Wyspy Sołowieckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wyspy Sołowieckiea
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Prokudin solovki2.jpg
Kraj  Rosja
Typ kulturowe
Spełniane kryterium IV
Charakterystyka #632
Regionb Europa i Rosja
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1992
na 16. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
brak współrzędnych

Wyspy Sołowieckie – grupa wysp, położonych w Zatoce Onega na Morzu Białym, wchodzących w skład obwodu archangielskiego w Rosji i zamieszkanych przez 968 osób (2002). Największe z nich to:

Ponadto w skład archipelagu wchodzi około 100 małych wysepek. M. Wilk w cytowanej niżej książce podaje nazwy jeszcze kilku innych wysp tego archipelagu: Babia, Psia, Wronia, Popia, Filipowa. Na wyspach archipelagu jest ponad 200 zarybionych jezior. Powierzchnia łączna wysp: 347 km². Najwyższe wzniesienie – 86 m n.p.m.

Nizinne i pagórkowate ukształtowanie terenu, wyspy są porośnięte tajgą; liczne jeziora i torfowiska.

Na największej z wysp znajduje się Monastyr Sołowiecki. W czasach Imperium Rosyjskiego Wyspy Sołowieckie były miejscem zsyłek więźniów politycznych, a w Rosji sowieckiej – pierwszych łagrów. Od 1923 na wyspach funkcjonował największy obóz koncentracyjny OGPU lat 20. - Sołowiecki Obóz Specjalnego Przeznaczenia (ros. Солове́цкий ла́герь осо́бого назначе́ния (СЛОН)) - SŁON.

W roku 1992 zespół historyczny, kulturalny i naturalny tych wysp został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Mariusz Wilk, Wilczy notes, wyd. słowo/obraz terytoria, Gdańsk 1998, ISBN 83-87316-86-5.