Johann Gottfried Schadow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Johann Gottfried Schadow

Johann Gottfried Schadow (ur. 20 maja 1764 r. w Berlinie, zm. 27 stycznia 1850 r. w Berlinie) – niemiecki rzeźbiarz, malarz i grafik, przedstawiciel klasycyzmu.

Studiował w Berlinie, w latach (1785-1787) kształcił się we Włoszech, gdzie zetknął się z Antonio Canovą. Po powrocie do Berlina w 1788 został rzeźbiarzem nadwornym. Od 1816 był dyrektorem akademii w Berlinie.

Główne dzieła: „Perseusz i Andromeda”, pomnik hr. von der Mark w kościele św. Doroty w Berlinie (1796), kwadryga z postacią Victorii na Bramie Brandeburskiej (1789), posągi Fryderyka II Wielkiego w Szczecinie (1793), generała von Ziethena, królowej Luizy z siostrą, Blüchera, Lutra, Jana Sebastiana Bacha, Dessauera i in. Pozostawił też szereg sztychów i rysunków. Wydał kilka dzieł teoretycznych, jak: „Polyklet, oder von den Massen des Menschen nach dem Geschlecht u. Alter”, „Kunstwerke u. Kunstansichten” i i. Johann Gottfried Schadow wykształcony w duchu klasycyzmy i kultu antyku w dziełach i naukach podkreślał znaczenie studium natury. Tworzył rzeźby architektoniczne, reliefy, grobowce, portrety i medaliony. Odegrał ważną rolę jako pedagog publikując szereg prac teoretycznych. Miał 2 synów: Rudolfa i Friedricha Wilhelma, którzy także odegrali ważną rolę w historii sztuki.

Wybrane realizacje[edytuj | edytuj kod]

Kwadryga Zwycięstwa
Wikimedia Commons