Guano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Guano Chincha, Peru, 21 lutego 1863

Guanoodchody ptaków morskich (głównie kormoranów, pelikanów i głuptaków) lub nietoperzy, gromadzące się od wieków na powierzchni ziemi lub w jaskiniach, na terenach suchych, głównie na zachodnich wybrzeżach Ameryki Południowej (Chile, Peru) i wyspach sąsiednich. Grube pokłady eksploatowane są jako cenny nawóz naturalny. W krajach posiadających największe jego zasoby, tworzy się strefy chronione, dla kolonii ptaków które przyczyniają się do najszybszego przyrostu pokładów guana, zwłaszcza głuptaków i kormoranów[potrzebne źródło].

Skład[edytuj | edytuj kod]

Skład mineralny i chemiczny jest bardzo złożony, przeważają fosforany wapnia i magnezu.[1]

  • K4H5Al3(PO4)6·11H2O
  • H6K3Al5(PO4)8·18H2O
  • (NH4+, K+)3HP2O7·H2O
  • Al2NH4OH(PO4)2·2H2O

Historia i występowanie[edytuj | edytuj kod]

Złoża guano były jedną z przyczyn tzw. „wojny o saletrę” pomiędzy Chile a Boliwią i Peru. Miało olbrzymie znaczenie zwłaszcza w XIX wieku. W XX wieku jednak spadło ono z powodu wprowadzenia do użycia nawozów sztucznych. Obecnie guano powoli znów jest coraz powszechniej stosowane. Wiąże się to przede wszystkim z rosnącą modą na „ekologiczne rolnictwo”[potrzebne źródło]. Obecnie największymi jego producentami są Peru, Chile, Mikronezja, Namibia, Seszele oraz położone na Oceanie Indyjskim Wyspy Czagos[potrzebne źródło]. W Polsce bardzo rzadko spotykane, jedynie w niektórych jaskiniach Ojcowa i okolic.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Louis J. Maher Jr. Environmental information from guano palynology of insectivorous bats of the central part of the United States of America. Elsevier 2006, rozdział Palaeoecology 237, 19–31.