Jermain Taylor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Jermain Taylor
Pseudonim Bad Intentions
Data i miejsce urodzenia 11 sierpnia 1978
Little Rock
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa super średnia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 37
Zwycięstwa 32
Przez nokauty 20
Porażki 4
Remisy 1
Nieodbyte 0
Dorobek medalowy

Jermain Taylor (ur. 11 sierpnia 1978 w Little Rock) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBC, WBO i IBF w wadze średniej (do 160 funtów), brązowy medalista olimpijski z Sydney z 2000.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Taylor zdobył brązowy medal na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney w 2000 (w półfinale przegrał z późniejszym mistrzem olimpijskim, Jermachanem Ibraimowem).

Jest wicemistrzem Stanów Zjednoczonych z 1997. Rok później zdobył brązowy medal.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Taylor zaczął walczyć zawodowo w styczniu 2001. Po trzech i pół roku, w swojej 21 walce pokonał byłego mistrza świata organizacji IBF w kategorii junior średniej, Raula Marqueza. Jeszcze w tym samym roku wygrał z kolejnym byłym mistrzem – Williamem Joppy[1].

Te zwycięstwa były przepustką do walki o najwyższą stawkę. 16 lipca 2005 zmierzył się z Bernardem Hopkinsem, niekwestionowanym mistrzem kategorii średniej, który posiadał pasy mistrzowskie wszystkich czterech głównych organizacji bokserskich, i uznanym przez Ring Magazine za najlepszego wtedy boksera bez względu na kategorie wagowe. Taylor zaczął walkę w dobrym stylu, był wyraźnie szybszy od starszego od siebie o 13 lat rywala. Jednak w drugiej części walki Hopkins wyraźnie ożywił się i zaczął niwelować początkową przewagę pretendenta do tytułu. Ostatecznie pojedynek skończył się niejednogłośną decyzją na punkty na korzyść Taylora. Został on tym samym nowym niekwestionowanym mistrzem świata w kategorii średniej[2].

Zarówno Hopkins jak i wielu obserwatorów uznało ten wynik za mocno kontrowersyjny. W konsekwencji w grudniu tego samego roku doszło do pojedynku rewanżowego między obu pięściarzami. Aby do walki mogło dojść, Taylor musiał zrezygnować z tytułu mistrza świata IBF. Ich drugie starcie także zakończyło się wygraną Taylora na punkty, tym razem po jednogłośnej decyzji sędziowskiej[3].

W 2006 Taylor walczył dwa razy. W czerwcu zmierzył się z Ronaldem Wrightem. Spotkanie, bardzo wyrównane, zakończyło się remisem[4]. Początkowo w grudniu miało dojść do walki rewanżowej obu pięściarzy, ale po wycofaniu się Wrighta Taylor zmierzył się z Kassimem Oumą. Po dość jednostronnej walce wygrał decyzją sędziów na punkty i zachował oba swoje tytuły[5].

19 maja 2007 Taylor przystąpił do kolejnej obrony swoich pasów mistrzowskich. Jego przeciwnikiem był Cory Spinks, mistrz świata organizacji IBF w kategorii junior średniej i były niekwestionowany mistrz w kategorii półśredniej. Po wyrównanej walce Taylor wygrał niejednogłośną decyzją sędziów[6].

29 września 2007 stracił swoje tytuły mistrzowskie, przegrywając przez techniczny nokaut w siódmej rundzie z Kelly Pavlikiem (mimo że w drugiej rundzie Pavlik leżał na deskach)[7]. 16 lutego 2008 doszło do walki rewanżowej między oboma pięściarzami. Stawką pojedynku nie były pasy mistrzowskie WBC i WBO, ponieważ strony ustaliły limit wagowy przewyższający kategorię średnią i wynoszący 166 funtów. Walkę wygrał ponownie Pavlik, tym razem na punkty po jednogłośnej decyzji sędziów[8].

15 listopada 2008 pokonał na punkty Jeffa Lacy w pojedynku eliminacyjnym WBC w kategorii super średniej[9]. 25 kwietnia 2009 w walce o mistrzostwo świata WBC w kategorii super średniej Taylor przegrał przez techniczny nokaut w ostatniej, dwunastej rundzie z Carlem Frochem. Froch już w trzeciej rundzie był liczony i przegrywał całą walkę na punkty, jednak w ostatniej rundzie najpierw położył Taylora na deski, a na czternaście sekund przed końcem pojedynku zdołał go znokautować, broniąc tym samym mistrzowskiego pasa[10].

Po tej walce wystartował w turnieju Super Six – pojedynku sześciu najlepszych pięściarzy w kategorii super średniej. 17 października 2009, w pierwszej walce z tego cyklu, został znokautowany w ostatniej, dwunastej rundzie przez Arthura Abrahama. W chwili nokautu do końca walki pozostawało sześć sekund[11]. Nokaut okazał się na tyle ciężki, że Taylor zdecydował się na wycofanie z turnieju Super Six[12]. Został zastąpiony przez Allana Greena. Na ring powrócił 30 grudnia 2011 a jego przeciwnikiem był Jessie Nicklow którego pokonał przez techniczny nokaut w ósmej rundzie[13].

Przypisy

  1. John Gregg: Taylor Manhandles Joppy Over Twelve (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2010-05-21].
  2. John Gregg: Taylor Upsets Hopkins Captures Crowns (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2010-05-21].
  3. John Gregg: Taylor Pounds Out Win Over Hopkins (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2010-05-21].
  4. Graham Houston: Jermain Taylor Draw 12 Winky Wright (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2010-05-21].
  5. Graham Houston: Jermain Taylor W12 Kassim Ouma (ang.). Fightwriter.com. [dostęp 2010-05-21].
  6. John Gregg: Taylor Out Dances Reluctant Spinks (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2010-05-21].
  7. Luis Escobar: Pavlik Prevails TKO's Taylor (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2010-05-21].
  8. Frank Gonzalez Jr.: Pavlik Decisions Taylor in Rematch (ang.). EastSiteBoxing.com. [dostęp 2010-05-21].
  9. Frank Gonzalez Jr.: Taylor by Lopsided UD 12 Over Lacy (ang.). EastSideBoxing.com. [dostęp 2010-05-21].
  10. Billy Luppert, Alex Dombroff: Froch Stops Taylor in Dramatic Fashion! (ang.). Fightnews.com. [dostęp 2009-05-17].
  11. More on Abraham-Taylor (ang.). Fightnews.com, 18.10.2010. [dostęp 2010-05-21].
  12. Taylor out of Super Six (ang.). Fightnews.com, 12.01.2010. [dostęp 2010-05-21].
  13. Zwycięski powrót Jermaina Taylora (pol.). Ringpolska.pl.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]