Bell UH-1 Iroquois

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
UH-1 Iroquois
UH-1N
UH-1N
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Bell Helicopter Textron
Typ Śmigłowiec
Konstrukcja półskorupowa, wirnik dwupłatowy, podwozie płozowe
Załoga 2 do 4
Historia
Data oblotu 20 października 1956
Lata produkcji 1957-1986
Egzemplarze 16 000
Dane techniczne
Napęd T53-L-13
Moc 1.044 kW
Wymiary
Średnica wirnika 14,63 m
Długość 17,4 m
Szerokość kadłuba 2,6 m
Wysokość 4,4 m
Masa
Własna 2363 kg
Startowa 4309 kg
Osiągi
Prędkość maks. 204 km/h
Pułap praktyczny 4300 m
Zasięg 512 km
Dane operacyjne
Liczba miejsc
11 do 14
Użytkownicy
Stany Zjednoczone i 74 inne kraje
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Bell UH-1 Iroquois – wielozadaniowy, amerykański śmigłowiec. Popularnie znany jako "Huey".

Historia[edytuj | edytuj kod]

Skonstruowany przez biuro Bell Helicopter Textron. Prace nad śmigłowcem rozpoczęto w 1955 – rok zaakceptowania przez armię amerykańską nowego modelu – 204. Pierwszego oblotu prototypu dokonano 22 października 1956 roku, był to prototyp o nazwie XH-40. Po udanym locie zbudowano kilka maszyn serii próbnej, nazwanej potem YH-40. Po serii badań i testów został przyjęty na wyposażenie armii USA. Śmigłowce pierwszej serii – wersja UH-1A (model 204) miały silnik o mocy 860KM i mieściły 6 pasażerów. Do jednostek US Army trafiały od 30 czerwca 1959 do marca 1961.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

Powszechnie znany z wojny w Wietnamie, gdzie służył jako śmigłowiec transportowy, wsparcia powietrznego i medycznego. Zyskał w tym czasie różne przydomki: Slick – wersja transportowa, Hog – wersja uzbrojona, Iroquois – wersja wielozadaniowa, Dustoff – wersja MEDEVAC. Wersja UH-1B miała mocniejszy silnik i mogła zabrać więcej pasażerów lub ładunku. Kolejna wersja – UH-1C miała większy zbiornik paliwa, szersze łopaty wirnika nośnego i śmigło wirnika ogonowego o odwróconym profilu – armii przekazano około 767 egzemplarzy śmigłowca tego typu. W międzyczasie powstał kolejny model śmigłowca Bell – 205 – który od poprzedników różnił się mocniejszym silnikiem (1100KM), wydłużony został kadłub, by móc zabrać na pokład więcej żołnierzy (maksymalnie 12). 2201 egzemplarzy Bell 205 w wersji UH-1D dostarczono armii USA. Na helikopterze montowano wiele typów uzbrojenia, w tym na burtach transportowych UH-1D karabin maszynowy M-60D, a w wersji wsparcia UH-1C zasobniki niekierowanych pocisków 70mm i karabiny M134 Minigun.

Powstało wiele różnych wersji modelu 205:

  • UH-1E – wersja umożliwiająca start z okrętu desantowego
  • UH-1F – wersja transportowa dla USAF, wyposażona w silnik o mocy 1272 KM
  • UH-1H – wersja transportowa dla US Army, wyposażona w silnik o mocy 1400 KM

Ponadto po wojnie zmieniono nomenklaturę wersji, ale nie ma to większego znaczenia przy ogólnym opisie śmigłowca.

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

UH-1D 'Huey' podczas akcji na półwyspie Synaj

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]