Folding@home

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Logo Folding@home

Folding@home jest projektem internetowym zorganizowanym przez Stanford University w Stanach Zjednoczonych. Projekt ma na celu badanie procesów zwijania białek, koncentruje się na badaniu sposobu w jaki cząsteczka białka składa się w przestrzeni. Jest to o tyle ważne, że od tego kształtu zależą funkcje, jakie może ona pełnić w organizmie. Na skutek nieprawidłowego złożenia się cząstki, mogą powstawać białka wywołujące choroby takie jak: CJD, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, czy też słynne BSE, czyli "choroba szalonych krów".

Zasady działania[edytuj | edytuj kod]

Setki tysięcy komputerów osobistych z całego świata łączą się przez Internet z serwerami znajdującymi się na Uniwersytecie Stanforda, skąd pobierają dane do obliczeń i dokąd odsyłają wyniki. Program pracuje w tle z najniższym możliwym priorytetem, obciążając tylko aktualnie nieużywane moce procesora, dzięki czemu nie spowalnia działania innych programów – po właściwym skonfigurowaniu opcji można w ogóle zapomnieć o programie, bowiem jego działanie jest dla nas niezauważalne. Jedynym minusem jest nieco większe zużycie energii przez komputer – współczesne systemy operacyjne podczas bezczynności procesora używają instrukcji wyłączających jego część. W przypadku uczestnictwa w projekcie procesor jest praktycznie cały czas wykorzystywany w 100%.

Porównanie mocy obliczeniowej projektu Folding@home i największych superkomputerów świata. Między czerwcem 2007 a czerwcem 2011, Folding@home (niebieska i czerwona linia) przewyższał mocą obliczeniową lidera rankingu TOP500 (zielona linia). Został prześcignięty przez K computer w czercu 2011.

Folding@Home to jeden z najstarszych projektów obliczeń rozproszonych i w tej chwili największy spośród nich pod względem mocy obliczeniowej. W czerwcu 2008 sięgnęła ona 2500 TFLOPS, co oznaczało że przewyższyła łączną moc pięciu największych superkomputerów świata[1]. W 2011 moc obliczeniowa projektu przekroczyła 8 PFLOPS[2].

Udział wolontariuszy w projekcie[edytuj | edytuj kod]

Każdy internauta, który chce wziąć udział w projekcie powinien posiadać połączenie z Internetem (stałe łącze nie jest wymagane), komputer i zainstalowanego klienta programu Folding@home. Można wybrać instalację opcji "graficznej", która podczas pracy wizualizuje podział białek (można wykorzystać jako wygaszacz ekranu), lub "konsolowej", która działa jako usługa systemu operacyjnego. Są też wersje które do obliczeń wykorzystują karty graficzne (GPU) i wersje dla procesorów wielordzeniowych (SMP). Istnieje też odmiana wysokopunktowana SMP na komputery z przynajmniej 8 rdzeniami. Można do tego celu użyć core i7 przetaktowanego przynajmniej na 3,8 GHz. Od wersji SMP2 wymagany jest passkey.

Pobranie z serwera jednego WU (work unit) zajmuje zazwyczaj kilka minut (paczka to ok. 1–2 MB). Przetworzenie pobranego WU trwa od kilku do kilkudziesięciu godzin. Komputer może być w tym czasie wyłączany. Wyłączenie komputera nie powoduje utraty wyników pracy, a ponowne uruchomienie powoduje kontynuację obliczeń od chwili ostatniego zapisania wyników pośrednich (zapis taki dokonywany jest, w zależności od ustawień, co kilka – kilkanaście minut).

Użytkownicy mogą gromadzić się w drużyny.

Rozwój[edytuj | edytuj kod]

Organizatorzy projektu, przy współpracy z firmą Sony, NVIDIA oraz ATI, opracowali dedykowane wersje oprogramowania, umożliwiające wykonywanie symulacji procesu zwijania białek przy użyciu procesorów Cell konsoli PlayStation 3 oraz najnowszych wersji kart graficznych ATI lub NVIDIA (GPU). Zgodnie z wstępnymi testami oprogramowania okazało się, że na nowych platformach zadania wykonywane są ponad 40 krotnie szybciej niż na najszybszych wersjach procesorów Intel Pentium 4.

Lista dostępnego oprogramowania[edytuj | edytuj kod]

  • klient z interfejsem GUI na Windows XP/Vista/7/2003/2008 32-bit i 64-bit
  • klient konsolowy (możliwość uruchomienia w trybie usługi) na Windows XP/Vista/7/2003/2008 32-bit i 64-bit
  • klient GPU (ATI 2xxx - 6xxx, nVidia z obsługą CUDA) z interfejsem GUI na Windows XP/2003/Vista/7 32-bit i 64-bit
  • klient GPU (ATI 2xxx - 6xxx, nVidia z obsługą CUDA) konsolowy (możliwość uruchomienia w trybie usługi) na Windows XP/2003/Vista/7 32-bit i 64-bit (nie uruchamia się jako usługa na systemach Vista x64 i 7 x64)
  • klient SMP2 konsolowy (możliwość uruchomienia w trybie usługi) na Windows XP/2003/Vista/2008/7 32-bit i 64-bit
  • klient konsolowy (możliwość uruchomienia w trybie usługi) na 32 bitowy i 64 bitowy Linux oraz BSD
  • klient SMP2 konsolowy (możliwość uruchomienia w trybie usługi) na 64 bitowy Linux i BSD
  • klient SMP2 konsolowy na 32 i 64 bitowy Mac OS X 10.4+ Intel
  • klient z interfejsem GUI na Mac OS X PPC
  • klient konsolowy na Mac OS X PPC
  • klient na PS3
  • istnieją również klienty zarówno GUI jak i konsolowe na Windows 98/ME/NT/2000

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]