Jeffrey Dahmer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jeffrey Dahmer w 1978

Jeffrey Lionel Dahmer (ur. 21 maja 1960 w Milwaukee, zm. 28 listopada 1994) – jeden z najsłynniejszych amerykańskich seryjnych morderców. Znany jako Wiertniczy z Milwaukee.

Był nekrofilem i kanibalem. W latach 1978-1991 zabił, następnie zgwałcił (czasem także jadł mięso swoich ofiar) ponad 17 młodych mężczyzn i chłopców.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Dahmer urodził się w Milwaukee w stanie Wisconsin. Niedługo potem jego rodzina przeniosła się do Bath w Ohio. Od wczesnych lat dzieciństwa fascynowały go martwe zwierzęta. W sobie tylko znanej kryjówce miał ukrytą czaszkę psa. Potrafił spędzać całe dnie obserwując rozkładające się szczątki zwierząt.

Dahmer uczęszczał na uniwersytet stanowy w Ohio, lecz został z niego wydalony. Po tym incydencie jego ojciec zapisał go do wojska na okres sześciu lat. Dahmer popadł w alkoholizm i po dwóch latach został wyrzucony za nadużywanie alkoholu. W 1982 przeniósł się do swojej babci do West Allis w stanie Wisconsin, gdzie mieszkał przez sześć lat.

Było wiele oznak tego, że Dahmer może być chory psychicznie. W sierpniu 1982 został aresztowany za obnażanie się w miejscu publicznym. Cztery lata później ponownie go aresztowano za masturbowanie się w miejscu publicznym w obecności dwóch niepełnoletnich chłopców, którzy zaalarmowali policję. Tym razem został skazany na rok więzienia, z czego odsiedział 10 miesięcy.

W 1988 został aresztowany za molestowanie seksualne 13-letniego chłopca, za co dostał rok prac społecznych i został zarejestrowany jako przestępca seksualny. Dahmer przekonał sąd, iż potrzebuje leczenia psychiatrycznego i został skierowany do otwartego szpitala psychiatrycznego na 5 lat leczenia. Mniej więcej w tym samym czasie mordował już średnio jedną ofiarę tygodniowo.

Morderstwa[edytuj | edytuj kod]

Jeffrey Dahmer pierwsze morderstwo popełnił w wieku 18 lat. Jego pierwszą ofiarą był Stephen Hicks, autostopowicz, którego Dahmer zaprosił do swojego domu. Pili razem alkohol i słuchali muzyki, aż w pewnym momencie gość Dahmera chciał opuścić jego dom. Dahmer uderzając w głowę Hicksa ciężarkiem gimnastycznym, ogłuszył go, a potem udusił. Jak potem zeznał, zrobił to, bo nie chciał aby sobie poszedł. Zwłoki ofiary poćwiartował i przez cały następny dzień, pod schodami swego domu, oddzielał tkankę od kości. Wnętrzności i skórę zapakował do czarnych, grubych worków na śmieci, które wywiózł na wysypisko, a kości pokroił na malutkie kawałeczki i porozrzucał w pobliskim lesie.

Zidentyfikowane ofiary[edytuj | edytuj kod]

  1. Stephen Hicks 19 lat – czerwiec 1978
  2. Steven Tuomi 26 lat wrzesień 1987
  3. Jamie Doxtator 14 lat – październik 1987
  4. Richard Guerrero 25 lat – marzec 1988
  5. Anthony Sears 26 lat – luty 1989
  6. Eddie Smith 36 lat – czerwiec 1990
  7. Ricky Beeks 27 lat – lipiec 1990
  8. Ernest Miller 22 lata – wrzesień 1990
  9. David Thomas 23 lata – wrzesień 1990
  10. Curtis Straughter 19 lat – luty 1991
  11. Errol Lindsey 19 lat – czerwiec 1991
  12. Tony Hughes 31 lat – 24 maja 1991
  13. Konerak Sinthasomphone 14 lat – 27 maja 1991
  14. Matt Turner 20 lat – 30 czerwca 1991
  15. Jeremiah Weinberger 23 lata – 5 lipca 1991
  16. Oliver Lacy 23 lata – 12 lipca 1991
  17. Joseph Bradeholt 25 lat – 19 lipca 1991

Pojmanie[edytuj | edytuj kod]

22 lipca 1991 Dahmer wypatrzył kolejną, jak się okazało, ostatnią ofiarę, która przeżyła. Był nią czarnoskóry, dobrze zbudowany mężczyzna o imieniu Tracy Edwards. Dahmer zaprosił go do domu, pod pretekstem wypicia alkoholu i pozowania do rozbieranych zdjęć, za co obiecał mu zapłatę. Do jego drinka dodał środek usypiający. Tę metodę Dahmer stosował przy większości popełnianych przez siebie zbrodni.

Środek nasenny jednak nie został połknięty przez tego dobrze zbudowanego mężczyznę. Tracy Edward nie lubił wódki, a do takiej został dosypany środek. To go uratowało. Tymczasem Dahmer próbował skuć go kajdankami. Nie udało mu się, bo Edwards okazał się o wiele silniejszy niż Dahmer i zdołał uciec z jego mieszkania. Na ulicy zaalarmował patrol policji, opowiedział im o całym zajściu i zaprowadził policjantów do domu Dahmera.

Dahmer początkowo był miły dla policjantów, jednak gdy się zorientował, że policjanci coś przeczuwają, próbował ich zaatakować. Jeden z funkcjonariuszy obezwładnił go, a drugi zaczął przeszukiwać jego mieszkanie. W pokoju, na biurku, znalazł porozrzucane fotografie, które przedstawiały różne stadia ćwiartowania ludzkich zwłok. Następnie policjant w lodówce Dahmera znalazł odciętą ludzką głowę. Dahmer został przewieziony do aresztu, którego już nigdy nie opuścił.

Podczas późniejszego przeszukania mieszkania Dahmera policja znalazła jeszcze ludzkie członki, dłonie i inne części ciała zakonserwowane w formalinie, które były w słoikach i dużej beczce, oraz kilka ludzkich czaszek, niektóre pomalowane szarą farbą mającą imitować plastik. Ponadto w jego szafie odkryto ludzki szkielet.

Proces[edytuj | edytuj kod]

Jeffrey Lionel Dahmer został oskarżony o 17 morderstw, zarzuty zredukowano później do 15. Materiał procesowy był tak obszerny, że prokurator nawet nie oskarżył go o usiłowanie morderstwa ostatniego mężczyzny. Proces rozpoczął się w styczniu 1992. Obrona wnioskowała o uznanie go za niepoczytalnego, jednak lekarze sądowi orzekli, że Dahmer w momencie popełniania zbrodni był w pełni poczytalny. Został uznany winnym 15 morderstw i skazany na 15 wyroków dożywotniego więzienia (w sumie 937 lat więzienia). W mowie końcowej wyraził żal z powodu swoich czynów i oświadczył, że wolałby umrzeć.

Przyczyna śmierci[edytuj | edytuj kod]

28 listopada 1994 Dahmer, Jesse Anderson oraz Christopher Scarver zostali wyznaczeni do sprzątania łazienki w siłowni. Strażnik więzienny, który ich nadzorował oddalił się na chwilę, wtedy Scarver uderzył Dahmera i Andersona ciężarkiem w głowę. Dahmer zmarł w drodze do szpitala, na skutek uszkodzenia mózgu.

Odniesienia w kulturze[edytuj | edytuj kod]

W 2000 r. amerykański zespół Macabre nagrał płytę "Dahmer", której tematem przewodnim jest biografia mordercy. Utwory "213" grupy Slayer z albumu Divine Intervention (1994) oraz "Jeffrey Dahmer" grupy Soulfly z albumu Omen (2010) dotyczą osoby Dahmera. Jeden z utworów australijskiego zespołu Fuck...I'm Dead z płyty Bring on the Dead(2001) nosi tytuł "Jeffrey Dahmer's Cookbook". Istniał również kanadyjski zespół grindcore'owy, którego nazwa pochodziła od nazwiska Dahmera. Teksty zespołu opisują zbrodnie największych seryjnych morderców.

"Hell on Earth 2006" – 11. odcinek 10. sezonu serialu South Park, pojawia się jako jedna z postaci drugoplanowych.

Odwołanie do niego pojawia się również w piosenkach "Brick Wall" rapera Vinniego Paza, Dark Horse Katy Perry i Juicy'ego J w słowach: she eat your heart out like Jeffrey Dahmer, oraz Lord Abortion – Cradle of Filth. Skromne nawiązanie pojawia się również w piosence Cannibal autorstwa Ke$hy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]