Herb Luksemburga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Wielki Luksemburga

Herb Luksemburga przedstawia na płaszczu czerwonym podbitym gronostajami zwieńczonym koroną wielkoksiążęcą tarczę, na której na pasach srebrnych i błękitnych lew wspięty czerwony z koroną i orężem złotym. Nad tarczą korona. Tarczę okala wstęga trójkolorowa złoto-czerwono-zielona z Orderem Korony Dębowej. Tarczę podtrzymują ukoronowane lwy stojące na podstawie.

Herb ma rodowód średniowieczny, przyjęty został oficjalnie dopiero w 1972 roku[potrzebne źródło]. W 2001 zmodyfikowano go. Występuje w trzech wersjach - herbu małego, średniego (trzymacze heraldyczne - złote lwy) i wielkiego (oprócz trzymaczy także płaszcz heraldyczny zwieńczony koroną).

Lew wywodzi się z godła Limburgii, którego władca w XIII wieku poprzez małżeństwo zapanował również nad Luksemburgiem. Jako pierwszy z książąt luksemburskich książę Henryk V Blondyn (1247-1281),zaczął się pieczętować herbem mającym stać się następnie herbem Luksemburga. Podwójny ogon lwa symbolizował panowanie nad dwoma krajami.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]