Jabłko królewskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Duńskie jabłko królewskie
Insygnia grobowe Kazimierza III Wielkiego. Od góry: korona, jabłko, berło

Jabłko królewskie (łac. globus cruciger) – jeden z trzech symboli władzy monarszej, obok korony i berła.

W starożytnym Rzymie znajdował się na nim wizerunek bogini zwycięstwa Nike, później wyparty przez krzyż w czasach chrześcijańskich.

Pierwotnie prawo używania jabłka (globusa) przysługiwało wyłącznie cesarzom rzymskim, rzymsko-frankijskim i rzymsko-niemieckim. Było symbolem ich władzy nad całym zamieszkanym światem.

Poczynając od XI w., kiedy rozpoczął się upadek idei cesarskiego uniwersalizmu, jabłka zaczęli używać także europejscy królowie, aby zaznaczyć swoją niezależność od cesarza.

Trzymane w ręku króla bądź niekiedy anioła symbolizuje umiłowanie wiary chrześcijańskiej i zazwyczaj zrobione jest ze złota. Kulisty kształt dawał wyobrażenie całości. Trzymany w lewej ręce – po stronie serca. Krzyż przypominał, że monarcha rządził w imieniu Chrystusa.

Używane (trzymane przez króla lub cesarza) było podczas koronacji i najważniejszych uroczystości.

Wizerunek jabłka królewskiego umieszczany był na monetach, w ikonografii i regaliach królewskich.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz hasło jabłko w Wikisłowniku
Commons in image icon.svg