Sam Soliman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Sam Soliman
Pseudonim "King"
Data i miejsce urodzenia 13 listopada 1973
Australia Melbourne
Obywatelstwo Australia Australia
Wzrost 174 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa średnia
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 54
Zwycięstwa 43
Przez nokauty 17
Porażki 11

Sam Soliman (ur. 13 listopada 1973 w Melbourne) - australijski bokser kategorii średniej.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Soliman stoczył na amatorskim ringu 85 walk, z czego 74 wygrał i 11 przegrał, nie odnosząc dużych sukcesów.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Jako zawodowiec zadebiutował 3 czerwca 1997 roku, nokautując Petera Kinsellę i zostając mistrzem Australii w wadze cruiser. Do końca 2001 roku stoczył jeszcze 17 pojedynków, z czego wygrał tylko dziesięć i siedem przegrał. W tym czasie zdobywał tytuły mistrza kraju w wadze średniej i super średniej oraz mistrzostwo wspólnoty brytyjskiej. Ostatni pojedynek w 2001 roku stoczył z rodakiem Anthonym Mundine, z którym przegrał niejednogłośnie na punkty[1].

15 października 2002 roku obronił pas IBF Pan Pacific, pokonując na punkty niepokonanego rodaka Sakio Bikę. Tytuł obronił jeszcze 6krotnie, zostając wyznaczony do eliminatora IBF w wadze średniej. 18 lipca 2004 roku zwyciężył w eliminatorze Raymonda Jovala, pokonując go bardzo wysoko na punkty.

10 grudnia 2005 roku w eliminatorze WBC i IBF, zmierzył się z Amerykaninem Ronaldem Wrightem. Po wyrównanej walce Wright zwyciężył jednogłośnie na punkty[2].

7 marca 2007 roku walczył o wakujące mistrzostwo świata WBA w wadze super średniej. Jego rywalem był dawny rywal Anthony Mundine. Soliman był raz na deskach w rundzie 2 i trzykrotnie w dziewiątej, przez co przegrał przez nokaut na skutek zasady 3 nokdauny w rundzie kończą walkę[3].

30 października 2007 roku stoczył 8 rundowy pojedynek w turnieju ”The Contender”. Niestety odpadł w 1 walce, przegrywając jednogłośnie na punkty z Sakio Biką. 28 maja 2008 roku doszło do jego trzeciej walki z Mundine. Ponownie lepszy okazał się Mundine, zwyciężając jednogłośnie na punkty w 12 rundowym pojedynku, udanie broniąc tytułu WBA w wadze super średniej[4].

Do końca 2011 roku stoczył jeszcze 5 pojedynków, z czego wszystkie wygrał. Soliman zdobył mało prestiżowe mistrzostwo świata WBF i po pokonaniu Eromosele Alberta został oficjalnym pretendentem IBF w wadze średniej.

19 lutego 2012 roku zwyciężył jednogłośnie na punkty rodaka Gartha Wooda. 24 sierpnia 2012 roku zmierzył się z Dominikańczykiem Giovannim Lorenzo, a stawką walki był eliminator IBF w wadze średniej. Soliman zwyciężył jednogłośnie na punkty (118-109, 117-110, 118-108), a w ostatniej rundzie dwukrotnie posłał rywala na deski[5].

1 lutego 2013 roku zmierzył się z Felixem Sturmem w eliminatorze IBF. Soliman zaskoczył faworyzowanego Niemca, pokonując go jednogłośnie na punkty (116-111, 114-113, 114-113)[6].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy