Larry Bird

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Larry Joe Bird
Larry Joe Bird
#33
niski skrzydłowy
Pseudonim "Larry Legend", "The Hick from French Lick"
Data i miejsce urodzenia 7 grudnia 1956
West Baden, Indiana
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 206 cm
Masa ciała 100 kg
Kariera
Aktywność 1979–1992
Draft 1978, numer: 6
Boston Celtics
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Larry Bird w Wikicytatach

Larry Joe Bird (ur. 7 grudnia 1956 w West Baden, Indiana) – amerykański koszykarz, występujący w lidze NBA na pozycji niskiego i silnego skrzydłowego (small forward i power forward), mistrz olimpijski 1992. Jeden z najwybitniejszych graczy w historii NBA.

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Grał w Indiana State University (1975-1979). Został wybrany z numerem 6. w drafcie NBA przez drużynę Boston Celtics jeszcze w czasie studiów (1978). W drużynie "Celtów" zadebiutował rok później, po skończeniu college'u. Występował tam do końca swej kariery, nosząc numer 33. W pierwszym roku swych występów w NBA otrzymał powołanie do drużyny Wschodu na Mecz Gwiazd oraz zdobył nagrodę dla najlepszego debiutanta (1980), po tym, jak wyprowadził swoją drużynę z bilansu 29-53 (w sezonie 1978-1979) do 61-21.

Pokonał w tej konkurencji rówieśnika – Magica Johnsona z Los Angeles Lakers. Ich, zapoczątkowana jeszcze w NCAA, rywalizacja o tytuł najlepszego koszykarza lat 80. przeszła do historii ligi. Bezpośrednio spotkali się w trzech finałach, w latach 1984, 1985 i 1987, a wymiennie grali w kolejnych dziesięciu, zdobywając wspólnie 8 tytułów mistrzowskich w dekadzie. Poza boiskiem byli i są do dziś wielkimi przyjaciółmi.

Zaledwie dwa lata zajęło mu doprowadzenie swojej drużyny (Boston Celtics) z ostatniego miejsca w lidze NBA, do zdobycia mistrzostwa. W ciągu 13 lat występów w lidze, razem z Robertem Parishem i Kevinem McHale, trzykrotnie doprowadził swój zespół do mistrzostwa NBA (1981, 1984 i 1986), po dwóch ostatnich finałach Bird był wybierany MVP Finałów. Trzykrotnie został najbardziej wartościowym graczem (MVP) ligi, w latach 1984-1986. Trzykrotnie wygrywał konkurs rzutów z dystansu podczas All-Star Game. W meczach gwiazd wystąpił dwunastokrotnie, powoływany podczas każdego z pełnych sezonów rozegranych w lidze.

Pod koniec 1988 r. Larry Bird poddał się operacji stóp, w następnym roku zaczął niedomagać z powodu problemów z kręgosłupem. Nigdy nie odzyskał już pełni sprawności fizycznej. Trzy ostatnie lata występów na boiskach NBA to coraz częstsze przerwy, do końca jednak statystyki Birda były znakomite – wciąż zdobywał ponad 20 punktów 9 zbiórek i 7 asyst na mecz. Tuż po występie w barwach Dream Teamu na Igrzyskach w Barcelonie, latem 1992, zakończył karierę z powodu kontuzji pleców.

Larry Bird był niezwykle wszechstronnym koszykarzem, miał niezwykły talent "czytania gry", zarówno swoich kolegów z zespołu, jak i przeciwników. Mimo wysokiego wzrostu, był znakomitym egzekutorem rzutów z dystansu – średnia kariery to 0,376 rzutów za 3 punkty i 0,496 rzutów z pola. Jeszcze lepiej spisywał się na linii rzutów osobistych, ze średnią 0,886 zajmuje dziś 9. miejsce na liście wszech czasów. Równie znakomite średnie zbiórek – 10,0 i, jak na jego pozycję, asyst – 6,3 sprawiały, że zajmuje 5. miejsce na liście zdobywców triple-doubles, z liczbą 59 (nie licząc 10 takich osiągnięć w play-offach). Jego wszechstronność pokazuje także współczynnik Player efficiency rating, z liczbą 23,5 zajmuje 16 miejsce na liście wszech czasów.

Trener i działacz[edytuj | edytuj kod]

W latach 1992-1997 pełnił rolę specjalnego asystenta w macierzystym klubie. W 1996 r. wybrany do grona 50 najlepszych graczy NBA wszech czasów. W 1998 r. zaliczony w poczet Panteonu Sław NBA – Naismith Memorial Basketball Hall of Fame.

W 1997 r. został mianowany pierwszym trenerem drużyny Indiana Pacers. Swoje umiejętności także na tym polu pokazał już w pierwszym sezonie, kiedy Pacers polegli dopiero w Finale Konferencji (3-4) z Chicago Bulls prowadzonymi przez Michaela Jordana. Bird otrzymał wtedy tytuł najlepszego trenera roku. Drużyna powtórzyła osiągnięcie rok później, a w 2000 r., ostatnim roku pracy z Pacers, doprowadził zespół do tytułu mistrza konferencji i finału ligi (przegranego z Los Angeles Lakers). Od 2003 pełni funkcję prezydenta ds. operacji koszykarskich w drużynie Pacers.

W 1999 r. stacja ESPN usytuowała go na 30. miejscu na liście 50. największych sportowców XX wieku.

Mieszka we French Lick w rodzinnym stanie Indiana.

W sezonie 2011/12 został wybrany najlepszym menadżerem ligi NBA[1].

Rywalizacja z Magiciem Johnsonem[edytuj | edytuj kod]

Bird i Magic Johnson po raz pierwszy jako boiskowi rywale spotkali się w 1979 roku, gdy drużyna koszykarska uniwersytetu Indiany przegrała w finale rozgrywek o mistrzostwo NCAA zespół z Michigan, w którym grał Johnson. Rywalizacja była kontynuowana w NBA i osiągnęła punkt kulminacyjny, gdy zespoły z Bostonu i Los Angeles spotkały się w finałach trzykrotnie pomiędzy 1984 i 1987 rokiem. Johnson zapewniał, że dla niego sezon zasadniczy składał się z 80 normalnych gier i 2 wyjątkowych z Celtics. Zaś Bird stwierdzał, że pierwszą rzeczą, jaką sprawdzał rano były statystyki „Magica”[2].

Niektórzy dziennikarze przypuszczali, że rywalizacja Johnson–Bird była atrakcyjna, ponieważ obaj zawodnicy byli zdecydowanymi przeciwieństwami. Różnił ich zarówno styl gry, jak i kolor skóry[3][4]. Przed trafieniem do NBA Birda i Johnsona, liga znajdowała się w kryzysie. Duże znaczenie rywalizacji obu koszykarzy wynikało także z faktu, że między innymi dzięki niej liga NBA ponownie zyskała zainteresowanie ludzi i telewizji[5]. Dziennikarz sportowy, Larry Schwartz uważał nawet, iż rywalizacja między Birdem, a Johnsonem uratowała NBA od bankructwa[6].

Pomimo konfrontacji na boisku, Bird i Johnson zaprzyjaźnili się podczas kręcenia reklamy butów w 1984 roku dla firmy Converse, w której zostali przedstawieni jako wrogowie[7][8]. Johnson brał udział w ceremonii zakończenia kariery przez Birda w 1992 roku, a Bird włączył formalnie Johnsona do Basketball Hall of Fame[9].

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Oficjalne logo Twittera zostało nazwane Larry the Bird[10].

Przypisy

  1. Mikołaj Wanago: Wybrano najlepszego generalnego menedżera (pol.). ZkrainyNBA.com, 17 maja 2012. [dostęp 10 października 2012].
  2. Classic NBA Quotes: Magic and Larry. NBA Encyclopedia: Playoff Edition. [dostęp 2011-08-10].
  3. Bork: Basketball Sternstunden. 1995, s. 49–55.
  4. David Halberstam: The Stuff Dreams Are Made Of. W: Sports Illustrated [on-line]. Time Inc, 1987-06-29. [dostęp 2011-08-12].
  5. 'Magic' Time. CBS News, 2002-09-27. [dostęp 2011-08-12].
  6. Larry Schwartz: Magic made Showtime a show. ESPN. [dostęp 2011-07-30].
  7. Abraham Aamidor: Chuck Taylor, All Star: The True Story of the Man Behind the Most Famous Athletic Shoe in History. 2006. ISBN 0-253-34698-3.
  8. Larry Schwartz: Eye for victory. ESPN. [dostęp 2011-08-12].
  9. Larry Bird inducting Magic Johnson. CBC Sports, 2002-08-15. [dostęp 2011-08-12].
  10. Biz Stone: Why Is Twitter's Logo Named After Larry Bird? (ang.). mashable.com, 2011-08-11. [dostęp 2012-03-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]