Friedrich Paulsen
Friedrich Paulsen (ur. 16 lipca 1846 w Langenhorn, zm. 14 sierpnia 1908 w Berlinie) - niemiecki filozof i pedagog.
Studiował teologię na uniwersytecie w Erlangen, filozofię w Berlinie. W 1871 obronił się u Friedricha Adolfa Trendelenburga pracą o formie i metodzie etyki Arystotelesa. W 1875 habilitował się na podstwie pracy o teorii poznania Kanta.
Jako jeden z pierwszych uczonych niemieckich prowadził wykłady z pedagogiki, otrzymując tytuł profesora pedagogiki i filozofii. Ciesząc się zasłużoną sławą, wykładał w Kilonii, Lipsku, Monachium, Wrocławiu i Würzburgu. Zapraszano go na wykłady do Cornell, Harvardu i Yale.
Był nauczycielem Edmunda Husserla, Alberta Schweitzera, Eduarda Sprangera oraz Ferdynanda Tönniesa.
Uznawano go za przedstawiciela idealizmu niemieckiego. Sięgał do dorobku Fechnera, Kanta, Milla, Spinozy, Wundta. Propagował reformę oświaty i wprowadzenie nowoczesnego programu nauczania w gimnazjach.
Napisał: System der Ethik (1889); Einleitung in die Philosophie (1892), które doczekało się wielu wydań;Schopenhauer, Hamlet u. Mephistopheles (1900), przekład polski: Schopenhauer, Hamlet, Mefistofeles - Trzy rozprawy z historyi naturalnej pesymizmu, przełożył Jan Kasprowicz (Lwów 1905);[biografię Kanta (1898), przekład polski: Kant i jego nauka (Warszawa 1902) i - wydaną pośmiertnie - autobiografię Aus meinem Leben (1909).
Źródła
- "Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powszechna Wydawnictwa Gutenberga", tom 12, reprint wyd. Kurpisz, Poznań 1996.
