Henryk Struve

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Henryk Struve, pseudonim Florian Gąsiorowski (ur. 27 czerwca 1840 w Gąsiorowie koło Kalisza, zm. 16 maja 1912 w Eltham koło Londynu) – polski filozof i estetyk. W latach (1863–1903) profesor Warszawskiej Szkoły Głównej, następnie Uniwersytetu Warszawskiego (rosyjskiego), od r. 1873 członek Akademii Umiejętności. Był też członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W 1903 przeniósł się do Anglii.

Rozległy erudyta, posiadający wszechstronne zainteresowania filozoficzne, był przez szereg lat czołowym przedstawicielem nauki polskiej. Zasłużył się raczej na polu historii i propagandy filozofii polskiej w kraju i zagranicą. Jako filozof eklektyk o poglądach staroświeckich, którymi rządził się też w sprawach sztuki (na tym tle głośna była jego polemika ze Stanisławem Witkiewiczem). W filozofii łączył ontologiczny idealizm z trójpoznawczym pozytywizmem.

Oprócz licznych artykułów i rozpraw (ps. Florian Gąsiorowski) w czasopismach, oddzielnie wydał m.in.: O istnieniu duszy i jej udziale w chorobach umysłowych (1867) Wykład systematyczny logiki (1871), Synteza dwóch światów (1876), Hamlet. Eine Charakter-Studie (1876), Życie i prace Józefa Kremera (1881), Estetyka barw (1886), Sztuka i piękno (1892), Wstęp krytyczny do filozofii (1896, III wyd. 1903), Historia logiki jako teorii poznania w Polsce (1911, główne jego dzieło).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962-1969)
  • Ilustrowana Encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego (1924-1927)
  • Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga (1934-1939)