eutanazja jest obecnie zalegalizowana w Holandii (2002), Belgii, Luksemburgu (w tym chorych dzieci), Albanii, Japonii i amerykańskich stanach Teksas i Oregon, a do niedawna także w australijskim Terytorium Północnym (Sąd australijski orzekł, że ta kwestia należy do spraw wyłącznie federalnych i uchylił legalność eutanazji).

Szczególna forma dozwolonej eutanazji występuje w Szwajcarii, gdzie można przepisać lek nasenny w śmiertelnej dawce, jednak chory musi go przyjąć samodzielnie.

W pozostałych krajach eutanazja jest niedozwolona i karana jak zwykłe zabójstwo, lub w sposób łagodniejszy.

Holandia[edytuj | edytuj kod]

W dzisiejszej Holandii praktycznie stosuje się ją od lat 70. XX w. Cechą charakterystyczną „rozwiązania holenderskiego” jest eutanazja niedobrowolna, dokonywana poza świadomością chorego[3]. W Holandii prawo zezwala na eutanazję tylko wówczas, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:

  • cierpienie pacjenta jest nie do zniesienia, przy czym nie ma szans na polepszenie się stanu chorego
  • żądanie przez pacjenta eutanazji musi być dobrowolne i powinno utrzymywać się przez z góry określony czas, nie może być spełnione, jeżeli osoba jest pod wpływem narkotyków, cierpi na zaburzenia psychiczne lub pozostaje pod wpływem innych osób
  • pacjent musi mieć pełną świadomość swojego stanu zdrowia, rokowań i przysługujących mu praw
  • konieczna jest konsultacja z co najmniej jednym niezależnym lekarzem, który musi potwierdzić stan zdrowia pacjenta i przesłanki, o których mowa powyżej
  • eutanazja musi być dokonana w medycznie odpowiedni sposób przez lekarza lub pacjenta w obecności lekarza
  • pacjent musi mieć co najmniej 12 lat (pacjenci w wieku od 12 do 16 lat muszą otrzymać zgodę rodziców)[4][5]

Ustawodawstwo holenderskie uznaje ważność pisemnego oświadczenia woli pacjenta. Oświadczenie takie może być użyte, kiedy pacjent znajdzie się w śpiączce lub w innym stanie, który uniemożliwia wyrażenie zgody na eutanazję.[3].

Luksemburg[edytuj | edytuj kod]

W Luksemburgu 20 lutego 2008 roku parlament Luksemburga przyjął większością 30 z 59 możliwych głosów ustawę legalizującą skracanie życia osobom ciężko chorym na żądanie. Weszła ona w życie po drugim głosowaniu w marcu 2009. Ustawa została silnie skrytykowana przez Kościół katolicki (mający duży wpływ na społeczeństwo luksemburskie), większą część środowisk medycznych i rządzącą Partię Chrześcijańsko-Społeczną[6].

Belgia[edytuj | edytuj kod]

W Belgii parlament przyjął ustawę legalizującą eutanazję we wrześniu 2002 roku[3]. Dnia 13 lutego 2014 roku Parlament Belgii przyjął ustawę o eutanazji dla nieletnich bez ograniczeń wiekowych[7].

Niemcy[edytuj | edytuj kod]

25 czerwca 2010 roku Niemiecki Trybunał Federalny wydał orzeczenie z którego wynika, że wspomagane samobójstwo jest legalne, jeśli pacjent wyraźnie zażyczył sobie zakończenia sztucznego podtrzymywania przy życiu. Trybunał podkreślił, że nadal nielegalna pozostaje aktywna pomoc w samobójstwie[8].

Albania[edytuj | edytuj kod]

Albania była pierwszym krajem Europy który zalegalizował eutanazję – miało to miejsce w 1999 roku na mocy poprawki do ustawy o prawach osób nieuleczalnie chorych. Legalizuje ona każdą formę czynnej eutanazji za zgodą pacjenta. Eutanazja bierna jest dopuszczalna po otrzymaniu zgody trzech członków rodziny osoby chorej. Albańskie ustawodawstwo w dziedzinie eutanazji jest krytykowane przez Kościół katolicki i część środowisk pro-life.

Polska[edytuj | edytuj kod]

Eutanazja czynna w polskim kodeksie karnym określona jest jako występująca zawsze pod wpływem współczucia dla cierpiącej osoby i na jej żądanie. Jest ona zabroniona; traktuje się ją jak rodzaj zabójstwa karanego w łagodniejszy sposób. Osoba jej dokonująca jest obecnie zagrożona karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Wyjątkowo sąd może zastosować złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia. Przepis art. 150 kodeksu karnego, który określa przestępstwo zabójstwa eutanatycznego nie wymaga natomiast wprost, aby osoba żądająca go była śmiertelne chora, jednak wymóg taki wprowadza orzecznictwo. Specyficznym typem przestępstwa związanego z szeroko pojętą eutanazją jest pomoc do samobójstwa (art. 151 kodeksu karnego), który obejmuje także tzw. eutanatyczną pomoc do samobójstwa, czyli ułatwienie osobie śmiertelnie chorej samobójstwa.

Opinia społeczna[edytuj | edytuj kod]

Większość Hiszpanów[9], Czechów[10] i Szkotów[11] popiera zalegalizowanie eutanazji. Według sondy telefonicznej z 2009 roku 48% Polaków[12], a według sondy telewizyjnej z tego samego roku 77%[13], jest za prawem do eutanazji. W 2013 roku 65% Polaków było za zaprzestaniem podtrzymywania życia nieprzytomnych pacjentów z uszkodzonym mózgiem, a 53% za przyspieszeniem śmierci nieuleczalnie chorych na ich prośbę[14].

Debata o legalności eutanazji[edytuj | edytuj kod]

W coraz większej liczbie periodyków medycznych (w tym Journal of the American Medical Association, New England Journal of Medicine czy The British Medical Journal) ukazują się prace popierające eutanazję[15]. 60% francuskich lekarzy popiera jej legalizację[16].

Legalizacja eutanazji nie skutkuje większą liczbą przyspieszania zgonów na życzenie. Średni wiek osób poddających się eutanazji to 70 lat, co oznacza, że nie jest ona wymuszana na osobach starszych (więcej niż 80 lat), czyli będących większym kłopotem dla ich rodzin i służby zdrowia[17]. Państwo legalizując eutanazję może zapewnić jej bezpieczeństwo i dobrowolność poprzez:

  • wprowadzenie warunku, że cierpienie pacjenta jest nie do zniesienia i nie ma szans na jego poprawę,
  • konsultacje z psychologami,
  • obecność świadków,
  • opisywanie eutanazji w raportach przez lekarzy,
  • wymóg, aby pacjent przemyślał swoją decyzję, podtrzymywał ją przez dłuższy czas oraz był świadomy wszystkich jej konsekwencji i swojego stanu [18].

Eutanazja niezależnie od swojej legalności jest wykonywana - np. we Włoszech i w Polsce eutanazja dotyczy 0,5% zgonów[19].

Przeciwnicy eutanazji podają, że diagnozy, na podstawie których podejmuje się decyzję o niej mogą być błędne[20].

Doktryny religijne[edytuj | edytuj kod]

Judaizm[edytuj | edytuj kod]

Żydowskie prawo odrzuca wszelkie środki, które zmierzają do skrócenia ludzkiego życia. Mimo to dyskutuje się nad pewnymi wyjątkami, np.: gdy ludzie są nieuleczalnie chorzy i dzięki eutanazji można by uniknąć nadmiernych cierpień. Midrasz nawiązuje do historii króla Saula, który rzucił się na swój miecz, aby uniknąć tortur. Średniowieczne autorytety debatowały nad kwestią, czy dozwolona jest modlitwa o szybką śmierć nieuleczalnie chorego. Modlitwę taką ocenia się zasadniczo pozytywnie, ale zakazuje się bezpośredniej pomocy w umieraniu[21].

Współczesne autorytety rabinackie zezwalają na podawanie środków uśmierzających ból, chociaż w znacznym stopniu skracają one życie śmiertelnie choremu. Zakazują jednak iniekcji czy podawania środków, które przyspieszają śmierć. Tak samo odrzucają medyczne interwencje, które sztucznie przedłużają życie.

Chrześcijaństwo[edytuj | edytuj kod]

Etyka katolicka stanowczo odrzuca eutanazję bezpośrednią (m.in. w KKK 2277 czytamy: "Eutanazja bezpośrednia, niezależnie od motywów i środków polega na położeniu kresu życiu osób upośledzonych, chorych lub umierających. Jest ona moralnie niedopuszczalna.")[22].

W 1995 papież Jan Paweł II w swojej encyklice "Evangelium Vitae" ponownie odrzucił eutanazję bezpośrednią, lecz oddzielił od niej decyzję o rezygnacji z "uporczywej terapii" ("pewne zabiegi medyczne, które przestały być adekwatne do realnej sytuacji chorego, ponieważ nie są już współmierne do rezultatów, jakich można by oczekiwać, lub też są zbyt uciążliwe dla samego chorego i dla jego rodziny"). Taką decyzję o zaprzestaniu terapii, papież wyraźnie oddzielił od eutanazji i samobójstwa[23].

Analogiczne rozważania podejmuje się w ramach etyki prawosławnej i protestanckiej. Wspólnota Kościołów Ewangelickich w Europie opowiada się za ochroną praw osób śmiertelnie chorych i umierających, podkreślając zarówno prawo do życia do samego końca, jak i do rezygnacji z uporczywej terapii. Wspólnota odrzuca teologiczno-etyczne usprawiedliwienie eutanazji oraz asystencji przy samobójstwie[24]. Stoi też na stanowisku, że eutanazja nie jest wyłącznie kwestią indywidualnego sumienia, a legalizacja prowadzi do uznania jej za normalną praktykę medyczną[25].

Islam[edytuj | edytuj kod]

Na Pierwszej Międzynarodowej Konferencji Medycyny Muzułmańskiej (Kuwejt, 1981) zostały potępione samobójstwo i eutanazja. Zgromadzenie to opowiedziało się także za rezygnacją z metod sztucznego przedłużania życia[26].

Buddyzm[edytuj | edytuj kod]

Buddyzm nie aprobuje eutanazji ze względu na swą naukę o karmie ani też z punktu widzenia psychologii. Zła karma, która warunkuje cierpienia człowieka (chorego), będzie tak długo trwać, dopóki się nie wyczerpie i nie przestanie wpływać na kolejne narodziny. Jeśli się przerwie cierpienie, zacznie się ono na nowo w kolejnym wcieleniu, aż do wyczerpania. Jeśli się jednak zniesie cierpienie jako rezultat złej, negatywnej karmy, można się ponownie odrodzić w lepszej egzystencji[27].

Buddyjska psychologia wychodzi z faktu, że także śmierć zadana ze współczucia przepełniona jest nienawiścią i negatywnymi uczuciami do cierpień pacjenta. Nawet jeśli pierwotnym motywem jest uśmierzenie chwilowego cierpienia, dobra intencja przeobraża się w momencie decyzji w działanie nacechowane odrazą. Chociaż lekarz sądzi, że uśmierca z litości, to jednak w rzeczywistości działa z odrazy do cierpienia. Tym samym wzbudza on dla siebie i dla swego pacjenta negatywną energię karmiczną.

Lekarze buddyjscy dyskutują również na temat dokładnego momentu śmierci, tj. kiedy można wyłączyć aparaturę, która jedynie sztucznie przedłuża życie, gdy tymczasem jest ona potrzebna innym pacjentom. Bardzo ważne jest w tym kontekście pojęcie prany (prana – tchnienie życia). Pojawia się ono już w upaniszadach i oznacza "siłę życiową" człowieka, tkwiącą w sercu. Gdy zaniknie, lekarzowi wolno zaniechać swych wysiłków.

Hinduizm[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Prajopavesa.

Eutanazja jest postrzegana jako śmierć z wyboru i aprobowana jako ucieczka od przywiązania do własnego „ja”, które cierpi (np. z powodu starości); daje możliwość uwolnienia się od niewygodnej formy życia i przejścia do następnego życia (reinkarnacja). Ci, którzy podejmują decyzję samobójczą, jak i ci, dokonują eutanazji, winni się uwolnić od złych zamierzeń, namiętności i egoizmu.[28]

Przypisy

  1. art. 150KK
  2. 2,0 2,1 Rafał Citowicz: Prawnokarne aspekty ochrony życia człowieka a prawo do godnej śmierci. Warszawa: "Kodeks", 2006, s. 29. ISBN 83-89051-45-1.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Marek Kośmicki: Co wiemy o eutanazji? (pol.). 4. 11. 2010 r.. [dostęp 2013-10-04].
  4. Marek Kośmicki: Eutanazja - Holandia (pol.). 4.11.2010 r.. [dostęp 2013-10-04]. s. 24.
  5. Głos w trudnej dyskusji: eutanazja, aborcja, testament - cz. 2 (pol.). [dostęp 2013-10-04].
  6. Anna Buniewicz: Eutanazja legalna w Luksemburgu (ang.). 22. 02. 2008. [dostęp 2013-10-04].
  7. Biskupi Belgii o legalizacji eutanazji. 2014-02-14.
  8. Niemiecki sąd poparł eutanazję (pol.). wyborcza.pl, 2010-06-25. [dostęp 2011-12-06].
  9. 60 procent Hiszpanów popiera eutanazję - Bankier.pl
  10. Połowa Czechów za eutanazją - info.wiara.pl
  11. Szkocja: większość popiera eutanazję - Szkocja - Wiadomości - Emito.net
  12. Polacy popierają eutanazję - Wiadomości - WP.PL
  13. Tomasz Lis - Eutanazja
  14. CBOS:Ponand połowa Polaków skłonna zaakceptować eutanazję. W: Gazeta Wyborcza [on-line].
  15. LifeSiteNews Mobile | Do no harm?: Medical journals show increasing support for euthanasia
  16. http://www.bioedge.org/index.php/bioethics/bioethics_article/10395
  17. WPROST - Mit eutanazji
  18. The New Regulation of Voluntary Euthanasia and Medically Assisted Suicide in the Netherlands
  19. WPROST - Mit eutanazji
  20. Polskie Stowarzyszenie Obrońców Życia Człowieka
  21. Eutanazja a judaizm[dostęp 2013-05-11]
  22. Przykazanie V - Eutanazja. W: Katechizm Kościoła Katolickiego [on-line]. opoka.org.pl. [dostęp 2011-07-25].
  23. „Ja zabijam i ja sam ożywiam” (Pwt 32, 39): dramat eutanazji (pol.). W: Encyklika Evangelium Vitae [on-line]. vatican.va. [dostęp 2011-07-25].
  24. Dariusz Bruncz. Czas życia i umierania – Kościoły ewangelickie o eutanazji. „ekumenizm.pl”, 2011-05-16. Ekumeniczna Agencja Informacyjna. 
  25. Executive Summary (ang.). atimetolive.eu. [dostęp 2011-07-17].
  26. Eutanazja według islamu. ekumenizm.pl, 2004-11-17. [dostęp 2004-11-17].
  27. Eutanazja - Buddyzm - Buddyjski Serwis Internetowy. buddyzm.edu.pl. [dostęp 2013-05-10].
  28. Hinduizm - Eutanazja (ang.). W: BBC [on-line]. [dostęp 2010-07-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło eutanazja w Wikisłowniku
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
związane z eutanazją