Droga niepubliczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Regulacje dotyczące poruszania się po niepublicznej drodze leśnej w Beskidzie Niskim

Droga niepubliczna (właściwie droga wewnętrzna) – droga, droga rowerowa, parking, plac przeznaczony do ruchu pojazdów, niezaliczona do żadnej z kategorii dróg publicznych (tj. krajowej, wojewódzkiej, powiatowej lub gminnej) i niezlokalizowana w pasie drogowym drogi publicznej [definicja zawarta w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, z późn. zm.)].

Drogami wewnętrznymi są więc wszystkie drogi nieposiadające statusu drogi publicznej. Część z nich jest ogólnodostępna (np. drogi zlokalizowane na nieruchomościach stanowiących własność gmin, bądź powiatów, którym nie został nadany status drogi publicznej), a część - nieogólnodostępna (np. drogi zlokalizowane na terenach prywatnych, czy zamkniętych).

Drogami wewnętrznymi są więc wszystkie drogi położone na nieruchomościach nienależących do samorządu gminnego, powiatowego, czy wojewódzkiego, np. drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, czy drogi zlokalizowane na terenach prywatnych (drogi prywatne).

Po nowelizacji ustawy - Prawo o ruchu drogowym, która weszła w życie 17 maja 2011, na drogach wewnętrznych oznaczonych znakami D-52 i D-53 jako Strefa ruchu, obowiązują przepisy Prawa o ruchu drogowym identyczne z tymi, które obowiązują na drogach publicznych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]