Idiofony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Idiofony (instrumenty muzyczne samobrzmiące) – grupa instrumentów muzycznych w systematyce instrumentologicznej Curta Sachsa, w których wibratorem (źródłem dźwięku) jest ciało stałe mające niezmienną, naturalną sprężystość.

Wibratorem w idiofonie jest najczęściej cały instrument, dlatego instrumenty takie nazywane są również samodźwięcznymi. Idiofony mogą wydawać dźwięki rozproszone lub o określonej częstotliwości. Wysokość dźwięku w idiofonach uzależniona jest od właściwości fizycznych elementu drgającego (przede wszystkim masy), dlatego duża część tych instrumentów składa się z wielu odrębnych wibratorów (np. ksylofon, dzwony rurowe, wibrafon). W praktyce wykonawczej orkiestry symfonicznej idiofony należą do grupy perkusji.

Akordeon, harmonia i harmonijka ustna według systematyki instrumentoznawczej polskich autorów Drobnera oraz Kamińskiego[1][2] zaliczane są do idiofonów ze względu na samobrzmiące stroiki zastosowane w ich konstrukcji. Jednak według systematyki instrumentologicznej Sachsaaerofonami.

Idiofony ze względu na sposób wywołania wibracji dźwięku dzielą się na:

Zależnie od kształtu wibratora wyróżnia się idiofony:

  • płytowe – (np. talerze, gong),
  • sztabkowe – (np. czelesta, ksylofon). Do tej grupy należy też kamerton (widełkowy), niebędący właściwym instrumentem muzycznym, lecz pomocniczym instrumentem do sprawdzania stroju instrumentów (wydaje dźwięk wzorcowy),
  • rurowe – (np. dzwony rurowe),
  • prętowe – (np. trójkąt)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Drobner Mieczysław: Instrumentoznawstwo i akustyka. 1997.
  2. Kamiński Włodzimierz: Instrumenty muzyczne na ziemiach polskich. PWM, 1971.