Krążowniki lekkie typu Fargo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Krążowniki typu Fargo
USS Fargo CL-106.jpg
USS "Fargo" sfotografowany 8 maja 1946
Opis typu
Kraj budowy  Stany Zjednoczone
Użytkownicy  US Navy
Wejście do służby USS Fargo – 9 grudnia 1945
Planowane okręty 13
Zbudowane okręty 2
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 11 750 ton
14 100 ton (pełna)
Długość 185,4 metra (całkowita)
Szerokość 19,6 metra
Zanurzenie 7,5 metra
Napęd 4 śruby, 4 kotły Babcock & Wilcox, 4 turbiny General Electric, 100 000 KM
Prędkość 32 węzły
Zasięg 6800 mM / 20 w
Załoga 916 marynarzy i oficerów (1200 podczas wojny)
Uzbrojenie 12 × 153 mm (4 x III)
12 × 127 mm (6 x II)
28 × 40 mm
21 × 20 mm
Wyposażenie lotnicze 2 katapulty (jedna usunięta w 1948 roku)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Krążowniki typu Fargo – typ amerykańskich lekkich krążowników budowanych pod koniec II wojny światowej. Do służby weszły dwie jednostki tego typu "Fargo" (CL-106) i "Huntington" (CL-107) z planowanych trzynastu. Krążowniki typu Fargo wywodziły się od krążowników typu Cleveland. Doświadczenia zdobyte w toku działań bojowych pozwoliły amerykańskiej marynarce na sformułowanie nowych wytycznych dotyczących projektowania i budowy nowych okrętów, które lepiej od swoich poprzedników spełniałyby swoje zadania.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

USS "Huntington" w Neapolu w 1948

1 sierpnia 1942 roku Biuro Konstrukcyjne Marynarki przedstawiło głównodowodzącemu marynarki admirałowi Kingowi szkic modyfikacji krążowników typu Cleveland mających zwiększyć ich zdolności bojowe. Głównymi celami przewidzianych zmian miało być zwiększenie stateczności okrętów, rozszerzenie pól ostrzału broni przeciwlotniczej, poprawienie efektywności dowodzenia oraz nadanie kadłubowi większej odporności na uszkodzenia poniżej linii zanurzenia krążowników. 20 sierpnia 1942 roku Rada Główna US Navy zgodziła się na te modyfikacje, formułując na ich podstawie charakterystykę nowych krążowników. Okręty miały mieć obniżone wieże armat kalibru 152 mm oraz obniżone podstawy stanowisk działek kalibru 40 mm, wieże armat kalibru 127 mm miały zostać postawione bezpośrednio na górnym pokładzie. Zrezygnowano z drzwi wodoszczelnych w grodziach na dolnych pokładach (wynikało to z faktu, że często podczas eksplozji wewnątrz okrętu dochodziło do wyważania drzwi i w efekcie zalewania przedziałów okrętu pomiędzy grodziami). Zastosowano jeden komin, ograniczając wielkość i wysokość nadbudówek krążownika.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Budowę 13 jednostek typu Fargo powierzono dwóm stoczniom New York Shipbuilding Co. w Camden w stanie New Jersey oraz Newport News Drydocks and Shipbuilding Co. w Newport News w Wirginii. Z uwagi na brak wykwalifikowanej siły roboczej w New York Shipbuilding, budowę USS "Wilmington" (CL-111) przeniesiono do William Cramp and Sons Shipbuilding Co. w Filadelfii. 5 października 1944 roku z powodu niemożności ukończenia niektórych jednostek przed 1947 rokiem anulowano zamówienie na USS "Vallejo" (CL-112), USS "Helena" (CL-113), USS "Roanoke" (CL-114) oraz nienazwany CL-115. Ostatecznie położono stępkę pod budowę 9 jednostek. Budowa lekkich krążowników typu Fargo nie miała wysokiego priorytetu, korzystny dla Amerykanów rozwój sytuacji na Pacyfiku, duża ilość budowanych równolegle jednostek typu Cleveland, zaangażowanie stoczni w bardziej potrzebne projekty (stocznia w Newport News budowała lotniskowce typu Essex i Midway). W efekcie ukończono tylko dwie jednostki typu Fargo, budowę pozostałych przerwano decyzją z 12 sierpnia 1945 roku.

Nr. taktyczny
Nazwa
Stocznia Położenie stępki Wodowanie Wejście do służby
CL-106
Fargo
New York Shipbuilding 23.08.1943 22.02.1945 09.12.1945
CL-107
Huntington
New York Shipbuilding 04.10.1943 08.04.1945 23.02.1946
CL-108
Newark
New York Shipbuilding 17.01.1944
CL-109
New Haven
New York Shipbuilding 28.02.1944
CL-110
Buffalo
New York Shipbuilding 03.04.1944
CL-111
Wilmington
William Cramp and Sons Shipbuilding 05.03.1945
CL-116
Tallahassee
Newport News 31.01.1944
CL-117
Cheyenne
Newport News 29.05.1944
CL-118
Chattanooga
Newport News 09.10.1944

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Główne uzbrojenie okrętów stanowiło 12 armat Mk 16 kalibru 152 mm L/47 umieszczonych w 4 wieżach po trzy lufy, kierowanych dwoma dalocelowikami Mk 34 sprzężonymi z radarami Mk 13, artylerię średniego kalibru stanowiło 12 armat Mk 12 kalibru 127 mm L/38, umieszczonych w 6 wieżach, kierowanych dwoma dalocelownikami Mk 37 z radarami Mk 25 (na USS "Fargo") lub Mk 12/22 (na USS "Huntington"). Lekką artylerie tworzyło 28 działek Bofors Mk 2 kalibru 40 mm L/56 na 6 stanowiskach po 4 lufy i dwóch stanowiskach po dwie lufy oraz 28 działek Oerlikon Mk 4 kalibru 20 mm L/70, na 14 stanowiskach po dwie lufy. Stanowiska Boforsów miały własne systemy kierowania ogniem Mk 57 z radarem Mk 34. Okręty posiadały radar ostrzegawczy SK-2. Wyposażenie lotnicze stanowiły dwa wodnosamoloty Curtiss SC-1 Seahawk.

Opancerzenie[edytuj | edytuj kod]

Pas burtowy miał szerokość 2,7 m i długość około 78 m, na górnej krawędzi miał grubość 127 mm, a na dolnej 83 mm. Pas wewnętrznego pancerza miał grubość od 51 mm na dziobie do 76-119 mm na rufie. Pokład pancerny miał grubość 51 mm. Wieże armat 152 mm chroniły płyty pancerne o grubości 152 mm od czoła, 76 mm na dachu i bokach, 38 mm od tyłu. Stanowisko dowodzenia bojowego osłaniał pancerz 127 mm (ściany) i 58 mm (strop).

Modyfikacje[edytuj | edytuj kod]

W związku z szybkim wycofaniem obydwu jednostek typu Fargo z aktywnej służby, powojenne modyfikacje jakimi je objęto były niewielkie i ograniczyły się do zamontowania radaru wykrywania celów powietrznych SR-3 zamontowanego w 1949 roku na USS "Fargo", wkrótce zastąpionego radarem SPS-6B. Na USS "Huntington" SR-3 zamontowano w 1948 i pozostał na nim do końca służby okrętu. W 1946 z obydwu jednostek zdjęto działka 20 mm.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]