Klimat polarny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Klimat polarny – najsurowszy klimat na kuli ziemskiej, głównie ze względu na niskie temperatury powietrza – w środkowej części Antarktydy (półkula południowa) przeciętna temperatura w zimie wynosi ok. –60 °C do –70 °C, w lecie nieco cieplej od –30 °C do –50 °C. Najcieplejszym obszarem jest wybrzeże, szczególnie okolice Półwyspu Antarktycznego – styczeń przeciętnie +1 °C. Poza tym klimat polarny charakteryzują silne wiatry i burze śnieżne.

Natomiast klimat Arktyki (półkula północna) jest zróżnicowany, ponieważ zależy od szerokości geograficznej oraz położenia względem dużych zbiorników wodnych. Najniższą temperaturę powietrza odnotowano na terenie Jukonu, w Jakucji i Grenlandii i wynosiła ona –70 °C. Najwyższe arktyczne temperatury średnie spotyka się na Arktyce morskiej, a więc na Aleutach, Islandii i północy Europy.

Głównymi cechami tego klimatu są długie zimy, podczas których dominują niskie temperatury oraz krótkie lata. Pomiędzy poszczególnymi obszarami występują jednak pewne różnice, wynikające z wielkości obszaru (np. w dwóch miejscach na Grenlandii oddalonych zaledwie o 8° szerokości geograficznej można zauważyć aż do 14 °C różnicy, jeśli chodzi o średnie temperatury).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]