Układ regularny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Układ regularny (sześcienny)układ krystalograficzny, w którym wszystkie trzy osie mają jednakową długość i są w stosunku do siebie prostopadłe.

Do układu regularnego należą kryształy o największej liczbie elementów symetrii. Na jednym krysztale mogą występować równocześnie 3 osie czterokrotnej symetrii, 4 osie trzykrotnej symetrii i 6 osi dwukrotnej symetrii; ponadto 9 płaszczyzn symetrii i środek symetrii.

Typowymi przedstawicielami tej grupy są:

W tym układzie krystalizuje około 12% minerałów; np. miedź rodzima, złoto rodzime, srebro rodzime, diament, galena, halit, fluoryt, uraninit, spinel, magnetyt, granaty, sfaleryt, tetraedryt, sodalit, piryt, haueryt, skutterudyt.

Przypisy

  1. Nazwa wg Słownika chemicznego angielsko-polskiego i polsko-angielskiego pod red. D. Kryt i B. Semeniuka, WNT, Warszawa 1979. Inne spotykane określenia: zewnętrznie centrowany (Włodzimierz Trzebiatowski Chemia nieorganiczna, wyd. VIII, ss. 566–567, PWN, Warszawa 1978), płasko centrowany (Adam Bielański: Chemia ogólna i nieorganiczna. Wyd. VII. Warszawa: PWN, 1981, s. 593. ISBN 83-01-02626-X.), powierzchniowo centrowany.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons