Kometa Hyakutake

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
C/1996 B2 (Hyakutake)
Kometa Hyakutake z teleskopu naziemnego
Kometa Hyakutake z teleskopu naziemnego
Odkrywca Yūji Hyakutake
Data odkrycia 30 stycznia 1996
Nazwy alternatywne Wielka Kometa 1996
Elementy orbity
Półoś wielka 2296 ± 20[1] j.a.
Mimośród 0,9998997[1]
Peryhelium 0,2302299[1] j.a.
Aphelium 4591 ± 41[1] j.a.
Okres orbitalny 109 985 ± 1460[1] lat
Nachylenie orbity względem ekliptyki 124,92274[1]°
Długość węzła wstępującego 188,045234[1]°
Argument peryhelium 130,17395[1]°
Moment przejścia przez peryhelium 359,999602[1]
Charakterystyka fizyczna jądra
Średnica 2 - 4,2 km
Okres obrotu wokół własnej osi 6,23 godz. h
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kometa Hyakutake (C/1996 B2) – kometa długookresowa, którą można było obserwować gołym okiem w 1996 roku.

Odkrycie i obserwacje komety[edytuj | edytuj kod]

Kometa została odkryta 30 stycznia 1996 r. przez astronoma amatora Yūji Hyakutake przy użyciu silnej lornetki. Znajdowała się ona wtedy w odległości 2 j.a. od Słońca i miała jasność widomą 11m. Później okazało się, że można ją było zidentyfikować na wcześniejszych zdjęciach już 1 stycznia 1996 r.[1]

1 maja 1996 roku kometa przeszła przez peryhelium[1].

Orbita komety[edytuj | edytuj kod]

Kometa Hyakutake porusza się po orbicie w kształcie bardzo wydłużonej elipsy o mimośrodzie 0,99990. Peryhelium znajduje się w odległości 0,23023 j.a. od Słońca, aphelium zaś aż ok. 4590 j.a. od niego. Na jeden obieg wokół naszej Dziennej Gwiazdy potrzebuje ok. 110 tys. lat, nachylenie jej orbity do ekliptyki wynosi 124,9˚.

W dniu 25 marca 1996 zbliżyła się na najmniejszą odległość od Ziemi – 0,10174 j.a.[2]

Właściwości fizyczne[edytuj | edytuj kod]

Mimo małego jądra (średnica od 2 do 4 km) kometa wykazywała bardzo dużą aktywność. Ze względu na tę aktywność zasłużyła też na miano Wielkiej Komety 1996 roku. Nie była jednak aż tak spektakularnym wydarzeniem, jak Kometa Hale'a-Boppa z 1997. Liczne obserwacje dokonane za pomocą teleskopów naziemnych, jak i instrumentów w przestrzeni kosmicznej pozwoliły wyznaczyć czas rotacji jej jądra na 6,23 h.

W składzie chemicznym Komety Hyakutake wykryto obecność etanu i metanu. Analizy zawartości związków chemicznych w komie dały podstawy do przypuszczeń, że jądro komety ukształtowało się w chmurze międzygwiazdowej w temperaturze ok. 20 K. Ilość deuteru w lodzie wodnym komety była zdecydowanie większa niż notuje się w wodach ziemskich oceanów. Wysnuto stąd przypuszczenie, iż nie można upatrywać w kometach, które uderzały w naszą planetę, jedynego źródła wody na Ziemi. W toku badań kolejnych komet okazało się, że wniosek ten nie jest tak pewny, gdyż różnią się one zawartością deuteru[3].

Obraz Komety Hyakutake w promieniach rentgenowskich

Po raz pierwszy kometa została także poddana obserwacjom w promieniach rentgenowskich - za pośrednictwem satelity ROSAT. Okazało się, że Kometa Hyakutake emituje to promieniowanie, które jest wynikiem zderzania się jonów azotu i tlenu obecnych w wietrze słonecznym z neutralnymi atomami wodoru w komie komety. 1 maja 1996 r. sonda Ulysses odkryła warkocz gazowy komety w odległości 570 mln km od jej jądra. Jest to najdłuższy na razie stwierdzony warkocz kometarny. Podzielony jest on jednak na osobne odcinki, ze względu na oddziaływanie z polem magnetycznym wiatru słonecznego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 JPL Small-Body Database Browser: C/1996 B2 (Hyakutake) (ang.). NASA, 2006-12-14. [dostęp 2010-11-15].
  2. JPL Small-Body Database Browser: C/1996 B2 (Hyakutake) Close-Approach Data (ang.). NASA, 2006-12-14. [dostęp 2010-11-15].
  3. Did Earth's oceans come from comets?. ESA, 2011-10-05. [dostęp 2013-09-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]