Kalina wawrzynowata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kalina wawrzynowata
Viburnum tinus00.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad astrowych
Rząd szczeciowce
Rodzina piżmaczkowate
Rodzaj kalina
Gatunek kalina wawrzynowata
Nazwa systematyczna
Viburnum tinus L.
Sp. pl. 1:267. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Pokrój
Kwiatostan
Owoce

Kalina wawrzynowata (Viburnum tinus) – gatunek rośliny należący do rodziny piżmaczkowatych (Adoxaceae), czasem zaliczany do wyodrębnianej osobno monotypowej rodziny kalinowatych (Viburnaceae) (np. w systemie Reveala z lat 1993–1999).

W starożytności kalina znana była jako Tinus. Później ze względu na podobieństwo do wawrzynu nadano roślinie nazwę Laurus tinus. Następnie oba wyrazy połączono w jeden – Laurustinus. Do dzisiaj nazwa ta używana jest w Niemczech. Rodzaj Tinus został zniesiony przez Karola Linneusza, który włączył gatunek do rodzaju kalina (Viburnum).

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Gęsty krzew w uprawie ogrodowej osiąga 2-3 metry wysokości.
Liście
Ciemnozielone, długości od 3 do 10 cm.
Kwiaty
Zebrane w okazałe kwiatostany typu wiecha. Po rozkwitnięciu mają śnieżnobiałą barwę. Pachną delikatnie i przyjemnie. W południowej Europie, pierwsze pąki kwiatowe kaliny rozkwitają w maju i roślina kwitnie do sierpnia. W Europie Środkowej latem często pojawiają się tylko pąki. Kwiaty rozkwitają po przeniesieniu rośliny do chłodnego ogrodu zimowego.

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Tworzy mieszańca Viburnum ×burkwodii, który jest zimozielonym krzewem, odpornym na mróz, kwitnącym w marcu.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek jest od dawna znany jako roślina owocowa i ozdobna.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Wymagania
Przez całe lato potrzebuje ciepłego, słonecznego i przewiewnego stanowiska. W okresie zimy powinna stać w dość chłodnym miejscu, ale nie należy narażać jej na mróz. Roślina powinna być często wietrzona i mieć dostęp do dostatecznej ilości światła.
Rozmnażanie
Wczesną jesienią z niedojrzałych sadzonek.
Choroby
Gatunek odporny na choroby. Na niewłaściwym stanowisku może być atakowany przez mszyce, przędziorki, tarczniki.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]