Ben Johnson (lekkoatleta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ben Johnson
Wzrost 177 cm
Masa ciała 75 kg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
|- align=center class="toccolours"

Benjamin Sinclair "Ben" Johnson (ur. 30 grudnia 1961 w Falmouth na Jamajce[1]) — kanadyjski lekkoatleta pochodzenia jamajskiego, który specjalizował się w biegach sprinterskich.

Jeden z najszybszych lekkoatletów w historii oraz bohater skandali związanych nielegalnym dopingiem. Wielokrotny medalista największych międzynarodowych zawodów lekkoatletycznych. Rekordzista świata w biegach sprinterskich w latach 19861988. W roku 1988 po wykryciu niedozwolonego dopingu został zdyskwalifikowany i jednocześnie pozbawiony medali zdobytych od roku 1987. Po powrocie na bieżnię został ponownie — tym razem dożywotnio — zdyskwalifikowany w roku 1993.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Początek kariery[edytuj | edytuj kod]

Johnson urodził się w miejscowości Falmouth na północnym wybrzeżu Jamajki. Gdy Ben miał 15 lat, jego rodzina wyemigrowała do Kanady i osiedliła się w miejscowości Scarborough w stanie Ontario.

W Scarborough Johnson spotkał się z trenerem Charlie’em Francisem i dołączył do klubu sportowego przy York University. Pierwszym międzynarodowym sukcesem dla młodego sprintera było wywalczenie dwóch srebrnych medali — w biegu na 100 metrów oraz sztafecie 4 × 100 — podczas igrzysk wspólnoty narodów w Brisbane w roku 1982. Rok później nie udało mi się powtórzyć sukcesów z Australii i podczas mistrzostw świata odpadł w półfinale biegu na 100 metrów uzyskując czas 10,44 s.

Podczas rozgrywanych w Los Angeles igrzysk olimpijskich sprinter sięgnął po brązowy medal w biegu na 100 metrów oraz wraz z kolegami z reprezentacji Kanady — Tonym Sharpem, Desaiem Williamsem oraz Sterlingiem Hindsem — w sztafecie 4 × 100 metrów. 22 sierpnia 1984 roku w Zurychu Johnson dwukrotnie bił rekord Kanady na setkę osiągając ostatecznie wynik 10,12[2].

W roku 1985 po siedmiu kolejnych pojedynkach Kanadyjczykowi udało się ostatecznie pokonać Carla Lewisa z USA. Po roku, 21 sierpnia, w Zurychu ponownie poprawił rekord Kanady pokonując dystans 100 metrów w czasie 10,11[2]. Podczas zawodów pucharu świata 4 października czwarty raz w karierze ustanowił nowy rekord kraju w biegu na 100 metrów osiągając wynik 10,00[2].

15 stycznia 1986 roku podczas halowych zawodów w japońskiej Osace ustanowił halowy rekord świata w biegu na 60 metrów czasem 6,50[3]. Trzy medale przyniosły Johnsonowi kolejne igrzyska wspólnoty narodów. W Edynburgu Kanadyjczyk był najszybszy w biegu na 100 metrów pokonując Linforda Chrisitie oraz w sztafecie 4 × 100 metrów. Brązowy medal przyniósł mu bieg na 200 metrów. 7 lipca w Moskwie podczas igrzysk dobrej woli[4] jako pierwszy Kanadyjczyk uzyskał w biegu na 100 metrów czas poniżej 10 sekund: 9,95[2].

Podczas lekkoatletycznych mistrzostw świata w Rzymie (1987) Johnson okazał się najlepszy w biegu na 100 m i zyskał światową sławę. Swoją obecność w światowej czołówce potwierdził rekordem świata — 9,83.

Po rzymskim czempionacie Johnson stał się gwiazdą. Po pobiciu rekordu świata jego miesięczne przychody wynosiły około 480 000 dolarów. Sprinter otrzymał szereg nagród, a przez dziennikarzy został wybrany sportowcem roku 1987. Kanadyjczyk zajął także pierwsze miejsce w plebiscycie prestiżowego czasopisma Track & Field News Track & Field Athlete of the Year[5].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Rok Impreza Miejsce Konkurencja Lokata Wynik
1982 Igrzyska wspólnoty narodów Australia Brisbane bieg na 100 m 2. miejsce 10,05[6]
1982 Igrzyska wspólnoty narodów Australia Brisbane sztafeta 4 × 100 2. miejsce 39,30[6]
1983 Uniwersjada Kanada Edmonton sztafeta 4 × 100 2. miejsce 38,69[7][8]
1983 Mistrzostwa świata Finlandia Helsinki bieg na 100 m el. — 12. miejsce[9] 10,44[10]
1983 Igrzyska panamerykańskie Wenezuela Caracas bieg na 100 m 6. miejsce 10,25[3]
1984 Igrzyska olimpijskie Stany Zjednoczone Los Angeles bieg na 100 m 3. miejsce 10,22[1]
1984 Igrzyska olimpijskie Stany Zjednoczone Los Angeles sztafeta 4 × 100  3. miejsce 38,70[1]
1985 Halowe mistrzostwa świata Francja Paryż bieg na 60 m 1. miejsce 6,62[11]
1985 Puchar świata Australia Canberra bieg na 100 m 1. miejsce 10,00[12]
1986 Igrzyska dobrej woli Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich Moskwa bieg na 100 m 1. miejsce 9,95[13]
1986 Igrzyska wspólnoty narodów Szkocja Edynburg bieg na 100 m 1. miejsce 10,07[6]
1986 Igrzyska wspólnoty narodów Szkocja Edynburg bieg na 200 m 3. miejsce 20,64[6]
1986 Igrzyska wspólnoty narodów Szkocja Edynburg sztafeta 4 × 100 1. miejsce 39,15[6]
1987 Halowe mistrzostwa świata Stany Zjednoczone Indianapolis bieg na 60 m 1. miejsce [3]
1987 Mistrzostwa świata Włochy Rzym bieg na 100 m 1. miejsce 9,83[14]
1987 Mistrzostwa świata Włochy Rzym sztafeta 4 × 100  4. miejsce 38,47[3]
1988 Igrzyska olimpijskie Korea Południowa Seul bieg na 100 m 1. miejsce 9,79 WR[1]
1991 Halowe mistrzostwa świata Hiszpania Sewilla bieg na 60 m 4. miejsce 6,61[3]
1991 Mistrzostwa świata Japonia Tokio sztafeta 4 × 100 m 8. miejsce 39,51[3]
1992 Igrzyska olimpijskie Hiszpania Barcelona bieg na 100 m 8. miejsce 10,70[1]
1992 Igrzyska olimpijskie Hiszpania Barcelona sztafeta 4 × 100  DNF[1]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 SROlympic: Ben Johnson (ang.). [dostęp 8 stycznia 2010].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Janusz Waśko, Andrzej Socha: Athletics National Records Evolution 1912 — 2006. Zamość-Sandomierz: 2007.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Profil zawodnika w bazie tilastopaja.org (ang.). [dostęp 8 stycznia 2010].
  4. GBRAthletics: Goodwill Games (ang.). [dostęp 8 stycznia 2010].
  5. Nagrodę mu odebrano, a po ponownym głosowaniu wyróżniono Marokańczyka Saïd Aouita.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 GBRAthletics: Commonwealth Games (Men) (ang.). [dostęp 8 stycznia 2010].
  7. All-time Men's best 4x100m relay (ang.). alltime-athletics.com. [dostęp 1 listopada 2011].
  8. World Student Games (Universiade - Men) (ang.). gbrathletics. [dostęp 1 listopada 2011].
  9. W biegu półfinałowym.
  10. IAAF: 1st IAAF World Championships in Athletics Helsinki 07/14-Aug-83 (ang.). [dostęp 8 stycznia 2010].
  11. GBRAthletics: IAAF World Indoor Championships (ang.).
  12. GBRAthletics: IAAF World Cup in Athletics (ang.). [dostęp 8 stycznia 2010].
  13. GBRAthletics: World Student Games (Men) (ang.). [dostęp 8 stycznia 2010].
  14. IAAF: 2nd IAAF World Championships in Athletics Roma 28-Aug/06-Sep-87 (ang.). [dostęp 8 stycznia 2010].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]