Sam Soliman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Sam Soliman
Pseudonim "King"
Data i miejsce urodzenia 13 listopada 1973
Australia Melbourne
Obywatelstwo Australia Australia
Wzrost 174 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa średnia
Bilans walk zawodowych[a]
Liczba walk 57
Zwycięstwa 44
Przez nokauty 18
Porażki 12
Remisy 0
Nieodbyte 0
  1. Bilans walk aktualny na 8.10.2014.

Sam Soliman (ur. 13 listopada 1973 w Melbourne) - australijski bokser kategorii średniej.

Kariera amatorska[edytuj | edytuj kod]

Soliman stoczył na amatorskim ringu 85 walk, z czego 74 wygrał i 11 przegrał, nie odnosząc dużych sukcesów.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Jako zawodowiec zadebiutował 3 czerwca 1997 roku, nokautując Petera Kinsellę i zostając mistrzem Australii w wadze cruiser. Do końca 2001 roku stoczył jeszcze 17 pojedynków, z czego wygrał tylko dziesięć i siedem przegrał. W tym czasie zdobywał tytuły mistrza kraju w wadze średniej i super średniej oraz mistrzostwo wspólnoty brytyjskiej. Ostatni pojedynek w 2001 roku stoczył z rodakiem Anthonym Mundine, z którym przegrał niejednogłośnie na punkty[1].

15 października 2002 roku obronił pas IBF Pan Pacific, pokonując na punkty niepokonanego rodaka Sakio Bikę. Tytuł obronił jeszcze 6krotnie, zostając wyznaczony do eliminatora IBF w wadze średniej. 18 lipca 2004 roku zwyciężył w eliminatorze Raymonda Jovala, pokonując go bardzo wysoko na punkty.

10 grudnia 2005 roku w eliminatorze WBC i IBF, zmierzył się z Amerykaninem Ronaldem Wrightem. Po wyrównanej walce Wright zwyciężył jednogłośnie na punkty[2].

7 marca 2007 roku walczył o wakujące mistrzostwo świata WBA w wadze super średniej. Jego rywalem był dawny rywal Anthony Mundine. Soliman był raz na deskach w rundzie 2 i trzykrotnie w dziewiątej, przez co przegrał przez nokaut na skutek zasady 3 nokdauny w rundzie kończą walkę[3].

30 października 2007 roku stoczył 8 rundowy pojedynek w turnieju ”The Contender”. Niestety odpadł w 1 walce, przegrywając jednogłośnie na punkty z Sakio Biką. 28 maja 2008 roku doszło do jego trzeciej walki z Mundine. Ponownie lepszy okazał się Mundine, zwyciężając jednogłośnie na punkty w 12 rundowym pojedynku, udanie broniąc tytułu WBA w wadze super średniej[4].

Do końca 2011 roku stoczył jeszcze 5 pojedynków, z czego wszystkie wygrał. Soliman zdobył mało prestiżowe mistrzostwo świata WBF i po pokonaniu Eromosele Alberta został oficjalnym pretendentem IBF w wadze średniej.

19 lutego 2012 roku zwyciężył jednogłośnie na punkty rodaka Gartha Wooda. 24 sierpnia 2012 roku zmierzył się z Dominikańczykiem Giovannim Lorenzo, a stawką walki był eliminator IBF w wadze średniej. Soliman zwyciężył jednogłośnie na punkty (118-109, 117-110, 118-108), a w ostatniej rundzie dwukrotnie posłał rywala na deski[5].

1 lutego 2013 roku zmierzył się z Felixem Sturmem w eliminatorze IBF. Soliman zaskoczył faworyzowanego Niemca, pokonując go jednogłośnie na punkty (116-111, 114-113, 114-113)[6]. Werdykt walki został zmieniony na „No Contest” (za nieodbytą) a Soliman zawieszone na dziewięć miesięcy za wykrycie w organizmie nielegalnych środków pobudzających. Federacja IBF podtrzymała swoją decyzje i pozostawiła Australijczyka oficjalnym pretendentem.

31 maja 2014 w Nordrhein-Westfalen ponownie wyrywa niejednogłośnie na punkty (118:110, 118:110 i 117:111) z Felixem Sturmem, zdobywając tytuł mistrza świata federacji IBF w wadze średniej [7].

8 października 2014 w Biloxi w stanie Missisipi przegrywa niejednogłośnie na punkty (111:116, 109;115, 109:116) z Ameryakaninem Jermainem Taylorem (32-4-1), tracąc tytuł w pierwszej obronie [8].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]