Granica Chandrasekhara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Granica Chandrasekhara (od nazwiska indyjskiego astrofizyka Subramanyana Chandrasekhara) – maksymalna masa białego karła równa około 3·1030 kg, czyli 1,44 masy Słońca

M_{Ch} \approx 1{,}44M_{\odot}

gdzie M_{\odot} to masa Słońca.

Granicę (masę) Chandrasekhara M_{Ch} można w przybliżeniu obliczyć na podstawie wzoru

M_{Ch} \approx \left ( \frac{\hbar c}{G}\right )^{3/2}\frac{1}{m_{p}^{2}}

gdzie:

\hbar to zredukowana stała Plancka równa 1,054 571 68 (18)·10−34 J·s,
c to prędkość światła równa 299 792 458 m/s,
G to stała grawitacji wynosząca 6,67·10−11 N m2/kg2,
m_{p} to masa protonu wynosząca 1,67262171(29)·10 −27 kg.

W 1930 roku Subrahmanyan Chandrasekhar wykazał, że im większa jest masa białego karła, tym silniej zapada się on pod działaniem własnej grawitacji i tym staje się mniejszy. Jeśli jądro wypalonej gwiazdy przekroczy 1,44 masy Słońca (liczba ta zwana jest granicą Chandrasekhara), karzeł wybucha jako supernowa (typu Ia).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]