Wirusowe zapalenie wątroby
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Hepatitis)
Wirusowe zapalenie wątroby, WZW (łac. Hepatitis) – choroba wątroby wywołana zakażeniem wirusowym. Często potocznie nazywana "żółtaczką", jest to jednak określenie nieprawidłowe i niemedyczne (w medycynie termin ten oznacza jedynie objaw zażółcenia powłok skórnych) oraz nieścisłe, z uwagi na różnorodny przebieg wirusowych zapaleń wątroby (które mogą przebiegać także bez zażółcenia skóry).
Spis treści |
[edytuj] Czynniki etiologiczne
Wśród wirusów hepatotropowych możemy rozróżnić:
- wirus zapalenia wątroby typu A
- wirus zapalenia wątroby typu B
- wirus zapalenia wątroby typu C
- wirus zapalenia wątroby typu D
- wirus zapalenia wątroby typu E
- wirus zapalenia wątroby typu G
Inne wirusy, pierwotnie niehepatotropowe, mogące wywołać wirusowe zapalenie wątroby:
- adenowirusy
- Wirus grypy
- Coxsackie B
- CMV – wirus cytomegalii
- EBV – wirus mononukleozy zakaźnej
- wirus opryszczki pospolitej (HSV)
- wirus ospy wietrznej i półpaśca (VZV)
- wirus świnki
- wirus różyczki
- wirus żółtej febry
[edytuj] Charakterystyka wirusowych zapaleń wątroby
| HAV | HBV | HCV | HDV | HEV | HGV | |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Rodzaj | Hepatovirus | Orthohepadnavirus | Hepacivirus | Deltavirus | Calcivirus | |
| Rodzina | Picornaviridae | Hepadnaviridae | Flaviviridae | Calciviridae | Flaviviridae | |
| Genom | RNA | DNA | RNA | RNA | RNA | RNA |
| Główna droga zakażenia | pokarmowa | pozajelitowa | pozajelitowa | pozajelitowa | pokarmowa | pozajelitowa |
| Okres inkubacji choroby | 15–60 dni | 30-180 dni | 15 – 360 dni | 20 – 90 dni | 15 – 60 dni | 7 – 140 dni |
| Występowanie żółtaczki | u 10% dzieci i 70 – 80% dorosłych | u 20% chorych | u 10 – 25% chorych | zmiennie | głównie u młodzieży | nie występuje |
| Markery zakażenia | anty-HAV, anty-HAV IgM | HBsAg, anty-HBs, HBcAg, anty-HBc, anty-HBc IgM, HBxAg, anty HBx, HBV
DNA, polimeraza DNA |
anty-HCV, HCV RNA | HDAg, anty-HDV, anty-HDV IgM, HDV DNA | HEVAg | anty-HGV, HGV RNA |
| Śmiertelność w ostrym okresie choroby | 0,2-0,6% | 1-2% | <1% | 1-40% | 30% | brak danych |
| Leczenie | objawowe | INFα, Peg-INFα, lamiwudyna, adefowir, entecavir, telbiwudyna, inne | Peg-INFα, rybawiryna | INFα | objawowe | INFα |
| Nosicielstwo | nie występuje | 10-90%[1] | 40-75% | 70-90% | nie występuje | 75-95% |
| Następstwa choroby (marskość wątroby, nowotwór złośliwy wątroby) | nie występują | częste, po powyżej 20 latach PZW bardzo częste | bardzo częste | bardzo częste | nie występuje | rzadkie |
| Odporność po przechorowaniu | swoista, prawdopodobnie całe życie | swoista, prawdopodobnie całe życie | brak danych | brak danych | brak danych | brak danych |
| Swoista profilaktyka | surowica odpornościowa, szczepienia ochronne | surowica odpornościowa, szczepienia ochronne | brak surowicy odpornościowej | surowica anty-HBV działa ochronnie | brak surowicy odpornościowej | brak surowicy odpornościowej |
Przypisy
- ↑ związane z wiekiem; zmniejsza się wraz z upływem lat
[edytuj] Bibliografia
- "Zarys wirusologii lekarskiej" Zbigniew Krzemiński, AM w Łodzi, Tom CCXXV, Łódź 1997
- Gabriel Virella: Mikrobiologia i choroby zakaźne. Wrocław: "Urban & Partner", 2000. ISBN 83-85842-59-4.

