Isaac Hull
| Isaac Hull | |
 |
|
 Komodor |
|
| Data i miejsce urodzenia | 9 marca 1773 Derby (Connecticut) |
| Data i miejsce śmierci | 13 lutego 1843 Filadelfia |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1798-1841 |
| Siły zbrojne | United States Navy |
| Główne wojny i bitwy | Quasi-wojna Wojna roku 1812 |
Isaac Hull (ur. 9 marca 1773 – zm. 13 lutego 1843) był oficerem United States Navy[1].
Spis treści |
Biografia [edytuj]
Isaac Hull urodził się w Derby w stanie Connecticut (niektóre źródła wymieniają też Huntington, obecnie Shelton w Connecticut)[2][3]. We wczesnej młodości towarzyszył swemu ojcu, Josephowi, w morskich podróżach, docierając nawet do Indii Zachodnich. Po śmierci ojca zaopiekował się nim wuj, William Hull, weteran amerykańskiej wojny rewolucyjnej[4][5].
Do połowy lat dziewięćdziesiątych XVIII wieku młody Hull dowodził kilkoma statkami handlowymi, przy czym niektóre padły łupem francuskich kaprów. Gdy została utworzona United States Navy został wcielony, w marcu 1798 roku, w stopniu podporucznika i odznaczył się, służąc na fregacie "Constitution" podczas quasi-wojny z Francją.
Wybuch I wojny berberyjskiej spowodował, że został skierowany – jako porucznik na pokładzie fregaty "Adams" – na Morze Śródziemne. Później dowodził szkunerem "Enterprise" i brygiem "Argus", awansując w roku 1804 na stopień komandora porucznika, a w 1806 komandora. Przez kilka następnych lat nadzorował budowę kanonierek, a od roku 1809 dowodził kolejno fregatami "Chesapeake", "President" i "Constitution".
Okres, w którym Hull dowodził "Constitution", był bogaty w wydarzenia. W latach 1811-1812 okręt odbył podróż do Europy i wrócił do Stanów Zjednoczonych tuż przed wybuchem wojny brytyjsko-amerykańskiej. W lipcu eskadra okrętów nieprzyjacielskich ścigała "Constitution" u wschodnich wybrzeży USA, ale Hull po mistrzowsku (stosując werpowanie) wymknął im się. 19 sierpnia 1812 roku "Constitution" stoczyła bój z brytyjską fregatą HMS "Guerriere" i zniszczyła ją, sama doznając jedynie nieznacznych uszkodzeń. To zwycięstwo wywołało ogromną radość amerykańskiego społeczeństwa i dowiodło, że mała amerykańska flota jest poważnym i groźnym przeciwnikiem dla potężnej Royal Navy. Za tę akcję Hull został wyróżniony, specjalnie wybitym z tej okazji, Złotym Medalem Kongresu Stanów Zjednoczonych[6].
Do końca wojny roku 1812 Hull był komendantem Portsmouth Navy Yard, potem przez krótki okres służył w Board of Navy Commissioners w Waszyngtonie, a następnie kierował stocznią w Bostonie. W latach 1823-1827 dowodził Eskadrą Pacyfiku operującą u wybrzeży Ameryki Południowej. Następnym przydziałem komodora Hulla było stanowisko komendanta Washington Navy Yard, gdzie pracował od 1829 do 1835 roku. W latach 1839-1841 dowodził Eskadrą Śródziemnomorską.
Uznany za niezdolnego do dalszej służby ze względu na zły stan zdrowia i wiek, został w roku 1841 przeniesiony w stan spoczynku. Komodor Isaac Hull zmarł w Filadelfii i został pochowany na tamtejszym cmentarzu Laurel Hill[7].
Przypisy
- ↑ Online Library of Selected Images: People — United States. 2003.
- ↑ Isaac Hull. 2007.
- ↑ Shelton History Quiz. 1998.
- ↑ Biographies in Naval History — Captain Isaac Hull, USN (9 March 1773 – 13 February 1843). 2007.
- ↑ Katherine Benson (red.): Hull Family Papers, 1825-1998. 1998.
- ↑ Congressional Gold Medal Recipients Isaac Hull, Stephen Decatur and Jacob Jones.
- ↑ Isaac Hull w bazie Find a Grave (ang.)
Bibliografia [edytuj]
- Joshua E. London: Victory in Tripoli: How America's War with the Barbary Pirates Established the U.S. Navy and Shaped a Nation. New Jersey: John Wiley & Sons, 2005. ISBN 0-471-44415-4.
- Linda M. Maloney: The Captain from Connecticut: The Life and Naval Times of Isaac Hull. Northeastern University Press, 1986. ISBN 0-930350-79-0.
