Fruktozo-6-fosforan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fruktozo-6-fosforan
Fruktozo-6-fosforan
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C6H13O9P
Masa molowa 262,14 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 643-13-0
PubChem 69507[1]
DrugBank DB04277[2]

Fruktozo-6-fosforanorganiczny związek chemiczny, pochodna fruktozy, w której grupa hydroksylowa przy atomie węgla nr 6 została zestryfikowana kwasem fosforowym. Forma zawierająca resztę cukrową w konfiguracji β-D jest bardzo rozpowszechniona w komórkach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1918 Carl Neuberg odkrył, że związek ten (nazwany później jako fruktozo-6-fosforan) może być otrzymywany na drodze łagodnej hydrolizy kwasowej "estru Hardena-Younga" (fruktozo-2,6-bisfosforanu)[3].

Fruktozo-6-fosforan w glikolizie[edytuj | edytuj kod]

Cukier ten jest intermediatem w procesie glikolizy. Powstaje na drodze izomeryzacji z glukozo-6-fosforanu. Reakcję tę katalizuje enzymizomeraza glukozo-6-fosforanowa. Dalej fruktozo-6-fosforan jest przekształcany na drodze fosforylacji do fruktozo-1,6-bisfosforanu – reakcję przeprowadza fosfofruktokinaza I[4], lub też do fruktozo-2,6-bisfosforanu – reakcję katalizuje fosfofruktokinaza II[5].

Fruktozo-6-fosforan w szlaku pentozofosforanowym[edytuj | edytuj kod]

Fruktozo-6-fosforan jest również metabolitem szlaku pentozofosforanowego powstającym obok erytrozo-4-fosforanu z aldehydu 3-fosfoglicerynowego pod działaniem enzymutransaldolazy. Fruktozo-6-fosforan powstaje również z erytrozo-4-fosforanu pod wpływem transketolazy w tej samej fazie nieoksydacyjnej szlaku pentozofosforanowego.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Metabolizm węglowodanów. W: B.D.Hames, N.M.Hooper: Krótkie wykłady. Biochemia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004.
  • Szlak pentozofosforanowy i glukoneogeneza. W: Lubert Stryer: Biochemia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997. ISBN 83-01-12044-4.
  • Szlak pentozofosforanowy. W: Edward Bańkowski: Biochemia. Podręcznik dla studentów uczelni medycznych. Wrocław: Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, 2004. ISBN 83-89581-10-8.