Holland Smith

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Holland Smith
Howlin' Mad
Holland Smith
generał generał
Data i miejsce urodzenia 20 kwietnia 1882
Hatchechubbee (Alabama)
Data i miejsce śmierci 12 stycznia 1967
San Diego
Przebieg służby
Lata służby 1905–1946
Siły zbrojne USMC logo.svg United States Marine Corps
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Award-star-gold-3d.png
Award-star-gold-3d.png
Award-star-gold-3d.png
Navy Distinguished Service Medal (czterokrotnie) (Stany Zjednoczone)
Purpurowe Serce  (Stany Zjednoczone) Marine Corps Expeditionary Medal (czterokrotnie) Dominican Campaign Medal Mexican Service Medal (Stany Zjednoczone) Allied Victory Medal Army of Occupation of Germany Medal American Defense Service Medal (dwukrotnie) American Campaign Medal Asiatic-Pacific Campaign Medal (sześciokrotnie) Medal Zwycięstwa II Wojny Światowej Krzyż Wojenny 1914–1918 z brązową palmą (Francja) Krzyż Komandorski Orderu Łaźni (Wielka Brytania)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Holland McTyeire „Howlin' Mad” Smith (ur. 20 kwietnia 1882 w Hatchechubbee w stanie Alabama, zm. 12 stycznia 1967 w San Diego) – generał w służbie Korpusu Marines w czasie II wojny światowej. Nazywany jest „ojcem” współczesnych, amerykańskich sił desantowych.

W pierwszym okresie po wybuchu II wojny światowej prowadził intensywne szkolenia oddziałów desantowych US Army i US Navy, a w szczególności marines, operacje desantowe bowiem miały być kluczowym czynnikiem w osiągnięciu zwycięstwa tak na Pacyfiku, jak i w Europie. Następnie pomagał w przygotowaniach wojsk amerykańskich i kanadyjskich do operacji lądowania na wyspach Attu i Kiska w Aleutach i dowodził V Korpusem Desantowym w uderzeniach na Wyspach Gilberta, Marshalla oraz na wyspach Saipan i Tinian w Archipelagu Marianów.

Podczas tej ostatniej operacji dowodził nie tylko V Korpusem, ale wszystkimi siłami ekspedycyjnymi, w tym także tymi, które walczyły na Guam. Następnie jako pierwszy generał dowodzący siłami marines na Pacyfiku prowadził wojska 56. Grupy Uderzeniowej (Task Force 56) na Iwo Jimie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Allan R. Millett: Semper Fidelis: The History of the United States Marine Corps. New York: Free Press, 1991, s. 325, 350–351, 373, 392-393, 395–400, 403–404, 405, 408, 411, 414–415, 428, 430–431, 471. ISBN 0-02-921596-X.