Jan Kieniewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jan Kieniewicz (ur. 7 sierpnia 1938 w Warszawie[1]) – polski historyk, profesor nauk humanistycznych,dyplomata.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W 1960 ukończył historię na Uniwersytecie Warszawskim. Na tej samej uczelni doktoryzował się w 1966, a w 1974 uzyskał stopień doktora habilitowanego. W 1983 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.

Długoletni pracownik UW, gdzie doszedł do stanowiska profesora zwyczajnego. Pełnił funkcję kierownika Katedry Iberystyki (1975–1981) i wicedyrektora Instytutu Historycznego UW (1981–1988). Od 1990 do 1994 sprawował urząd ambasadora RP w Hiszpanii. W latach 1996–2008 był wicedyrektorem Instytutu Badań Interdyscyplinarnych Artes Liberales. Po przejściu na emeryturę pozostał wykładowcą na Wydziale „Artes Liberales” UW.

W pracy naukowej zajmował się dziejami Indii i ekspansji poprzedzającej kolonizację, historią Hiszpanii czasów nowożytnych i najnowszych, historią Polski i Europy. Członek Collegium Invisibile[2] oraz jury Nagrody KLIO.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim (2005)[3] i Krzyżem Oficerskim (2013)[4] Orderu Odrodzenia Polski.

Syn profesora Stefana Kieniewicza.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Portugalczycy w Azji: XV–XX wiek (1976)
  • Historia Indii (1980)
  • Od ekspansji do dominacji. Próba teorii kolonializmu (1986)
  • Spotkania Wschodu (1999)
  • Historia Polski (1986, współautor z Jerzym Holzerem i Michałem Tymowskim)
  • Historia Europy (1998, współautor)
  • Wprowadzenie do historii cywilizacji Wschodu i Zachodu (2003)
  • Wyraz na ustach zapomniany (2013)

Przypisy

  1. Lubomir Mackiewicz, Anna Żołna (red.), Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny, edycja 3, Warszawa 1993
  2. Lista tutorów Collegium Invisibile. ci.edu.pl. [dostęp 2015-04-18].
  3. M.P. z 2005 r. Nr 73, poz. 1001
  4. M.P. z 2014 r. poz. 967

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]