USS Fargo (CL-106)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
USS Fargo (CL-106)
USS Fargo w 1946
USS Fargo w 1946
Historia
Stocznia New York Shipbuilding Co.
Położenie stępki 23 sierpnia 1943
Wodowanie 22 lutego 1945
 US Navy
Wejście do służby 9 grudnia 1945
Wycofanie ze służby 14 lutego 1950
Los okrętu 1 marca 1970 skreślony z listy floty
18 sieprnia 1971 sprzedany na złom
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 10 000 ton
14 100 ts (pełna)
Długość 185,4 m
Szerokość 19,6 m
Zanurzenie 7,5 m
Prędkość 32 węzły
Zasięg 6800 Mm/ 20 w.
Załoga 916 marynarzy i oficerów (1200 podczas wojny)
Napęd
4 śruby, 4 kotły Babcock & Wilcox, 4 turbiny General Electric, 100 000 KM
Uzbrojenie
12 x 153 mm, 12 x 127 mm, 28 x 40 mm, 21 x 20 mm (w 1946 zdemontowane)
Wyposażenie lotnicze
2 x Curtiss SC Seahawk
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

USS Fargo (CL-106) – jeden z dwóch amerykańskich lekkich krążowników typu Fargo, który wszedł do służby już po zakończeniu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Stępkę pod budowę okrętu położono w 23 sierpnia 1943 roku w stoczni New York Shipbuilding Co. w Camden w stanie New Jersey. Krążownik został zwodowany 22 lutego 1945 roku a 9 grudnia tego samego roku przyjęty do służby. Pierwszym dowódcą okrętu był komandor Wyatt Craig. Po wprowadzeniu do służby i początkowym okresie szkolenia krążownik wypłynął 15 kwietnia 1946 roku z Filadelfii w rejs z kurtuazyjną wizytą do portów na Bermudach, Trynidadzie, w Brazylii i Urugwaju. Na pokładzie okrętu zaokrętowany był wiceadmirał B. H. Bieri. Po powrocie, 31 maja 1946 roku krążownik popłynął na Morze Śródziemne, odwiedził porty w Turcji, Libanie, Włochach i Francji. 2 marca 1947 roku powrócił do kraju. Po ponad dwóch miesiącach ponownie wyruszył na Morze Śródziemne 20 maja. Podczas tej misji przez miesiąc "Fargo" służył jako okręt flagowy dowódcy sił US Navy na Morzu Śródziemnym (Naval Forces Mediterranean). 13 września 1947 roku krążownik powrócił do Newport (Rhode Island). Następnie Fargo brał udział w ćwiczeniach floty na Atlantyku jako okręt flagowy formacji 2nd Task Fleet z wiceadmirałem A. W. Radfordem na pokładzie. W 1948 i 1949 roku krążownik ponownie brał udział w rejsach po Morzu Śródziemnym oraz uczestniczył dwa razy w ćwiczeniach floty na Karaibach. 14 lutego 1950 roku okręt został przeniesiony do rezerwy i zakonserwowany w Bayonne (New Jersey). 1 marca 1970 roku skreślony z listy floty i sprzedany na złom firmie Union Minerals & Iron Corp w 1971 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]