Klasyfikacja medalowa Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1928

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

 

Państwa uczestniczące w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1928 (na niebiesko państwa debiutujące).
Information icon.svg Główny artykuł: Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1928.

Klasyfikacja medalowa Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1928 – zestawienie państw sklasyfikowanych według liczby zdobytych medali podczas II Zimowych Igrzysk Olimpijskich, które odbyły się w dniach 1119 lutego 1928 roku w Sankt Moritz (Szwajcaria)[1].

W igrzyskach brało udział 461 sportowców (w tym 28 kobiet) z 25 krajów, którzy uczestniczyli w 14 konkurencjach w ośmiu dyscyplinach sportowych[a][1]. Rozegrano ponadto dwie dyscypliny pokazowe – patrol wojskowy (odpowiednik dzisiejszego biathlonu) oraz skijöring[2]. Sporty pokazowe nie są wliczane do ogólnej klasyfikacji medalowej igrzysk; w tym haśle poświęcone są im osobne sekcje na końcu artykułu.

Zawodnicy reprezentujący dwanaście krajów zdobyli przynajmniej jeden medal, z czego sześć reprezentacji zdobyło przynajmniej jedno złoto. Tym samym 13 reprezentacji, które przyjechały na igrzyska, nie zdobyły żadnego medalu. Dziewięć nacji uczestniczyło w igrzyskach po raz pierwszy, a były to: Argentyna, Estonia, Holandia, Japonia, Litwa, Luksemburg, Meksyk, Niemcy (startujące jako Republika Weimarska) oraz Rumunia[3].

Najwięcej medali zdobyli reprezentanci Norwegii, których dorobek w sumie wyniósł sześć złotych medali, cztery srebrne i pięć brązowych[4]. Indywidualnie zaś najwięcej medali zdobył Bernt Evensen, także Norweg (trzy medale). Natomiast najwięcej złotych medali wywalczyli: Norweg Johan Grøttumsbråten i Fin Clas Thunberg (2 złote medale)[1].

Dwa kraje po raz pierwszy w swojej historii zdobyły medale olimpijskie. Dla debiutującej w igrzyskach Republiki Weimarskiej brąz wywalczyła pięcioosobowa osada bobslejowa w składzie: Hanns Kilian, Valentin Krempl, Hans Heß, Sebastian Huber i Hans Nägle[5]. Czechosłowacja zdobyła także jeden brąz, a wywalczył go skoczek narciarski Rudolf Burkert[6].

W dyscyplinach oficjalnych wystąpiło 24 Polaków, którzy wystąpili w pięciu z nich (kolejnych czterech wystąpiło w patrolu wojskowym – dyscyplinie pokazowej). Reprezentanci Polski nie zdobyli jednak żadnego medalu (podobnie jak cztery lata wcześniej)[7].

Medale olimpijskie zostały wykonane przez szwajcarską firmę Huguenin Frères z Le Locle. Na awersie każdego takiego medalu znalazła się postać łyżwiarza figurowego z rozłożonymi rękami, który otoczony został kilkoma płatkami śniegu. Rewers zawiera koła olimpijskie umieszczone w górnej części, a także gałązki oliwne. Pod kołami olimpijskimi znajduje się inskrypcjaII. JEUX OLYMPIQUES D'HIVER ST.-MORITZ 1928 (co można przetłumaczyć jako II Zimowe Igrzyska Olimpijskie St. Moritz 1928)[8].

Klasyfikacja medalowa[edytuj | edytuj kod]

Poniżej znajduje się pełna tabela medalowa Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1928 bazująca na wyliczeniach Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego[9]. Klasyfikacja posortowana jest według liczby złotych medali zdobytych przez dane państwo. W dalszej kolejności pod uwagę brane są medale srebrne oraz brązowe. Jeśli pomimo tego jakieś reprezentacje mają taki sam dorobek medalowy, to usytuowane są w kolejności alfabetycznej[1].

Nietypowy rozkład medali wystąpił w jednej z konkurencji łyżwiarstwa szybkiego. W wyścigu indywidualnym na 500 metrów aż pięciu zawodników zdobyło medale; dwóch zostało mistrzami olimpijskimi, a trzech zdobyło brązowe krążki (nie przyznano srebrnych medali). Przyczyną tej sytuacji był pomiar czasu mierzony z dokładnością tylko do dziesiątych części sekundy, co wynikało z możliwości ówczesnej techniki[10].

Legenda:

     Organizator igrzysk (Szwajcaria)

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo Gold medal.svg
złoto
Silver medal.svg
srebro
Bronze medal.svg
brąz
GoldSilverBronze medals.svg
razem
1  Norwegia 6 4 5 15
2  Stany Zjednoczone 2 2 2 6
3  Szwecja 2 2 1 5
4  Finlandia 2 1 1 4
5  Francja 1 0 0 1
 Kanada 1 0 0 1
7  Austria 0 3 1 4
8  Belgia 0 0 1 1
 Czechosłowacja 0 0 1 1
 Niemcy 0 0 1 1
 Szwajcaria 0 0 1 1
 Wielka Brytania 0 0 1 1
Łącznie 14 12 15 41

Klasyfikacja państwowa według dyscyplin[edytuj | edytuj kod]

Cross country skiing pictogram.svg Biegi narciarskie[edytuj | edytuj kod]

Biegi narciarskie
Per-Erik Hedlund, mistrz w biegu na 50 km.
Per-Erik Hedlund, mistrz w biegu na 50 km.

Zawody w biegach narciarskich rozegrano 14 lutego. O medale walczyło 74 zawodników z 15 krajów w dwóch konkurencjach (byli to wyłącznie mężczyźni)[11].

Medale w tej dyscyplinie zdobyli przedstawiciele jedynie dwóch państw – Norwegii i Szwecji (każdy zawodnik zdobył po jednym medalu). W tabeli medalowej zostały te reprezentacje sklasyfikowane ex aequo na pierwszym miejscu.

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo Gold medal.svg
złoto
Silver medal.svg
srebro
Bronze medal.svg
brąz
GoldSilverBronze medals.svg
razem

źródło
1  Norwegia 1 1 1 3 [12]
 Szwecja 1 1 1 3 [13]
Łącznie 2 2 2 6 [14]

Bobsleigh pictogram.svg Bobsleje[edytuj | edytuj kod]

Generał Frederick Browning, jeden z uczestników zawodów bobslejowych.

Zawody w bobslejach rozegrano 18 lutego. 116 zawodników z 14 krajów wystąpiło w konkurencji piątek (tylko mężczyźni)[15].

Medale w tej dyscyplinie zdobyli przedstawiciele dwóch państw – Niemiec i Stanów Zjednoczonych. W tabeli medalowej lepsze okazały się Stany Zjednoczone.

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo Gold medal.svg
złoto
Silver medal.svg
srebro
Bronze medal.svg
brąz
GoldSilverBronze medals.svg
razem

źródło
1  Stany Zjednoczone 1 1 0 2 [16]
2  Niemcy 0 0 1 1 [17]
Łącznie 1 1 1 3 [18]

Ice hockey pictogram.svg Hokej na lodzie[edytuj | edytuj kod]

Hokej na lodzie
Reprezentacja Kanady – mistrzowie olimpijscy.
Reprezentacja Kanady – mistrzowie olimpijscy.

Hokej na lodzie został rozegrany w dniach 11–19 lutego. W zawodach mężczyzn wystąpiło 11 narodowych reprezentacji (była to jedyna konkurencja hokejowa)[19].

W zawodach zwyciężyli Kanadyjczycy, którzy okazali się lepsi od Szwedów i Szwajcarów.

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo Gold medal.svg
złoto
Silver medal.svg
srebro
Bronze medal.svg
brąz
GoldSilverBronze medals.svg
razem

źródło
1 Canadian Red Ensign 1921-1957.svg Kanada 1 0 0 1 [20]
2  Szwecja 0 1 0 1 [21]
3  Szwajcaria 0 0 1 1 [22]
Łącznie 1 1 1 3 [23]

Figure skating pictogram.svg Łyżwiarstwo figurowe[edytuj | edytuj kod]

Łyżwiarstwo figurowe
Sonja Henie, mistrzyni olimpijska w konkurencji solistek.
Sonja Henie, mistrzyni olimpijska w konkurencji solistek.

Łyżwiarstwo figurowe rozegrano 14 i 15 lutego. W trzech konkurencjach wystąpiło 51 łyżwiarzy z 12 krajów, w tym większość (28) stanowiły kobiety. Była to też jedyna sportowa dyscyplina na tych igrzyskach, do której dopuszczono kobiety[1][24].

Najwięcej medali zdobyli Austriacy (4), żaden z nich nie był jednak złotym. W każdej konkurencji zwyciężyli przedstawiciele innego państwa, nie zdobyli oni jednak więcej krążków toteż w tabeli medalowej trzy państwa zajęły pierwsze miejsce. Łącznie przedstawiciele sześciu państw zajęli miejsca w pierwszej trójce.

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo Gold medal.svg
złoto
Silver medal.svg
srebro
Bronze medal.svg
brąz
GoldSilverBronze medals.svg
razem

źródło
1  Francja 1 0 0 1 [25]
 Norwegia 1 0 0 1 [26]
 Szwecja 1 0 0 1 [27]
4  Austria 0 3 1 4 [28]
5  Belgia 0 0 1 1 [29]
 Stany Zjednoczone 0 0 1 1 [30]
Łącznie 3 3 3 9 [31]

Speed skating pictogram.svg Łyżwiarstwo szybkie[edytuj | edytuj kod]

Łyżwiarstwo szybkie
W trakcie zawodów.
W trakcie zawodów.

Łyżwiarstwo szybkie rozegrano 13 lutego. W trzech konkurencjach wystartowało 40 mężczyzn z 12 krajów[10].

Trzy państwa zdobyły medale w tej dyscyplinie. Najwięcej medali wywalczyli Norwegowie (6), niewiele mniej Finowie (4), poza tym jeden przypadł w udziale Amerykanom. Klasyfikacja medalowa tej dyscypliny przedstawia się w takiejże kolejności. Indywidualnie aż trzy medale zdobył Bernt Evensen[10].

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo Gold medal.svg
złoto
Silver medal.svg
srebro
Bronze medal.svg
brąz
GoldSilverBronze medals.svg
razem

źródło
1  Norwegia 2 1 3 6 [32]
2  Finlandia 2 1 1 4 [33]
3  Stany Zjednoczone 0 0 1 1 [34]
Łącznie 4 2 5 11 [35]

Nordic combined pictogram.svg Kombinacja norweska[edytuj | edytuj kod]

Kombinacja norweska
Bronisław Czech, uczestnik zawodów w kombinacji norweskiej i skokach narciarskich.
Bronisław Czech, uczestnik zawodów w kombinacji norweskiej i skokach narciarskich.

35 zawodników wystąpiło w jednej konkurencji kombinacji norweskiej, którą rozegrano w dniach 17–18 lutego[36].

Wszystkie trzy miejsca na podium zajęli Norwegowie, a zwyciężył Johan Grøttumsbråten[36].

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo Gold medal.svg
złoto
Silver medal.svg
srebro
Bronze medal.svg
brąz
GoldSilverBronze medals.svg
razem

źródło
1  Norwegia 1 1 1 3 [37]
Łącznie 1 1 1 3 [38]

Skeleton pictogram.svg Skeleton[edytuj | edytuj kod]

Jeden z zawodników podczas zawodów skeletonu.

Podobnie jak w kombinacji norweskiej, skeleton składał się z jednej konkurencji. Rozegrano ją 17 lutego, a wystąpiło w niej tylko 10 zawodników[39].

Miejsca na podium zajęli amerykańscy bracia Jennison i Jack Heaton oraz Brytyjczyk David Carnegie, 11. hrabia Northesk[39].

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo Gold medal.svg
złoto
Silver medal.svg
srebro
Bronze medal.svg
brąz
GoldSilverBronze medals.svg
razem

źródło
1  Stany Zjednoczone 1 1 0 2 [40]
2  Wielka Brytania 0 0 1 1 [41]
Łącznie 1 1 1 3 [42]

Ski jumping pictogram.svg Skoki narciarskie[edytuj | edytuj kod]

Także w skokach narciarskich rozegrano jedną konkurencję. W zawodach, które odbyły się 18 lutego, startowało 38 zawodników z 13 krajów[43].

W skokach na skoczni normalnej najlepszy był Alf Andersen, który pokonał rodaka Sigmunda Ruuda i Czechosłowaka Rudolfa Burkerta[43].

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo Gold medal.svg
złoto
Silver medal.svg
srebro
Bronze medal.svg
brąz
GoldSilverBronze medals.svg
razem

źródło
1  Norwegia 1 1 0 2 [44]
2  Czechosłowacja 0 0 1 1 [45]
Łącznie 1 1 1 3 [46]

Klasyfikacja indywidualna[edytuj | edytuj kod]

Najlepsi w indywidualnej klasyfikacji medalowej
Johan Grøttumsbråten – pierwsze miejsce ex aequo (mistrz olimpijski w biegu na 18 km oraz w kombinacji norweskiej).
Johan Grøttumsbråten – pierwsze miejsce ex aequo (mistrz olimpijski w biegu na 18 km oraz w kombinacji norweskiej).

Na tych igrzyskach medale zdobyło ponad 80 zawodników, z czego tylko pięciu zdobyło ich co najmniej dwa. Najwięcej wywalczył Bernt Evensen, który zdobył po jednym medalu z każdego kruszcu. Clas Thunberg i Johan Grøttumsbråten jako jedyni zdobyli dwa złote medale, zaś Jennison Heaton był jedynym atletą, który zdobył dwa krążki dla Stanów Zjednoczonych. Dwa medale zdobył także Ivar Ballangrud z Norwegii[47].

Najstarszym z wymienionej piątki był Clas Thunberg, który na igrzyskach miał już blisko 35 lat, najmłodszy zaś był Evensen (niespełna 23 lata). Najstarszym medalistą ogółem był amerykański bobsleista Jay O'Brien (mający wówczas prawie 45 lat), najmłodszym zaś Thomas Doe, również amerykański bobsleista (mający nieco ponad 15 lat i 4 miesiące)[47].

Klasyfikacja medalowa
Lp. Zawodnik Gold medal.svg
złoto
Silver medal.svg
srebro
Bronze medal.svg
brąz
GoldSilverBronze medals.svg
razem

źródło
1 Norwegia Johan Grøttumsbråten 2 0 0 2 [47]
Finlandia Clas Thunberg 2 0 0 2
3 Norwegia Bernt Evensen 1 1 1 3
4 Stany Zjednoczone Jennison Heaton 1 1 0 2
5 Norwegia Ivar Ballangrud 1 0 1 2

Klasyfikacja medalowa w dyscyplinach pokazowych[edytuj | edytuj kod]

W dyscyplinach pokazowych odbyły się tylko dwie konkurencje w dwóch dyscyplinach sportowych. Medale zdobyły trzy kraje – Szwajcaria, Norwegia i FInlandia. W takiej kolejności umieszczone są w tabeli medalowej[48][49][2].

Legenda:

     Organizator igrzysk (Szwajcaria)

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo Gold medal.svg
złoto
Silver medal.svg
srebro
Bronze medal.svg
brąz
GoldSilverBronze medals.svg
razem
1  Szwajcaria 1 1 2 4
2  Norwegia 1 0 0 1
3  Finlandia 0 1 0 1
Łącznie 2 2 2 6

Klasyfikacja państwowa w dyscyplinach pokazowych[edytuj | edytuj kod]

Biathlon pictogram.svg Patrol wojskowy[edytuj | edytuj kod]

12 lutego rozegrano jedyną konkurencję w patrolu wojskowym – odpowiedniku późniejszego biathlonu. Wystąpiło 36 zawodników z dziewięciu drużyn narodowych[48].

W zawodach zwyciężyła czteroosobowa norweska drużyna (w oficjalnych sportach olimpijskich wystąpiło trzech z nich[50]), która wyprzedziła Finów i gospodarzy igrzysk[48].

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo Gold medal.svg
złoto
Silver medal.svg
srebro
Bronze medal.svg
brąz
GoldSilverBronze medals.svg
razem

źródło
1  Norwegia 1 0 0 1 [48]
2  Finlandia 0 1 0 1
3  Szwajcaria 0 0 1 1
Łącznie 1 1 1 3

Skijoring pictogram.svg Skijöring[edytuj | edytuj kod]

W skijöringu także rozegrano jedną konkurencję, która odbyła się tego samego dnia co patrol wojskowy. Wystąpiło co najmniej ośmiu zawodników (wśród nich siedmiu Szwajcarów oraz zapewne jeden zawodnik z Włoch)[2][49].

Podium zajęła trójka szwajcarskich sportowców – zwycięzcą został Rudolf Wettstein, który wyprzedził Bibiego Torrianiego (dwukrotnego medalistę olimpijskiego w hokeju na lodzie) i nieznanego z imienia Mückenbruna[49].

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo Gold medal.svg
złoto
Silver medal.svg
srebro
Bronze medal.svg
brąz
GoldSilverBronze medals.svg
razem

źródło
1  Szwajcaria 1 1 1 3 [49]
Łącznie 1 1 1 3

Uwagi

  1. Według Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego w igrzyskach brało udział 464 sportowców (w tym 26 kobiet).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1928 Sankt Moritz Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2014-05-01].
  2. 2,0 2,1 2,2 Rapport Général (fr.). la84.org. [dostęp 2014-07-06].
  3. Olympic Countries (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2014-05-01].
  4. Norway at the 1928 St. Moritz Summer Games (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 2014-05-01].
  5. Germany Bobsleigh at the 1928 Sankt Moritz Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2014-05-01].
  6. Czechoslovaka Ski Jumping at the 1928 Sankt Moritz Winter Games (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2014-05-01].
  7. Poland at the 1928 Sankt Moritz Winter Games (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  8. St. Moritz 1928 (ang.). olympic.org. [dostęp 2014-07-07].
  9. Event results (ang.). olympic.org. [dostęp 2014-07-07].
  10. 10,0 10,1 10,2 Speed Skating at the 1928 Sankt Moritz Winter Games (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  11. Cross Country Skiing at the 1928 Sankt Moritz Winter Games (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  12. Medal Finder Norway Cross Country Skiing (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  13. Medal Finder Sweden Cross Country Skiing (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  14. Medal Finder Cross Country Skiing (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  15. Bobsleigh at the 1928 Sankt Moritz Winter Games (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  16. Medal Finder United States Bobsleigh (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  17. Medal Finder Germany Bobsleigh (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  18. Medal Finder Bobsleigh (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  19. Ice Hockey at the 1928 Sankt Moritz Winter Games (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  20. Medal Finder Canada Ice Hockey (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  21. Medal Finder Sweden Ice Hockey (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  22. Medal Finder Switzerland Ice Hockey (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  23. Medal Finder Ice Hockey (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  24. Figure Skating at the 1928 Sankt Moritz Winter Games (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  25. Medal Finder France Figure Skating (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  26. Medal Finder Norway Figure Skating (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  27. Medal Finder Sweden Figure Skating (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  28. Medal Finder Austria Figure Skating (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  29. Medal Finder Belgium Figure Skating (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  30. Medal Finder United States Figure Skating (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  31. Medal Finder Figure Skating (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  32. Medal Finder Norway Speed Skating (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  33. Medal Finder Finland Speed Skating (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  34. Medal Finder United States Speed Skating (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  35. Medal Finder Speed Skating (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  36. 36,0 36,1 Nordic Combined at the 1928 Sankt Moritz Winter Games (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  37. Medal Finder Norway Nordic Combined (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  38. Medal Finder Nordic Combined (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  39. 39,0 39,1 Skeleton at the 1928 Sankt Moritz Winter Games (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  40. Medal Finder United States Skeleton (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  41. Medal Finder Great Britain Skeleton (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  42. Medal Finder Nordic Combined (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  43. 43,0 43,1 Ski Jumping at the 1928 Sankt Moritz Winter Games (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  44. Medal Finder Norway Ski Jumping (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  45. Medal Finder Czechoslovakia Ski Jumping (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  46. Medal Finder Ski Jumping (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  47. 47,0 47,1 47,2 Medal Finder single (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2014-07-06].
  48. 48,0 48,1 48,2 48,3 Military Ski Patrol at the 1928 Sankt Moritz Winter Games: Men's Military Ski Patrol (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-07].
  49. 49,0 49,1 49,2 49,3 Ski Joring at the 1928 Sankt Moritz Winter Games: Men's Ski Joring (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-07].
  50. Norway Military Ski Patrol at the 1928 Sankt Moritz Winter Games (ang.). Sports-reference.com. [dostęp 2014-07-07].