Helluland

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przypuszczalne położenie Winlandii, Marklandii i Hellulandu (Nordisk Familjebok. 1921)
Znaczek pocztowy upamiętniający wyprawy wikingów.

Helluland (isl. „hella” – skała, kamień, „land” – ziemia, kraj[1]) – nazwa nadana jednemu z trzech lądów odkrytych przez Leifa Erikssona ok. 1000 roku n.e., na północno-wchodnich wybrzeżach Ameryki Północnej. Helluland został opisany w islandzkich sagach jako ląd pokryty dużymi płaskimi kamieniami (od czego pochodzi nazwa „Helluland” czyli „Ziemia Płaskich Kamieni”[2]). Dzięki tym wskazówkom historycy przypuszczają, że Helluland to prawdopodobnie Ziemia Baffina[1][2] (kanadyjska wyspa należąca do terytorium Nunavut) lub północno-wschodni Labrador[1].

Dzięki świadectwu sag wiemy, że wikińscy odkrywcy prawdopodobnie nawiązali kontakt ze rdzenną ludnością tego regionu należącą do kultury Dorset. Ludność ta była określana w sagach terminem skræling, aczkolwiek z tego prawdopodobnego kontaktu nie wynikły żadne znaczące implikacje.

Helluland był pierwszym lądem w Ameryce Północnej, do którego dotarli Wikingowie. Jakkolwiek Leif Eriksson zdecydował, że ze względu na niegościnny charakter terenu, nie założy tutaj osady. Kontynuował podróż dalej na południe do Markland (prawdopodobnie Labrador) i Vinland (Nowa Fundlandia).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Encyklopedia PWN: Helluland (pol.). [dostęp 13-07-2011].
  2. 2,0 2,1 Encyclopædia Britannica: Vinland (ang.). [dostęp 13-07-2011].