Dick Tiger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Dick Tiger
Pełne imię i nazwisko Richard Ihetu
Data i miejsce urodzenia 14 sierpnia 1929
Amaigbo
Data i miejsce śmierci 14 grudnia 1971
Aba
Obywatelstwo Nigeria Nigeria
Wzrost 173 cm
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa średnia, półciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 82
Zwycięstwa 60
Przez nokauty 27
Porażki 19
Remisy 3

Richard Ihetu znany jako Dick Tiger CBE (ur. 14 sierpnia 1929 w Amaigbo w Nigerii, zm. 14 grudnia 1971 w Aba w Nigerii) – nigeryjski bokser, zawodowy mistrz świata kategorii średniej i półciężkiej.

Pochodził z plemienia Ibo[1]. Rozpoczął karierę bokserską w 1952 w Nigerii. W 1955 przeniósł się do Wielkiej Brytanii. W 1958 zdobył tytuł zawodowego mistrza Imperium Brytyjskiego w wadze średniej. W 1959 został komandorem Orderu Imperium Brytyjskiego. W tym sdamym roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych.

W 1959 wygrał i przegrał z Joeyem Giardello. W 1962, po zwycięstwach nad Florentino Fernandezem i Henrym Hankiem otrzymał szansę walki o wakujący tytuł mistrza świata wagi średniej organizacji WBA. 23 października w San Francisco pokonał na punkty Gene Fullmera i został mistrzem. W rewanżu 23 lutego 1963 w Las Vegas zremisował z Fullmerem, a w trzeciej walce 10 sierpnia tego roku w Ibadanie pokonał go przez techniczny nokaut i został uniwersalnym mistrzem świata kategorii średniej. Była to ostatnia walka Fullmera.

W następnej walce 7 grudnia 1963 w Atlantic City Tiger stracił tytuł przegrywając na punkty z Joeyem Giardello. Następnie pokonał m.in. Dona Fullmera (młodszego brata Gene'a) i Rubina Cartera (a także przegrał z Joeyem Archerem). 21 października 1965 w Madison Square Garden w Nowym Jorku Tiger odzyskał mistrzostwo wagi średniej po wygranej z Giardello na punkty. Stracił je jednak w pierwszej obronie po przegranej na punkty z Emile Griffithem 25 kwietnia 1966 w Nowym Jorku.

W kolejnej walce 16 grudnia 1966 w Madison Square Garden Tiger zmierzył się o pas mistrza świata wagi półciężkiej z obrońcą tytułu Portorykańczykiem José Torresem i wygrał na punkty po 15 rundach, stając się mistrzem świata nowej kategorii. Obronił ten tytuł w rewanżu z Torresem 16 maja 1967 w Nowym Jorku i w walce z Rogerem Rouse 17 listopada 1967. 24 maja 1968 w Madison Square Garden został znokautowany w 4. rundzie przez Boba Fostera i utracił tytuł mistrzowski.

Później wygrał walki z Frankiem DePaula, Nino Benvenutim i Andym Kendallem oraz przegrał 15 lipca 1970 z Emile Griffithem. Po tej walce zakończył karierę.

Podczas wojny domowej w Nigerii (1967-1970) popierał Biafrę i uważał się za jej obywatela. Władze Nigerii początkowo zakazały mu wjazdu do kraju, lecz po wykryciu u Tigera raka wątroby zezwoliły na powrót do ojczyzny. Zabrały mu jednak paszport i zakazały opuszczania Nigerii. Dick Tiger zmarł we własnym domu w Aba w wieku 42 lat[1].

W 1991 został wybrany do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 The Legend Lives On (ang.). Dick Tiger Foundation. [dostęp 2012-12-27].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]