George Andrew Reisner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

George Andrew Reisner (ur. 5 listopada 1867 w Indianapolis, w USA; zm. 6 czerwca 1942 w Gizie, w Egipcie) - amerykański archeolog, jeden z najwybitniejszych archeologów pierwszej połowy XX wieku, współtwórca nowoczesnej egiptologii.

Kariera naukowa[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec wywodził się z rodziny niemieckich imigrantów. Po studiach George Andrew pogłębiał swoją wiedzę na uniwersytecie w Getyndze i Muzeum Egipskim w Berlinie. Po powrocie do USA w 1896 r. związał się na stałe z Uniwersytetem Harvarda i bostońskiego Muzeum Sztuk Pięknych. Kierował wyprawami archeologicznymi, organizowanymi przez te placówki, do Nubii, Palestyny i Gizy w Egipcie. Jego pierwsza wyprawa była początkowo finansowana przez Phoebe Hearst, wdowę po senatorze George'u Hearst i matkę potentata prasowego Williama R. Hearsta, i była skierowana do Gizy, której poznawanie tajemnic stało się pracą i pasją jego życia. Był profesorem egiptologii na Uniwersytecie Harvarda, dyrektorem Nubijskiej Służby Archeologicznej przy Gubernatorze Egiptu (19071909) i kustoszem Działu Egipskiego w Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie (19101942).

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Triada Menkaure z Muzeum Egipskiego w Kairze, jedna z odkrytych przez George Reisera w Gizie

Wielkie zasługi położył w poznawaniu tajemnic starożytnej Nubii oraz podczas eksploracji Gizy, gdzie zdobył sławę jako kierownik wyprawy archeologicznej, prowadzącej rozległe prace w kompleksie piramid w l. 19051925.

Do najsłynniejszych jego osiągnięć naukowych należy:

Ostatnie lata[edytuj | edytuj kod]

Ostatnie lata spędził w obozie Misji Harvardzkiej w Gizie, gdzie kontynuował pracę pomimo postępującej ślepoty, dyktując sekretarce swoje sztandarowe dzieło o nekropoli w Gizie i zgłębiając historię starożytnego Egiptu i Nubii oraz trwających 3000 lat kontaktów nubijsko – egipskich.

Zmarł w obozie Misji i pochowany został na Cmentarzu Amerykańskim w Kairze.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grimal N. - „Dzieje starożytnego Egiptu”, PIW, Warszawa 2004, s. 103, 130, ISBN 83-06-02917-8
  • Kwiatkowski B. - „Poczet faraonów”, Iskry, Warszawa 2002, s. 114, 146, ISBN 83-207-1677-2