Jan Kieniewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jan Kieniewicz (ur. 7 sierpnia 1938 w Warszawie) – polski historyk, profesor zwyczajny w Uniwersytecie Warszawskim, dyplomata.

Kierownik Katedry Iberystyki UW 1975-1981, wicedyrektor Instytutu Historycznego UW 1981-1988, ambasador RP w Hiszpanii 1990-1994, wicedyrektor OBTA/IBI AL w latach 1996-2008. Członek Collegium Invisibile[1]. Zajmował się dziejami Indii i ekspansji przedkolonialnej, Hiszpanią czasów nowożytnych i najnowszych, historią Polski i Europy. Od 15 lat prowadzi badania nad porównawczymi dziejami cywilizacji. Kieruje projektami badawczymi: Polsko-hiszpański Corpus Diplomaticum, Milcząca inteligencja. Studium przemocy cywilizacyjnej. Opublikował 450 pozycji, w tym 25 książek. W IBI AL kieruje „Laboratorium Sofia Casanova” skupiającym się na problematyce hiszpańskiej i polsko-hiszpańskiej.

Członek prestiżowych gremiów naukowych m.in. Nagroda Naukowa KLIO (członek JURY od 1996).

Syn profesora Stefana Kieniewicza.

Najważniejsze publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Portugalczycy w Azji: XV-XX wiek (1976)
  • Historia Indii (1980, 1985 , 2003 )
  • Od ekspansji do dominacji. Próba teorii kolonializmu (1986)
  • Spotkania Wschodu (1999)
  • Historia Polski (1986, razem z Jerzym Holzerem i Michałem Tymowskim)
  • Historia Europy (1998, współautor)
  • Wprowadzenie do historii cywilizacji Wschodu i Zachodu, Wydawnictwo Akademickie Dialog, Warszawa 2003.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny, edycja 3, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1993

Przypisy

  1. Lista tutorów Collegium Invisibile. ci.edu.pl. [dostęp 2 kwietnia 2011].