Kwiaty polskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kwiaty polskie to poemat dygresyjny autorstwa Juliana Tuwima, pisany od roku 1940 do śmierci poety (1953 r.). Ocenzurowany tom I dzieła ukazał się w 1949 r.

Czas i miejsce powstania, pierwsze wydania[edytuj | edytuj kod]

Swój utwór Tuwim zaczął pisać w listopadzie 1940 roku na emigracji w Brazylii, kontynuował pracę w Stanach Zjednoczonych (1941-1944), a także po powrocie do kraju (1946). Dzieło powstawało do ostatnich dni pisarza i nie zostało ukończone.
Fragmenty utworu ukazywały się w londyńskich "Wiadomościach Polskich, Politycznych i Literackich" od 16 lutego 1941 r., a później w londyńskiej "Nowej Polsce" od marca 1942 roku. Tom I utworu, po licznych zmianach w związku z cenzurą, ukazał się w drugiej połowie stycznia 1949 r.

Utwór a krytyka[edytuj | edytuj kod]

Utwór początkowo spotkał się z mało przychylnymi opiniami krytyków. Najbardziej istotnymi z nich były artykuły:

Opinie krytyków nie wpłynęły na popularność dzieła. Pierwszy nakład (10 000 egzemplarzy) rozszedł się błyskawicznie.

Z biegiem lat znawcy materii zaczęli doceniać dzieło, czego wynikiem były prace:

Oblicza się, że do dziś wydrukowano ponad 600 000 egzemplarzy Kwiatów polskich.

Problemy gatunkowe[edytuj | edytuj kod]

Genologia Kwiatów polskich, od pierwszego wydania, była jednym z najważniejszych problemów podejmowanych przez krytyków. Poemat dygresyjny uważano już wtedy za gatunek przynależny tylko i wyłącznie romantyzmowi. Pomimo pewnych przesunięć dokonanych przez Tuwima, jego utwór wyraźnie posiada większość wykładników tego gatunku:

Z tego powodu Kwiaty polskie powszechnie uznaje się za przykład poematu dygresyjnegopotrzebne źródło. .

Streszczenie[edytuj | edytuj kod]

Centralna postać utworu – ogrodnik Ignacy Dziewierski - wydaje córkę za mąż za carskiego oficera, który tłumi protest proletariatu w Łodzi w 1905 roku, zabijając kilku robotników (sam także ginie). Córka niebawem umiera podczas porodu. Dziewierski bierze pod opiekę swoją nowo narodzoną wnuczkę – Anielę. Wybucha I wojna światowa – ogrodnik walczy w Legionach, gdyż ma poczucie winy, że wydał córkę za wroga narodu. Stara się kształcić we wnuczce ducha patriotyzmu, co mu się nie udaje, ponieważ Aniela idealizuje obraz zmarłego ojca i chce go pomścić. Dziadek oddaje Anielę za mąż bogatemu przemysłowcowi Folblutowi. Z napomknień w pierwszym rozdziale części pierwszej wiemy, że Aniela zostanie zamordowana przez Kazia, syna jednego z robotników zabitych podczas pacyfikacji strajku.

Opracowania utworu[edytuj | edytuj kod]

W oparciu o teksty zaczerpnięte z poematu Tuwima, Mieczysław Wajnberg skomponował w 1964 roku VIII Symfonię "Kwiaty polskie", Op.83.[1]

Przypisy

  1. Mieczysław Weinberg - Symphony No.8 "Polish Flowers", Rafał Bartmiński - tenor, Magdalena Dobrowolska - sopran, Ewa Marciniec - alt, Chór i Orkiestra Filharmonii Warszawskiej - Antoni Wit, NAXOS 8.572873, CD, DDD, 2013.