Eugeniusz Iwanicki
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Eugeniusz Iwanicki (ur. 18 września 1933 Domaradzkie k. Nieświeża) - polski pisarz. Drugą wojnę światową spędził jako chłopiec z matką i siostrą Haliną w Kazachstanie, w późniejszym czasie dołączył do nich również ojciec. W roku 1946 powrócił do polski w ramach repatriacji, rodzina jego osiedliła się w Łasku. W Polsce musiał się znowu nauczyć języka polskiego.
[edytuj] Twórczość
- Zmowa obojętnych – 1969
- Powódź w dolinie psów (zbiór opowiadań) - 1970
- Łask - 1970 (przewodnik turystyczny)
- Powrót żurawi – 1971
- Dzień pierwszy i następny – 1972
- Deszczowy sezon – 1973
- Labirynt – 1978
- Więcej niż przyjaźń – 1980
- Miałem dobrego pana – 1980
- Wyprawa po białe runo – 1982
- Anegdoty o przesławnym mieście Łasku - 1982
- Władca zielonych ogrodów – 1984
- Klasztor dla ateistów albo rozważania Pana T. - 1984
- Podróż do krainy motyli – 1986 (dla dzieci)
- Kubuś i słowik – 1986 (dla dzieci)
- Wróg towarzysza Stalina. Wspomnienia z Kazachstanu 1940-1946 – 1990
- Proces Szatana? – 1990
- Kat i ofiara czyli porachunki mafii – 1991
- Nokturny jesienne – 1998
- Mój Łask 1946 – 2004
