Kalina wawrzynowata

Kalina wawrzynowata
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	rośliny
Klad	rośliny naczyniowe
Klad	rośliny nasienne
Klasa	okrytonasienne
Klad	klad astrowych
Rząd	szczeciowce
Rodzina	piżmaczkowate
Rodzaj	kalina
Gatunek	kalina wawrzynowata
Nazwa systematyczna
Viburnum tinus L. Sp. pl. 1:267. 1753
Zdjęcia i grafiki w Commons

Pokrój

Kalina wawrzynowata (Viburnum tinus) – gatunek rośliny należący do rodziny piżmaczkowatych (Adoxaceae), czasem zaliczany do wyodrębnianej osobno monotypowej rodziny kalinowatych (Viburnaceae) (np. w systemie Reveala z lat 1993–1999).

W starożytności kalina znana była jako Tinus. Później ze względu na podobieństwo do wawrzynu nadano roślinie nazwę Laurus tinus. Następnie oba wyrazy połączono w jeden – Laurustinus. Do dzisiaj nazwa ta używana jest w Niemczech. Rodzaj Tinus został zniesiony przez Karola Linneusza, który włączył gatunek do rodzaju kalina (Viburnum).

Morfologia

Viburnum tinus

Pokrój

Gęsty krzew w uprawie ogrodowej osiąga 2-3 metry wysokości.

Liście

Ciemnozielone, długości od 3 do 10 cm.

Kwiaty

Zebrane w okazałe kwiatostany typu wiecha. Po rozkwitnięciu mają śnieżnobiałą barwę. Pachną delikatnie i przyjemnie. W południowej Europie, pierwsze pąki kwiatowe kaliny rozkwitają w maju i roślina kwitnie do sierpnia. W Europie Środkowej latem często pojawiają się tylko pąki. Kwiaty rozkwitają po przeniesieniu rośliny do chłodnego ogrodu zimowego.

Zmienność

Tworzy mieszańca Viburnum ×burkwodii, który jest zimozielonym krzewem, odpornym na mróz, kwitnącym w marcu.

Zastosowanie

Gatunek jest od dawna znany jako roślina owocowa i ozdobna.

Uprawa

Wymagania

Przez całe lato potrzebuje ciepłego, słonecznego i przewiewnego stanowiska. W okresie zimy powinna stać w dość chłodnym miejscu, ale nie należy narażać jej na mróz. Roślina powinna być często wietrzona i mieć dostęp do dostatecznej ilości światła.

Rozmnażanie

Wczesną jesienią z niedojrzałych sadzonek.

Choroby

Gatunek odporny na choroby. Na niewłaściwym stanowisku może być atakowany przez mszyce, przędziorki, tarczniki.

Bibliografia

• Władysław Matuszkiewicz: Leksykon Przyrodniczy. Krzewy. Warszawa: Świat Książki, 1998. ISBN 83-7129-786-6.