Karol Aleksander (wielki książę Saksonii-Weimar-Eisenach)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karol III Aleksander
Karl-Alexander-Sachsen-Weimar-Eisenach.jpg
Wappen Deutsches Reich - Grossherzogtum Sachsen-Weimar-Eisenach.png
Flagge Großherzogtum Sachsen-Weimar-Eisenach (1813-1897).svg Wielki książę
Saksonii-Weimar-Eisenach
Okres panowania od 8 czerwca 1853
do 5 stycznia 1901
Poprzednik Karol II Fryderyk
Następca Wilhelm Ernest II
Dane biograficzne
Dynastia Wettynowie
Urodziny 24 czerwca 1818, Weimar
Śmierć 5 stycznia 1901, Weimar
Ojciec Karol II Fryderyk
Matka Maria Pawłowna Romanowa
Żona Zofia Oranje-Nassau
Rodzeństwo Paweł Aleksander, Maria Ludwika, Augusta
Dzieci Karol August, Maria Anna, Anna Zofia, Elżbieta
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons
Książę Karol Aleksander i księżna Zofia

Karl Alexander August Johann (ur. 24 czerwca 1818 w Weimarze, zm. 5 stycznia 1901 tamże) – wielki książę Saksonii-Weimar-Eisenach w latach 1853-1901, tytularny wielki książę Saksonii.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Był jedynym synem wielkiego księcia Karola Fryderyka i jego żony wielkiej księżnej Marii Pawłownej, który dożył wieku dorosłego.

Nad edukacją młodego księcia pieczę sprawował szwajcarski pedagog Frederic Soret. Kładł on nacisk na tzw. "nauki polityczno-dworskie", tj. historię, geografię, języki obce, literaturoznawstwo i szereg zajęć przydatnych członkom rodów panujących w towarzystwie (fechtunek, jeździectwo itp.). Karol Aleksander przejawiał szczególny talent do nauki języków obcych, opanowując poza obowiązkowym na ówczesnych dworach francuskim także angielszczyznę, włoszczyznę i ruszczyznę. Po zakończeniu kształcenia pod okiem guwernerów Karol Aleksander przystąpił w 1835 r. do państwowego egzaminu kwalifikacyjnego po czym mógł rozpocząć studia na Uniwersytecie w Jenie. Ukończył je w 1841 r. jako doktor prawa i historii, który to tytuł uzyskał już na Uniwersytecie w Lipsku. Po zakończeniu nauki odbył półroczną służbę wojskową w armii cesarskiej w stopniu pułkownika.

Na tron wstąpił Karol Aleksander po śmierci ojca 8 lipca 1853. Podczas jego panowania państwo to stało się częścią Związku Północnoniemieckiego, a następnie Cesarstwa Niemieckiego. Książę Karol Aleksander nie brał bezpośredniego udziału w wojnie francusko-pruskiej 1870-1871. Wraz z synem uczestniczył w Wersalu w koronacji Wilhelma I na cesarza. Znany z liberalnych poglądów miał kontakty z elitą ówczesnych pisarzy i dziennikarzy. Znał Fanny Lewald i Hansa Christiana Andersena[1][2]. W 1851 roku objął protektorat loży masońskiej.

Małżeństwo i dzieci[edytuj | edytuj kod]

8 października 1842 w Hadze poślubił swoją siostrę cioteczną (córkę ciotki Anny Pawłownej) - księżniczkę holenderską Zofię. Para miała czworo dzieci:

∞ 1873 księżniczka Paulina von Sachsen-Weimar-Eisenach (1852–1904)
∞ 1876 książę Henryk VII. Reuß zu Köstritz (1825–1906)
∞ 1886 książę Jan Albrecht zu Mecklenburg (1857–1920)

Po śmierci wielkiego księcia Karola Aleksandra nowym monarchą został jego wnuk Wilhelm Ernest II.

Przypisy

  1. Eckart Kleßmann, Mein gnädigster Herr! Meine gütige Korrespondentin! Fanny Lewalds Briefwechsel mit Carl Alexander von Sachsen-Weimar, Böhlau, Weimar 2000
  2. Petra Wilhelmy, Der Berliner Salon im 19. Jahrhundert: 1780-1914, Verlag: De Gruyter (1. Januar 1989)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bernhard Post; Dietrich Werner, Herrscher in der Zeitenwende: Wilhelm Ernst von Sachsen-Weimar-Eisenach, 1876–1923. Glaux, Jena 2006.
  • Kuno Fischer, Großherzog Karl Alexander von Sachsen. Gedächtnisrede in der Trauerversammlung am 31. Mai 1901 im Theater zu Weimar gehalten, Winter, Heidelberg 1901.
  • Karl Muthesius, Goethe und Karl Alexander, Böhlau, Weimar 1910.
  • Angelika Pöthe, Carl Alexander. Mäzen in Weimars "Silberner Zeit", Böhlau, Köln 1998.
  • Großherzog Carl Alexander und Fanny Lewald-Stahr in ihren Briefen 1848-1889. 2 Bde., eingeleitet und hrsg. v. Rudolf Göhler, Mittler, Berlin 1932.
  • Mein edler, theurer Großherzog! Briefwechsel zwischen Hans Christian Andersen und Großherzog Carl Alexander von Sachsen-Weimar-Eisenach. Hrsg. v. Ivy York Möller-Christensen und Ernst Möller-Christensen, Wallstein, Göttingen 1992.
  • Mein gnädigster Herr! Meine gütige Korrespondentin! Fanny Lewalds Briefwechsel mit Carl Alexander von Sachsen-Weimar 1848 - 1889. Mit einer Einführung von Eckart Kleßmann, Böhlau, Weimar 2000.