Berło

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Insygnia grobowe Kazimierza III Wielkiego. Od góry: korona, jabłko, berło
Wikimedia Commons

Berło (gr. sképtron, łac. sceptrumkij) – jeden z trzech najczęściej spotykanych symboli władzy królewskiej, obok korony i jabłka.

W języku polskim nazwa została zapożyczona ze staroczeskiego berla (pałka, laska, pastorał, kula).

Berło to godło i symbol najwyższej władzy króla lub cesarza. Znane było w starożytności jako laski osób starszych i pasterzy. Dały początek pastorałowi biskupiemu jako symbol obrony "owieczek" (wiernych), a w kontekście świeckim - poddanych.

U ludów pozaeuropejskich bywał obrzędowym atrybutem określającym pozycję społeczną. W Europie było zazwyczaj zwieńczone u góry okrągłą gałką (symbol świata), a u dołu zakończone kwiatem irysa (symbol światła i oczyszczenia), głową orła (w berłach rzymskich i buławach wojskowych)[1].

Berła jako broń bojowa były znane i stosowane w starożytności w formie metalowej maczugi z kulą wyodrębnioną poniżej wierzchołka i z drewnianym uchwytem. W średniowieczu pełniły już raczej tylko rolę jednego z insygniów władzy suwerena. Władca mógł używać berła do ułaskawiania więźniów i skazańców.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Paola Rapelli: Symbole władzy i wielkie dynastie. Warszawa: Arkady, 2008. s. 28. ISBN 978-83-213-4518-5