Grupa przestrzenna
Grupa przestrzenna – w matematyce, geometrii i krystalografii jest to grupa symetrii. W przestrzeni trójwymiarowej zazwyczaj dzieli przestrzeń na powtarzalną grupę dyskretną.
W przestrzeni trójwymiarowej istnieje 219 różnych typów grup przestrzennych (230 uwzględniając chiralne). Grupy przestrzenne są badane i występują także w przestrzeniach o różnej ilości wymiarów. Za przykład mogą posłużyć grupy Bieberbacha[1].
W krystalografii spotyka się grupy określane mianem krystalograficznych grup przestrzennych lub grup Fiodorowa. Przedstawiają i opisują symetrie kryształów[2].
Spis treści |
Rys historyczny [edytuj]
Grupy przestrzenne w przestrzeni dwuwymiarowej były znane od bardzo dawna. Pierwsze grupy przestrzenne dla przestrzeni trójwymiarowej wyliczono pod koniec XIX wieku. W 1891 roku dokonali tego niezależnie Fiodorow (1853-1919) i Schonflies (1853-1928). W 1894 roku wyliczeń dokonał również Barlow (1845-1934). Pierwsza prace zawierały błędy. Fiodorow i Schonflies korespondencyjnie wymienili się wyliczeniami. Rezultatem tego był w pełni poprawna lista 230 grup przestrzennych[3][4][5].
Elementy grup przestrzennych [edytuj]
Grupy przestrzenne w trójwymiarowej przestrzeni powstały w wyniku połączenia 32 krystalograficznych grup punktowych z 14 sieciami Bravais’go należących do jednego z 7 układów krystalograficznych. Z tego powodu grupy przestrzenne uwzględniają kombinacje translacji komórki elementarnej i operacji wykonywanych na grupach punktowych.
Notacje grup przestrzennych [edytuj]
Istnieje co najmniej dziewięć sposobów określania grup przestrzennych:
- numeryczna – Międzynarodowa Unia Krystalografii (IUCr) publikuje tabele wszystkich typów grup przestrzennych i przypisuje każdej unikatowy numer od 1 do 230. Grupy przestrzenne tych samych układów krystalograficznych i grup punktowych przydzielone mają kolejne numery.
- międzynarodowa (M, notacja Hermanna–Mauguina) – składa się z dużej litery oznaczającej typ sieci Bravais’go, z liczb oznaczających osie symetrii zwykłe, inwersyjne lub śrubowe oraz z małych liter jako symboli płaszczyzn symetrii i poślizgu. Znając reguły składania elementów symetrii możliwe jest przedstawienie rozmieszczenia elementów symetrii w komórce elementarnej[6].
- notacja Kreutza-Zaremby – za twórcze elementy symetrii przyjmuje się osie i środek symetrii. W symbolach klas opuszcza się płaszczyzny symetrii, jeżeli wynikają one z iloczynu osi parzystokrotnych i środka symetrii.
- notacja Schonfliesa – składa się z dużej litery C, D, S, T, O określającej rodzaj grupy obrotowej oraz z dolnych indeksów informujących o krotności głównej osi symetrii (n), rodzaju płaszczyzny symetrii (v, h, d) i o istnieniu środka symetrii (i). Z takich symboli nie można określić typu sieci Bravais’go i wszystkich elementów symetrii grupy[6].
- notacja orbifold dla dwuwymiarowej przestrzeni i notacja fibrifold dla trójwymiarowej przestrzeni – twory matematyczne wprowadzone przez Conwaya i Thurstona. Niektórym grupom przestrzennym można przyporządkować symbole orbifoldów i fibrifoldów[8].
- notacja Coxetera – przestrzenna i punktowa grupa symetrii przedstawiona w postaci grup Coxetera.
Klasyfikacja grup przestrzennych [edytuj]
Istnieje co najmniej 10 różnych możliwości klasyfikowania grup przestrzennych w przestrzeni trójwymiarowej. Skatalogowane są w tabeli od postaci najbardziej szerokiej, aż do wąskich klas na samym dole:
| Krystalograficzne grupy przestrzenne (230 klas) | |
| Afiniczne grupy przestrzenne (219 klas) | |
| Arytmetyczne grupy przestrzenne (73 klasy) | |
| Klasy krystalograficzne (32 klasy) | Grupa punktowa sieci Bravais’go (14 klas) |
| Układ krystalograficzny (7 klas) | Sieć Bravais’go (7 klas) |
| Rodzina krystalograficzna (6 klas) | |
Grupa przestrzenna w 3 wymiarach [edytuj]
| Układ krystalograficzny | Grupy punktowe | Grupy przestrzenne | ||
|---|---|---|---|---|
| M | Schonflies | |||
| 1 | trójskośny (2) | ![]() |
![]() |
![]() |
| 2 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 3–5 | jednoskośny (13) | ![]() |
![]() |
![]() |
| 6–9 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 10–15 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 16–24 | rombowy (59) | ![]() |
![]() |
![]() |
| 25–46 | ![]() |
![]() |
![]() ![]() |
|
| 47–74 | ![]() |
![]() |
![]() ![]() ![]() |
|
| 75–80 | tetragonalny (68) | ![]() |
![]() |
![]() |
| 81–82 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 83–88 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 89–98 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 99–110 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 111–122 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 123–142 | ![]() |
![]() |
![]() ![]() ![]() |
|
| 143–146 | trygonalny (25) | ![]() |
![]() |
![]() |
| 147–148 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 149–155 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 156–161 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 162–167 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 168–173 | heksagonalny (27) | ![]() |
![]() |
![]() |
| 174 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 175–176 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 177–182 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 183–186 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 187–190 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 191–194 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 195–199 | regularny (36) | ![]() |
![]() |
![]() |
| 200–206 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 207–214 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 215–220 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
| 221–230 | ![]() |
![]() |
![]() |
|
Wprowadzenie przez IUCr pojęcia płaszczyzny poślizgu e spowodowało w 1996 roku zmianę symboli i rysunków niektórych grup przestrzennych. Zmiana dotyczyła 7 grup w układzie rombowym oraz pięciu dla układów tetragonalnego i regularnego. Rysunki wszystkich wymienionych grup zostały zmienione. Symbole grup zostały zmienione tylko dla 5 przypadków w układzie rombowym (np. Abm2 na Aem2)[9].
Przypisy [edytuj]
- ↑ Bieberbach L.. Über die Bewegungsgruppen der Euklidischen Räume (Zweite Abhandlung.) Die Gruppen mit einem endlichen Fundamentalbereich. „Mathematische Annalen”. 72 (3), s. 400–412, 1912. doi:10.1007/BF01456724.
- ↑ Hahn T.: International Tables for Crystallography, Volume A: Space Group Symmetry. Berlin, Nowy York: Springer-Verlag, 2002. ISBN 978-0-7923-6590-7.
- ↑ Fedorov E. S.. Symmetry of Regular Systems of Figures. „Zap. Mineral. Obch.”. 28, s. 1–146, 1891.
- ↑ Schönflies A. M.. Theorie der Kristallstruktur. „Gebr. Bornträger”, 1891. Berlin.
- ↑ Barlow W.. Über die geometrischen Eigenschaften starrer Strukturen und ihre Anwendung auf Kristalle. „Z. Kristallogr”. 23, s. 1–63, 1894.
- ↑ 6,0 6,1 Trzaska Durski Z., Trzaska Durska H.: Podstawy krystalografii. Warszawa: OW Politechniki Warszawskiej, 2003, s. 127-135. ISBN 83-7207-438-0.
- ↑ Hall S. R.. Space-Group Notation with an Explicit Origin. „Acta Cryst.”. A37, s. 517–525, 1981.
- ↑ Conway J. H., Delgado F. O., Huson D. H., Thurston W. P.. On three-dimensional space groups. „Beiträge zur Algebra und Geometrie. Contributions to Algebra and Geometry”. 42 (2), s. 475–507, 2001.
- ↑ Trzaska Durski Z., Trzaska Durska H.: Podstawy krystalografii. Warszawa: OW Politechniki Warszawskiej, 2003, s. 166-169. ISBN 83-7207-438-0.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Międzynarodowa Unia Krystalograficzna (UICr) (ang.)
- Grupy punktowe i sieci Bravais’go (ang.)
- Wyszukiwarka grup przestrzennych (ang.)
- Spis grup przestrzennych (ang.)
- Lista wszystkich grup przestrzennych (ang.)
- Spis grup przestrzennych w 3D (ang.)
- Równania symetrii w przestrzeni dwuwymiarowej (ang.)
- Równania symetrii w przestrzeni trójwymiarowej (ang.)




































































































