Układ regularny
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Układ regularny (sześcienny) - układ krystalograficzny, w którym wszystkie trzy osie mają jednakową długość i są w stosunku do siebie prostopadłe.
Do układu regularnego należą kryształy o największej liczbie elementów symetrii. Na jednym krysztale mogą występować równocześnie 3 osie czterokrotnej symetrii, 4 osie trzykrotnej symetrii i 6 osi dwukrotnej symetrii; ponadto 9 płaszczyzn symetrii i środek symetrii.
Typowymi przedstawicielami tej grupy są:
- czworościan - tetraedr
- sześcian,
- ośmiościan foremny - oktaedr,
- dwunastościan rombowy,
- dwunastościan pięciokątny,
- dwudziestoczterościan,
- czterdziestoośmiościan.
W tym układzie krystalizuje około 12% minerałów; np. miedź rodzima, złoto rodzime, srebro rodzime, diament, galena, halit, fluoryt, uraninit, spinel, magnetyt, granaty, sfaleryt, tetraedryt, sodalit, piryt, haueryt, skutterudyt.
- Typy centrowań układu regularnego
-
prymitywny (prosty)
cP (lub sc) -
przestrzennie centrowany
cI (lub bcc) -
ściennie centrowany[1]
cF (lub fcc)
Przypisy
- ↑ Nazwa wg Słownika chemicznego angielsko-polskiego i polsko-angielskiego pod red. D. Kryt i B. Semeniuka, WNT, Warszawa 1979. Inne spotykane określenia: zewnętrznie centrowany (Włodzimierz Trzebiatowski Chemia nieorganiczna, wyd. VIII, ss. 566–567, PWN, Warszawa 1978), płasko centrowany (Adam Bielański: Chemia ogólna i nieorganiczna. Wyd. VII. Warszawa: PWN, 1981, s. 593. ISBN 83-01-02626-X.), powierzchniowo centrowany.
