Figowiec sprężysty
| Figowiec sprężysty | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad różowych |
| Rząd | różowce |
| Rodzina | morwowate |
| Rodzaj | figowiec |
| Gatunek | figowiec sprężysty |
| Nazwa systematyczna | |
| Ficus elastica Roxb. ex. Homem. Hort. Bengal.65, 1814 |
|
| Synonimy | |
|
Ficus decora hort.[2] |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Figowiec sprężysty (Ficus elastica Roxb. ex. Homem.), popularnie zwany fikusem – gatunek rośliny z rodziny morwowatych (Moraceae Link.). Pochodzi z Półwyspu Indyjskiego, Indochin i Malezji[2]. Jest uprawiany w licznych miejscach o klimacie tropikalnym. W Polsce pospolicie uprawiany jako ozdobna roślina doniczkowa.
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Pokrój
- Drzewo, osiągające do 30 m wysokości. Posiada liczne korzenie powietrzne.
- Liście
- Duże, eliptyczne, skórzaste, ciemnozielone, całobrzegie.
- Kwiaty
- Drobne, rozdzielnopłciowe, znajdujące się na dnie otwartego u góry osadnika kwiatowego o gruszkowatym kształcie.
- Owoc
- Pogrążone w dnie osadnika orzeszki.
Zastosowanie [edytuj]
- Roślina kauczukodajna: z jego soku mlecznego otrzymuje się tzw. kauczuk assamski.
- Roślina ozdobna: jest jedną z najczęściej u nas uprawianych roślin doniczkowych. Najczęściej uprawia się odmiany 'Decora' i 'Robusta'. Rosną szybko, tworząc rozgałęzione drzewka. Z czasem ogałacają się z dolnych liści. Roślina jest łatwa w uprawie, poleca się ją więc również początkującym hodowcom.
Uprawa [edytuj]
Podlewanie: nie potrzebuje wiele wody. Ziemia nie może być przez dłuższy czas mokra. Idealna dla tej rośliny jest metoda "kąpieli", doniczka powinna być zanurzona w wodzie tak długo, aż z ziemi przestaną wydobywać się pęcherzyki powietrza. Następnie należy poczekać, aż nadmiar wody spłynie i odstawić roślinę na swoje miejsce. Ponownie podlać, kiedy ziemia będzie sucha. Zimą, w zależności od wielkości doniczki i rośliny, może to trwać kilka tygodni.
Oświetlenie: roślina zadowoli się również ciemniejszymi miejscami, jednak przez to rośnie wolniej. Wiele lepsze jest jasne miejsce, po przyzwyczajeniu roślinę można również wyeksponować na słońcu.
Temperatura: nie powinna być niższa niż 10 stopni i wyższa niż 29 stopni.
Nawożenie: w zależności od wzrostu dość oszczędnie, latem co 2 tygodnie, zimą najlepiej wcale nie nawozić.
Rozmnażanie: Można rozmnażać na wiosnę i latem przez odkłady powietrzne lub przez sadzonki pędowe o długości ok. 8 cm z pąkiem liściowym.
Czyszczenie: Od czasu do czasu warto przetrzeć liście wilgotną szmatką. Co dwa miesiące można liście nabłyszczać.
Szkodniki: dość często roślina jest atakowana przez tarczniki (brązowe tarczki na spodniej stronie liści i na łodygach). Najlepiej usuwać je ścierając szmatką nasączoną denaturatem lub opryskując roślinę odpowiednimi insektycydami.
Ciekawostki [edytuj]
Usuwa z pomieszczeń szkodliwy formaldehyd z szybkością 12 µg/h[3].
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-19].
- ↑ 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-26].
- ↑ Nasz Dziennik, dodatek "Ogród-sama radość", 10.03.2009 r., str.1.
Bibliografia [edytuj]
- Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
- Dawid Longman: Pielęgnowanie roślin pokojowych. Warszawa: PWR i L, 1997. ISBN 83-09-01559-3.
