Ewangelicki Kościół Unii Staropruskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ewangelicki Kościół Unii Staropruskiej (Ewangelicki Kościół Unijny, niem. Evangelische Kirche der altpreußischen Union, 1922–1953; Evangelische Kirche der Union, 1953–2003[1]) – powstał w 1817, początkowo jedynie na terenie Królestwa Prus. Do 9 listopada 1918 na czele Kościoła stał król Prus.

W okresie międzywojennym na obszarze II Rzeczypospolitej funkcjonował Ewangelicki Kościół Unii Staropruskiej oraz Kościół Ewangelicko-Unijny na Polskim Górnym Śląsku. W dniu 1 Lipiec 2003 Ewangelicki Kościół Unii połączone z Unii Kościołów Ewangelicznych (Union Evangelischer Kirchen).

Przypisy

  1. Nazwy w innych czasach: Evangelische Kirche in den Königlich-Preußischen Landen, 1821–1845; Evangelische Landeskirche in Preußen, 1845–1875; Evangelische Landeskirche der älteren Provinzen Preußens, 1875–1922.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jarosław Kłaczkow (red.), Ewangelicy w Radomiu i regionie (XVI-XX w.), Warszawa 2004.
  • Wilhelm Niesel, Kirche unter dem Wort: Der Kampf der Bekennenden Kirche der altpreußischen Union 1933–1945, Getynga: Vandenhoeck & Ruprecht, 1978, (=Arbeiten zur Geschichte des Kirchenkampfes: Ergänzungsreihe; tom 11). ISBN 3-525-55556-3.
  • „... den großen Zwecken des Christenthums gemäß“: Die Evangelische Kirche der Union 1817 bis 1992: Eine Handreichung für die Gemeinden, Wilhelm Hüffmeier (Kompil.) für die Kirchenkanzlei der Evangelischen Kirche der Union (Hrsg.) im Auftrage der Synode, Bielefeld: Luther-Verlag, 1992. ISBN 3-7858-0346-X