Francesco Baracca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Francesco Baracca
34 zwycięstw
Francesco Barraca obok samolotu SPAD XIII z jego osobistym godłem
Francesco Barraca obok samolotu SPAD XIII z jego osobistym godłem
Generał
Data i miejsce urodzenia 9 maja 1888
Włochy Lugo, Włochy
Data i miejsce śmierci 19 czerwca 1918
Włochy Montello, Włochy
Przebieg służby
Lata służby od 1912
Siły zbrojne Roundel of the Italian Air Force.svg - Regia Aeronautica
Jednostki 5 Eskadra, 70 Eskadra, 91 Eskadra
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Oficerski Order Korony Złoty Medal Wojskowy za Dzielność Srebrny Medal Wojskowy za Dzielność Brązowy Medal Wojskowy za Dzielność Oficer Wojskowego Orderu Sabaudii Belgijski Order Korony Krzyż Wojenny (Belgia) Military Cross

Francesco Baracca (ur. 9 maja 1888 w Lugo, zm. 19 czerwca 1918) – włoski lotnik, as myśliwski z okresu I wojny światowej. Autor 34 zwycięstw powietrznych. Najskuteczniejszy włoski pilot I wojny światowej.

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Francesco Baracca przyszedł na świat w Lugo di Romagna w rodzinie szlacheckiej. W 1907 wstąpił do Szkoły Wojskowej w Modenie, po ukończeniu której został przydzielony jako oficer do 2 Pułku Kawalerii. Wiosną 1912 skierowano go do szkoły lotniczej w Reims we Francji i w lipcu 1912 roku otrzymał dyplom pilota. Służbę lotniczą odbywał w Battaglione Aviatori w Turynie, a następnie na lotnisku Somma Lombardo, gdzie latał na samolotach Hanriota i Nieuporta.

Jako młody, ale już doświadczony pilot został wysłany do Libii,gdzie wziął udział w wojnie trypolitańskiej. Do Włoch wrócił w grudniu 1912 roku. W latach 1913-1914 Francesco pełnił różne zadania: był instruktorem pilotażu, dawał liczne loty pokazowe, brał udział w ćwiczeniach wojskowych, był członkiem misji wojskowej we Francji, oraz demonstrował samoloty w różnych miastach europejskich, prezentując najnowsze wynalazki myśli lotniczej.

Uczestnictwo w I wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

W maju 1915 roku Włochy wypowiedziały wojnę Austro-Węgrom, przystępując do I wojny światowej po stronie Ententy. Francesco Baracca służył początkowo w 5 Eskadrze. Jego pierwszym zadaniem było latanie w misjach zwiadowczych wzdłuż frontu i dostarczanie informacji na temat położenia sił wroga. Po przeniesieniu do 70 Eskadry, na samolotach Nieuport 11 rozpoczął karierę pilota myśliwskiego. 7 kwietnia 1916 roku odniósł swoje pierwsze zwycięstwo powietrzne, zmuszając do lądowania austro-węgierskiego Brandenburga C.I.

W lutym 1917 roku na lotnisko Santa Caterina, na którym stacjonował Baracca przybył sam król Włoch Wiktor Emanuel III, aby osobiście pogratulować pilotowi sukcesów. Francesco miał wtedy już 7 zwycięstw na koncie, a więc dołączył do ekskluzywnego grona asów myśliwskich. W uznaniu zasług dla kraju został mianowany kapitanem i odznaczony wojskowym Orderem Savoia.

Na początku maja 1917 roku Baracca został przeniesiony do 91 Eskadry i już pierwszego dnia odniósł zwycięstwo nad Brandenburgiem C.I. Był to jego 9 sukces powietrzny. 22 października 1917 Francesco Baracca odniósł swe pierwsze podwójne zwycięstwo - zestrzelił jednego dnia dwa samoloty typu DFV CV. Ten wyczyn udało mu się powtórzyć jeszcze dwukrotnie - pierwszy raz w 4 dni później, 26 października (kolejne dwa DFV CV) i drugi raz 6 listopada, zestrzeliwując Albatrosa D.III i DFV CV. Pod koniec 1917 osiągnął imponującą liczbę 26 zestrzeleń.

W lutym 1918 roku Baracca został przedstawiony belgijskiemu królowi Albertowi I i został przez niego udekorowany wojskowym Orderem Korony. W marcu tego samego roku Francesco otrzymał najwyższe włoskie odznaczenie wojskowe Order Korony Italii, z Żelazną Koroną Longobardów.

3 maja 1918 roku Baracca stoczył walkę z sześcioma austriackimi Albatrosami D.III, z których jednego udało mu się strącić. 15 lipca 1918 roku Francesco Baracca osiągnął swoje ostatnie, 34 zwycięstwo powietrzne. Zestrzelił swym SPADem XIII Albatrosa D.III.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Zginął w czerwcu 1918, zestrzelony pod Montello (nad rzeką Piawa) przez austriacki ogień karabinowy. Jego samolot rozbił się, a ciało pilota znaleziono we wraku. Wg legendy Baracca trzymał w ręku pistolet, którym prawdopodobnie zastrzelił się, nie chcąc spłonąć żywcem w szczątkach samolotu. Osobistym godłem Francesca Baraccy był czarny koń, stojący na dwóch tylnych nogach, który później został wykorzystany przez Enzo Ferrari jako znak stajni Scuderia Ferrari.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Przemysław Skulski, Wojciech Sankowski: Asy wojny 1914-1918. Wrocław: ACE Publication, 1994. ISBN 8386153105.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]