Jimmie Johnson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jimmie Johnson
Jimmie Johnson w 2007 roku
Jimmie Johnson w 2007 roku
Pełne imię i nazwisko Jimmie Kenneth Johnson
Kraj  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 17 września 1975
El Cajon (Kalifornia)
Sezon 2010
Seria NASCAR Sprint Cup Series
Zespół Hendrick Motorsports
Samochód Chevrolet Impala
Nr startowy 48
Sukcesy

2006-2010: NASCAR Sprint Cup Series (mistrz)

Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Jimmie Kenneth Johnson (ur. 17 września 1975 w El Cajon w Kalifornii) – amerykański kierowca wyścigowy startujący w wyścigach NASCAR w serii Sprint Cup. Mistrz serii w latach 2006, 2007, 2008, 2009 i 2010. Obecnie startuje Chevroletem Impalą SS zespołu Hendrick Motorsports z numerem 48.

2001[edytuj | edytuj kod]

W głównej serii NASCAR zadebiutował w 2001 roku na torze Lowe's Motor Speedway. W kwalifikacjach zajął piętnastą pozycję, ale musiał się wycofać z wyścigu po wypadku na 192 okrążeniu. Wystartował jeszcze w dwóch wyścigach w tym roku, w których zajął odpowiednio 25 i 29 miejsce. Zakończył sezon na 52 miejscu z 210 punktami.

2002[edytuj | edytuj kod]

Rok 2002 to pierwszy pełny sezon Johnsona. Podczas kwalifikacji na Daytonie wywalczył pierwsze pole startowe, ale w wyścigu był dopiero piętnasty. Wyścig na torze Atlanta ukończył na trzeciej pozycji. Tor Talladega przyniósł drugie w karierze Bud Pole (amerykański odpowiednik Pole Position) jednak na pierwsze zwycięstwo Johnson musiał poczekać do następnego wyścigu, NAPA Auto Parts 500 na torze California Speedway. W sezonie 2002 zdobył jeszcze 3 Bud Pole oraz wygrał dwa wyścigi na torze Dover. W trakcie sezonu zdobył 4600 punktów, co dało mu piąte miejsce w klasyfikacji generalnej.

2003[edytuj | edytuj kod]

Po dobrym sezonie 2002 przyszedł jeszcze lepszy sezon 2003. Do wyścigu na torze Lowe`s Motor Speedway startował z 37 pozycji. Nie przeszkodziło mu to jednak w odniesieniu czwartego w karierze zwycięstwa. Kolejne dwa zwycięstwa odniósł podczas lipcowego i wrześniowego wyścigu na torze New Hampshire. W klasyfikacji generalnej zajął wysokie, drugie miejsce, przegrywając jedynie z Mattem Kensethem.

2004[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2004 Jimmie Johnson był kierowcą, który odniósł najwięcej zwycięstw w sezonie. Po raz pierwszy triumfował na obiekcie Darligton. Następnie wygrał wyścig na torze Lowe's, a później na Pocono. W kolejnym wyścigu zajął czwartą pozycję, co pozwoliło mu awansować w klasyfikacji generalnej na pierwsze miejsce. Umocnił się na pozycji lidera po zwycięstwie drugiego wyścigu w Pocono, lecz awarie samochodu i wypadki zepchnęły go na dziewiąte miejsce. Wygrał jeszcze cztery wyścigi i awansował na drugą pozycję, przegrywając mistrzostwo z Kurtem Buschem.

2005[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2005 rozpoczął się od piątego miejsca na Daytonie. Pierwszym wygranym wyścigiem sezonu była runda na torze Las Vegas. Jednak to drugie miejsce w Atlancie zapewniło Johnsonowi pozycję lidera. Po raz kolejny to właśnie on triumfował na owalu Lowe's. Po wypadku na Indianapolis stracił prowadzenie w mistrzostwach. Po zwycięstwie w Dover znowu awansował na pierwszą pozycję, ale 31 miejsce na Talladedze zepchnęło go na 4 pozycję. Na pięć wyścigów przed końcem sezonu awansował na 2 miejsce dzięki zwycięstwu na Lowe's. Drugie miejsce utrzymywał do ostatniego wyścigu na obiekcie Homestead, którego nie ukończył (wypadek na 43 okrążeniu). Sezon ukończył na 5 miejscu.

2006[edytuj | edytuj kod]

W roku 2006 pierwszy wyścig padł łupem Johnsona. Także w trzecim wyścigu sezonu w Las Vegas Johnson minął linię mety jako pierwszy. Wygrał też wyścig na legendarnym torze Talladega oraz Indianapolis. Jednak kilka gorszych wyścigów i wypadek podczas drugiego wyścigu na torze Talladega spowodowały, że lider klasyfikacji generalnej spadł na ósme miejsce, gdy do końca sezonu zostało tylko sześć wyścigów. Mimo to wygrał jeszcze wyścig na owalu Martinsville, a pozostałe wyścigi, poza rundą na Homestead, ukończył na drugich pozycjach. Dzięki temu w 2006 roku Jimmie Johnson świętował swój pierwszy tytuł mistrzowski.

2007[edytuj | edytuj kod]

Rok później Johnson wygrał aż dziesięć wyścigów. Trzy wyścigi przed końcem sezonu awansował na pierwszą pozycję, a po trzech wyścigach sięgnął po drugi tytuł mistrzowski, pokonując Jeffa Gordona.

2008[edytuj | edytuj kod]

W 2008 roku wygrał siedem wyścigów. Po zwycięstwie w 28 wyścigu sezonu (na 36), na torze Dover, awansował na pozycję lidera, której nie oddał do końca sezonu. Mimo, że najwięcej zwycięstw odniósł Carl Edwards, był to najłatwiej zdobyty przez Johnsona tytuł.

2009[edytuj | edytuj kod]

W 2009 roku także wygrał siedem wyścigów, tym razem jednak to on był zawodnikiem odnoszącym najwięcej zwycięstw. Wygrywając mistrzostwo w 2009 roku stał się jedynym kierowcą NASCAR w historii mającym na koncie 4 tytuły z rzędu. Walczył o tytuł głównie z Markiem Martinem.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]