Albert Schweitzer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Albert Schweitzer
Albert Schweitzer
Data i miejsce urodzenia 14 stycznia 1875
 Cesarstwo Niemieckie, Kaysersberg (Alzacja)
Data i miejsce śmierci 4 września 1965
 Gabon, Lambaréné
Wyznanie luteranizm
Diakonat 1899
Ordynacja 1900
Odznaczenia
Pokojowa Nagroda Nobla 1952.
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Albert Schweitzer w Wikicytatach

Albert Schweitzer (ur. 14 stycznia 1875 w Kaysersberg w Alzacji, zm. 4 września 1965 w Lambaréné w Gabonie) – francusko-niemiecki (alzacki) teolog i duchowny luterański, filozof, organista, muzykolog, lekarz.

W 1953 otrzymał za założenie szpitala w Lambaréné w Gabonie Pokojową Nagrodę Nobla za rok 1952.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był synem alzackiego pastora. Odebrał staranne wykształcenie – studiował teologię i filozofię na Uniwersytecie w Strasburgu i na Sorbonie, a także naukę gry na organach u Karola Marii Widora. Po uzyskaniu doktoratu z filozofii i habilitacji z teologii zdecydował się na rozpoczęcie studiów medycznych, po ukończeniu których wyrzekł się kariery naukowej i koncertowania, by jako lekarz nieść pomoc Afrykańczykom, w założonym w 1913 roku przez siebie i żonę, Helenę Breslau, szpitalu w Lambaréné (obecnie Gabon).

W latach 1917–1918 jako obywatel niemiecki został internowany we Francji. W 1924 roku powrócił do Lambaréné i przystąpił do rozbudowy szpitala (m.in. o leprozorium). Odbywał sporadyczne podróże do Europy i USA, dając koncerty, nagrywając płyty i wygłaszając odczyty w celu zdobywania funduszy na utrzymanie szpitala.

Jest jednym z najważniejszych badaczy życia i twórczości Jana Sebastiana Bacha. Fundamentalne dzieło Schweitzera, monografia Jan Sebastian Bach z 1908 roku, przez cały wiek XX była punktem wyjścia dla kolejnych opracowań i interpretacji dorobku niemieckiego kompozytora.

W 1951 r. otrzymał pokojową nagrodę księgarzy niemieckich, a w 1952 r. Pokojową Nagrodę Nobla.

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Jego ideą etyczną (którą starał się praktycznie realizować), było poszanowanie życia, zawarte w twierdzeniu: Jestem życiem, które pragnie żyć, pośród życia, które pragnie żyć, konsekwencją tego programu etycznego jest obowiązek ratowania życia i łagodzenia cierpienia. Głosił, że cześć dla życia wymaga od człowieka szacunku, nie tylko wobec ludzi, ale także wobec zwierząt, a nawet roślin, zakazując ich bezmyślnego niszczenia.

Będąc zdecydowanym pacyfistą po II wojnie światowej angażował się w ruch przeciwko wyścigowi zbrojeń.

W chwili obecnej myśl schweitzerowska w Polsce przeżywa renesans, w dużej mierze dzięki zaangażowaniu pracowników naukowych Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu[1].

Do idei Schweitzera nawiązują współcześnie ruchy ekologiczne.

Niektóre prace[edytuj | edytuj kod]

  • Psychiatryczna ocena Jezusa: przedstawienie [zagadnienia] i krytyka (Die psychiatrische Beurteilung Jesu: Darstellung und Kritik) – praca doktorska z medycyny (1913),
  • Historia badań nad życiem Jezusa (1913),
  • Chrześcijaństwo i religie świata,
  • Kultura i etyka,
  • Upadek i odbudowa kultury,
  • Filozofia religii u Kanta,
  • Światopogląd myślicieli hinduskich,
  • Między wodą, a dżunglą,
  • Listy z Lambaréné,
  • Moje życieautobiografia,
  • Jan Sebastian Bach (1908) – monografia.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]