KAI Surion

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
KAI Surion
KAI Surion
Dane podstawowe
Państwo  Korea Południowa
Producent Korea Aerospace Industries
Typ śmigłowiec
Konstrukcja kompozytowo-metalowa
Załoga 2 pilotów + 2 strzelców
Historia
Data oblotu 10 marca 2010
Dane techniczne
Napęd 2 x Silnik turbowałowy Samsung Techwin T700-ST-701K/
Moc 1383 kW (1855 KM)
Wymiary
Średnica wirnika 15,8 m
3,15 m (wirnik ogonowy)
Długość 19 m
Długość kadłuba 15,9 m
Szerokość kadłuba 3,3 m
Wysokość 4,5 m
Masa
Własna 4817 kg
Startowa 8709 kg
Osiągi
Prędkość przelotowa 259 km/h
Pułap praktyczny 3000 m
Dane operacyjne
Użytkownicy
Korea Południowa
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

KAI KLH-1 Surionkoreański wielozadaniowy śmigłowiec transportowy wyprodukowany przez Korea Aerospace Industries przy współudziale Eurocopter Group. Maszyna ma zastąpić używane przez koreańską armię śmigłowce Bell UH-1 Iroquois i część wykorzystywanych do zadań transportowych maszyn MD 500.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Korea południowa w swoim arsenale do zadań transportowych wykorzystuje głównie śmigłowce Bell UH-1, MD 500 i wprowadzone na uzbrojenie pod koniec pierwszego dziesięciolecia XXI wieku Sikorsky UH-60 Black Hawk. Do zadań szturmowych przeznaczone są Bell AH-1 Cobra, których pierwsze egzemplarze trafiły do Korei jeszcze w latach 70. ubiegłego wieku. 12 marca 2004 roku zapadła decyzja o rozpoczęciu programu Korea Multi-role Helicopter (KMH), w którego rezultacie miał powstać śmigłowiec zdolny do zastąpienia wszystkich wymienionych maszyn (z wyjątkiem UH-60, których wówczas na uzbrojeniu jeszcze nie było). Rok później, 18 lutego 2005 roku, po analizie ryzyka związanego z budową śmigłowca zdolnego do wypełniania tak różnych zadań, koreańskie Ministerstwo Obrony podjęło decyzję o anulowaniu programu KMH i rozdzieleniu budowy maszyn szturmowych i transportowych. Jako pierwszy w kwietniu 2005 roku rozpoczął się program Korea Helicopter Program (KHP). Jego celem miało być wybudowanie wielozadaniowego śmigłowca transportowego. Na głównego wykonawce projektu wyznaczono wytwórnie Korea Aerospace Industries. Jako, że nie posiadała ona wcześniejszego doświadczenia w budowie śmigłowców jeszcze w kwietniu 2005 roku ogłoszono konkurs, którego celem miał być wybór partnera koreańskiej firmy, który przekazałby odpowiednią wiedzę, uczestniczył w produkcji docelowej maszyn oraz późniejszych akcjach marketingowych mających wprowadzić śmigłowiec na zagraniczne rynki. Swoje oferty przedstawili AgustaWestland z modelem AgustaWestland AW149, Bell Helicopter Textron z Bell UH-1Y Venom i Eurocopter. 13 grudnia 2005 roku ogłoszono, że partnerem KAI będzie ostatnia z wymienionych wytwórni. Porozumienie o współpracy pomiędzy KAI a Eurocopterem podpisano na początku 2006 roku. 31 lipca 2009 roku zademonstrowano publicznie pierwszy ukończony prototyp maszyny[1]. Rok później, 10 marca 2010 roku, gotowy prototyp wbił się do swojego pierwszego lotu. Trzyosobowa załoga wykonała 30 minutowy lot, który zakończył się pełnym sukcesem[2]. 22 maja 2013 roku producent dostarczył Siłom Zbrojnym Republiki Korei pierwszych dziesięć seryjnych egzemplarzy śmigłowca. Całe zamówienie dla rodzimych sił zbrojnych obejmuje 240 maszyn[3].

Projekt[edytuj | edytuj kod]

Nowy śmigłowiec miał charakteryzować się masą startową na poziomie 8,7 tony. Być zdolnym do lotu z pełnym ładunkiem na wysokości 3000 metrów, posiadać dwusilnikowy układ napędowy i przewozić ponad 10 osób (łącznie z pilotami). Dzięki doświadczeniu Eurocoptera i jego konstrukcji Aérospatiale Puma/Super Puma, gotowa makieta nowej maszyny została zaprezentowana po raz pierwszy publicznie już w październiku 2007 roku a 31 lipca 2009 roku zaprezentowano gotowy prototyp, który do swojego dziewiczego lotu wzniósł się rok później, 10 marca 2010 roku. Do napędu nowej maszyny wybrano silniki General Electric T700-GE-701K, podyktowane było to potrzebą unifikacji jednostek napędowych ze śmigłowcami UH-60 (używającymi silników T700-700), wprowadzanych do służby w Korei. 19 lipca 2006 roku General Electric i koreańska firma Samsung Techwin podpisały stosowne porozumienie o ich licencyjnej produkcji na terenie kraju.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Surion jest dwusilnikowym śmigłowcem wielozadaniowym w klasycznym układzie wirnikowym z czterołopatowym wirnikiem głównym i również czterołopatowym wirnikiem ogonowym. Maszyna na swoim pokładzie może przewozić dwóch pilotów oraz 16 żołnierzy lub dwóch strzelców i 9 żołnierzy. Do kabiny pilotów prowadzą drzwi umieszczone po obu stronach kadłuba. Kabina ładunkowa zaopatrzona jest w duże odsuwane do tyłu drzwi również po obu stronach kadłuba. Podwozie kołowe z przednim podparciem oraz dwoma goleniami umieszczonymi z tyłu kadłuba po obu jego stronach. W celu zmniejszenia sygnatury cieplnej śmigłowca, wyloty spalin skierowane są do góry i dodatkowo schładzane. Kabina pilotów zaopatrzona w wielofunkcyjne monitory LCD.

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Śmigłowiec posiada możliwość przenoszenia sześciu przeciwpancernych pocisków kierowanych BGM-71 TOW na zewnętrznych węzłach uzbrojenia lub czterech wyrzutni niekierowanych rakiet. Uzbrojenie strzeleckie składa się z dwóch karabinów maszynowych kalibru 7,62 mm montowanych w zewnętrznych drzwiach kabiny ładunkowej.

Przypisy

  1. Roll-out KUH, "Lotnictwo", nr 9 (2009), s. 10, ISSN 1732-5323
  2. Surion wystartował, "Lotnictwo", nr 4 (2010), s. 13, ISSN 1732-5323
  3. Pierwsze Suriony przekazane użytkownikowi, "Lotnictwo", nr 7 (2013), s. 4, ISSN 1732-5323

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Łukasz Pacholski, Roll-out Suriona-koreańskie programy śmigłowcowe, "Nowa Technika Wojskowa", nr 9 (2009), s. 136-140, ISSN 1230-1655