Fronda (czasopismo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fronda
Częstotliwość kwartalnik
Kraj Polska
Wydawca Fronda.PL
Rodzaj czasopisma kultura/cywilizacja/religia
Pierwsze wydanie 1994
Średni nakład 5000[1] egz.
Format A5
ISSN 1231-6474
Strona internetowa czasopisma

Frondakwartalnik o profilu konserwatywnym.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Fronda została założona w 1994 przez Rafała Smoczyńskiego i Grzegorza Górnego. Pierwszy numer ukazał się w czerwcu 1994 i miał nakład 1000 egz.

Do czasu odejścia Smoczyńskiego z pisma w 2001 roku redagowali je wspólnie obaj założyciele. W latach 2001-2005 pracami kierował Grzegorz Górny. Od sierpnia 2005 do października 2007 redaktorem naczelnym był Marek Horodniczy, po nim kierownictwo ponownie objął Górny. Redaktorem kwartalnika od czerwca 2012 do czerwca 2013 był Tomasz Terlikowski, zaś w czerwcu 2013 zastąpił go Mateusz Matyszkowicz[2]. Matyszkowicz zmienia profil pisma na kulturalny.

Fronda w TV[edytuj | edytuj kod]

Sukces pierwszego wydania kwartalnika stał się podstawą zaproszenia zespołu redakcyjnego „Frondy” do stworzenia audycji telewizyjnej w TVP[3].Program Poświęcony był emitowany w TVP1 w latach 1994-2001. Audycje były jednymi z najliczniej oglądanych w kategorii programów kulturalnych[4]. Łącznie wyemitowano ok. 150 odcinków[5].

Kontynuacje ich mają miejsce w Raporcie Specjalnym Polsatu, Archiwum XX wieku TV Puls, Wojnie Światów w TVP oraz w programie Literatura na trzeźwo w Telewizji Republika.

Właściciele[edytuj | edytuj kod]

Właścicielami wydającej pismo spółki Fronda PL są od 2002 roku warszawscy przedsiębiorcy Tadeusz Grzesik i Michał Jeżewski.

Wydawnictwo[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Fronda (wydawnictwo).

Kwartalnik wydawany jest przez Wydawnictwo Fronda.

Wydawnictwo publikuje także w serii Biblioteka "Frondy" książki autorów polskich (także wznowienia publikacji z lat 30. i 40. XX wieku) oraz tłumaczenia z języków obcych (zwłaszcza angielskiego, francuskiego i rosyjskiego). Zakres podejmowanej w nich tematyki wchodzi teologia i filozofia chrześcijańska, współczesna polska poezja, dramat i proza, a także publicystyka o tendencji konserwatywnej i katolickiej.

Profil ideowy[edytuj | edytuj kod]

Specyfikę periodyku oddaje jego podtytuł: "Pismo poświęcone". "Fronda" odwołuje się do nauki Kościoła katolickiego, w szczególności do encyklik Jana Pawła II, korzystając jednocześnie z estetyki kontrkulturowej i instrumentarium postmodernizmu.

Od początku swego istnienia "Fronda" była wyrazem buntu wobec "politycznej poprawności" i stanowiła próbę wykreowania młodzieżowej "mody na konserwatyzm"[potrzebne źródło]. Od pierwszych numerów pojawiały się teksty dot. "cywilizacji śmierci", krytyczne wobec przekonań liberalnych i postkomunizmu oraz odwołujące się do estetyki reklamy grafiki, propagujące modlitwę różańcową i spowiedź.

Od końca lat 90. "Fronda" skoncentrowała się na związkach kultury i religii. Opublikowała m.in. dyskusje nt. możliwości wypracowania przez Kościół katolicki tzw. pozytywnej teologii judaizmu[6][7][8] liczne wywiady z polskimi i zagranicznymi hierarchami katolickimi, w tym z kardynałem Ratzingerem. W piśmie często spotyka się nawiązania do scholastycznej filozofii sztuki oraz myślicieli XX-wiecznych: Thomasa Stearnsa Eliota, Gilberta Keitha Chestertona, Nikołaja Bierdiajewa, Jacques'a Maritaina i Erica Voegelina.

Znaczenie pisma i opinie o nim[edytuj | edytuj kod]

Na łamach pisma publikowali lub nadal publikują tacy autorzy, jak: poeci Krzysztof Koehler, Wojciech Wencel, Wojciech Kudyba, Stanisław Chyczyński, Artur Nowaczewski, Szymon Babuchowski, Tadeusz Dąbrowski i Przemysław Borkowski, poetka Anna Piwkowska[9], filozof Rafał Tichy, historycy Nikodem Bończa-Tomaszewski, Jerzy Eisler, Jan Żaryn i Paweł Skibiński, publicyści Cezary Michalski, Lech Jęczmyk, Piotr Semka, Remigiusz Okraska, Michał Dylewski, Tomasz Terlikowski, Dominik Zdort, Łukasz Adamski, Stefan Sękowski, ks. Waldemar Chrostowski, ks. Marek Dziewiecki, Joanna Lichocka, Joanna Najfeld, Jacek Karnowski, Łukasz Warzecha, Paul Cameron oraz eseiści Paweł Lisicki, Filip Memches i Aleksander Kopiński.

We "Frondzie" publikował także wiersze ówczesny redaktor naczelny "Lampy i Iskry Bożej" oraz obecny redaktor naczelny "Lampy", Paweł Dunin-Wąsowicz[10].

"Fronda", choć o profilu konserwatywnym, wzbudza kontrowersje również na prawicy[11][12], zwłaszcza swoją prowokacyjną szatą graficzną oraz poetyką tekstów, często opatrywanych "rewolwerowymi" tytułami. Fronda w 2001 otrzymała 60 000 zł[potrzebne źródło], a w 2009 roku 50 000 zł dotacji z Ministerstwa Kultury[13]. W ankiecie "Tygodnika Powszechnego" nt. najważniejszych zjawisk w kulturze polskiej "Fronda" została określona jako awangarda młodej inteligencji katolickiej w Polsce m.in. przez hierarchów Kościoła katolickiego[14].

Fronda we "Frondzie"[edytuj | edytuj kod]

Latem 2007 zarząd wydającej pismo firmy Fronda PL sp. z o.o. zdecydował o odwołaniu Marka Horodniczego z funkcji redaktora naczelnego – na jego miejsce desygnowano Grzegorza Górnego. Horodniczy ustąpił ze stanowiska pod koniec października 2007. Dwa tygodnie potem, solidaryzując się z dotychczasowym szefem pisma, rezygnację z dalszych prac we "Frondzie" złożyło 8 spośród 9 członków redakcji: Nikodem Bończa-Tomaszewski, Michał Dylewski, Aleksander Kopiński, Łukasz Łangowski, Filip Memches, Rafał Tichy, Wojciech Wencel i Jan Zieliński. Z dotychczasowego składu pozostał jedynie współzałożyciel pisma Grzegorz Górny, który ponownie objął jego kierownictwo. Byli redaktorzy "Frondy" tworzą nowe czasopismo – kwartalnik "44 / Czterdzieści i Cztery"[15]. Do nowej redakcji "Frondy" weszli między innymi Piotr T. Pałka, Tomasz Kwaśnicki i Łukasz Adamski.

Portal Fronda.pl[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Fronda.pl.

Przy czasopiśmie działa Portal Poświęcony Fronda.pl o cechach społecznościowych (m.in. newsy, forum, blogi). Jego założycielem i pierwszym redaktorem naczelnym od jesieni 2008 do maja 2010 był Piotr T. Pałka[16]. Od maja 2010 jego redaktorem naczelnym jest Tomasz Terlikowski.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]