Joe DiMaggio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Joe DiMaggio
Joe DiMaggio
zapolowy
Pełne imię i nazwisko Joseph Paul DiMaggio
Pseudonim Joltin Joe, The Yankee Clipper
Data i miejsce urodzenia 25 listopada 1914
Martinez, Kalifornia
Data i miejsce śmierci 8 marca 1999
Hollywood, Floryda
Odbijał prawą
Rzucał prawą
Debiut 3 maja 1936
Ostatni występ 30 września 1951
Statystyki
Średnia uderzeń 0,325
Home runy 361
Uderzenia 2214
RBI 1537
Kariera klubowa
Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg Baseball Hall of Fame Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg
Rok wprowadzenia 1955
Głosów 88,8% (3. głosowanie)
Metoda elekcji BBWAA
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Joseph Paul DiMaggio wł. Giuseppe Paolo DiMaggio Jr (ur. 25 listopada 1914, zm. 8 marca 1999) – amerykański baseballista, zawodnik zespołu New York Yankees.

Zawodową karierę rozpoczął w 1932 roku w zespole niższej ligi San Francisco Seals. W pierwszym sezonie występował na pozycji łącznika, w trzech kolejnych na pozycji zapolowego[1]. W Major League Baseball zadebiutował 3 maja 1936 w drużynie New York Yankees. W debiutanckim sezonie zdobył 29 home runów, a jego średnia uderzeń wyniosła 0,323; w tym samym sezonie i trzech kolejnych Yankees wygrali World Series[2]. W 1939 roku DiMaggio został wybrany MVP American League. Dwa lata później ustanowił rekord 56 kolejnych meczów, w którym przynajmniej raz zaliczył uderzenie i po raz drugi został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem[2].

Kariera DiMaggio została przerwana na trzy lata podczas II wojny światowej, na której służył w Siłach Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych. Do zawodowego baseballu powrócił w 1946, rok później został po raz trzeci wybrany MVP. Przed zakończeniem kariery w 1951, z drużyną New York Yankees zwyciężył w World Series jeszcze sześć razy[2].

Był idolem rybaka Santiago z książki Ernesta Hemingwaya Stary człowiek i morze[3]. Jego nazwisko jest wymienione w piosence Vogue Madonny z albumu I'm Breathless[4], a także w piosence Mrs. Robinson duetu Simon & Garfunkel[5]. Tom Waits wspomina DiMaggio w refrenie piosenki A sight for sore eyes z albumu Foreign Affairs[6].

Był drugim mężem Marilyn Monroe (od 14 stycznia do 27 października 1954)[7].

Nagrody i wyróżnienia
Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
MVP American League 1939, 1941, 1947 [8]
13× All-Star 1936, 1937, 1938, 1939, 1940, 1941, 1942,
1946, 1947, 1948, 1949, 1950, 1951
[9]
9× zwycięzca w World Series 1936, 1937, 1938, 1939, 1941,
1947, 1949, 1950, 1951
[10]
Major League Baseball All-Century Team [11]
Baseball Hall of Fame od 1955 [12]
# 5 zastrzeżony przez Yankees 1952 [13]

Przypisy

  1. Joe DiMaggio (ang.). milb.com. [dostęp 27 sierpnia 2012].
  2. 2,0 2,1 2,2 Joe DiMaggio Biography (ang.). biography.com. [dostęp 27 sierpnia 2012].
  3. The Symbolism of The Old Man and the Sea (ang.). 123helpme.com. [dostęp 27 sierpnia 2012].
  4. Madonna Lyrics - Vogue (ang.). azlyrics.com. [dostęp 27 sierpnia 2012].
  5. Paul Simon Lyrics - Mrs. Robinson (ang.). azlyrics.com. [dostęp 27 sierpnia 2012].
  6. Tom Waits Lyrics - A Sight For Sore Eyes (ang.). oldielyrics.com. [dostęp 27 sierpnia 2012].
  7. Marilyn Monroe marries Joe DiMaggio (ang.). history.com. [dostęp 27 sierpnia 2012].
  8. Most Valuable Player MVP Awards & Cy Young Awards Winners (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 26 sierpnia 2012].
  9. Joe DiMaggio Statistics (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 20 lipca 2013].
  10. Baseball-Reference Playoff and World Series Index (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 27 sierpnia 2012].
  11. All Century Team (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 27 sierpnia 2012].
  12. DiMaggio, Joe (ang.). baseballhall.org. [dostęp 20 lipca 2013].
  13. Yankees Retired Numbers (ang.). yankees.com. [dostęp 27 sierpnia 2012].