Figowiec sprężysty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Figowiec sprężysty
Ficus elastica - Köhler–s Medizinal-Pflanzen-206.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd różowce
Rodzina morwowate
Rodzaj figowiec
Gatunek figowiec sprężysty
Nazwa systematyczna
Ficus elastica Roxb. ex. Homem.
Hort. Bengal.65, 1814
Synonimy

Ficus decora hort.[2]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Pień figowca elastycznego z korzeniami powietrznymi w swoim naturalnym środowisku
Ficus elastica w uprawie doniczkowej

Figowiec sprężysty (Ficus elastica Roxb. ex. Homem.), popularnie zwany fikusem – gatunek rośliny z rodziny morwowatych (Moraceae Link.). Pochodzi z Półwyspu Indyjskiego, Indochin i Malezji[2]. Jest uprawiany w licznych miejscach o klimacie tropikalnym. W Polsce pospolicie uprawiany jako ozdobna roślina doniczkowa.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Drzewo, osiągające do 30 m wysokości. Posiada liczne korzenie powietrzne.
Liście
Duże, eliptyczne, skórzaste, ciemnozielone, całobrzegie.
Kwiaty
Drobne, rozdzielnopłciowe, znajdujące się na dnie otwartego u góry osadnika kwiatowego o gruszkowatym kształcie.
Owoc
Pogrążone w dnie osadnika orzeszki.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina kauczukodajna: z jego soku mlecznego otrzymuje się tzw. kauczuk assamski.
  • Roślina ozdobna: jest jedną z najczęściej u nas uprawianych roślin doniczkowych. Najczęściej uprawia się odmiany 'Decora' i 'Robusta'. Rosną szybko, tworząc rozgałęzione drzewka. Z czasem ogałacają się z dolnych liści. Roślina jest łatwa w uprawie, poleca się ją więc również początkującym hodowcom.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Podlewanie: nie potrzebuje wiele wody. Ziemia nie może być przez dłuższy czas mokra. Idealna dla tej rośliny jest metoda "kąpieli", doniczka powinna być zanurzona w wodzie tak długo, aż z ziemi przestaną wydobywać się pęcherzyki powietrza. Następnie należy poczekać, aż nadmiar wody spłynie i odstawić roślinę na swoje miejsce. Ponownie podlać, kiedy ziemia będzie sucha. Zimą, w zależności od wielkości doniczki i rośliny, może to trwać kilka tygodni.

Oświetlenie: roślina zadowoli się również ciemniejszymi miejscami, jednak przez to rośnie wolniej. Wiele lepsze jest jasne miejsce, po przyzwyczajeniu roślinę można również wyeksponować na słońcu.

Temperatura: nie powinna być niższa niż 10 stopni i wyższa niż 29 stopni.

Nawożenie: w zależności od wzrostu dość oszczędnie, latem co 2 tygodnie, zimą najlepiej wcale nie nawozić.

Rozmnażanie: Można rozmnażać na wiosnę i latem przez odkłady powietrzne lub przez sadzonki pędowe o długości ok. 8 cm z pąkiem liściowym.

Czyszczenie: Od czasu do czasu warto przetrzeć liście wilgotną szmatką. Co dwa miesiące można liście nabłyszczać.

Szkodniki: dość często roślina jest atakowana przez tarczniki (brązowe tarczki na spodniej stronie liści i na łodygach). Najlepiej usuwać je ścierając szmatką nasączoną denaturatem lub opryskując roślinę odpowiednimi insektycydami.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Usuwa z pomieszczeń szkodliwy formaldehyd z szybkością 12 µg/h[3].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-19].
  2. 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-03-26].
  3. Nasz Dziennik, dodatek "Ogród-sama radość", 10.03.2009 r., str.1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
  2. Dawid Longman: Pielęgnowanie roślin pokojowych. Warszawa: PWR i L, 1997. ISBN 83-09-01559-3.