Powstanie łódzkie
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Pomnik w Łodzi upamiętniający Rewolucję 1905 r.
Powstanie łódzkie, zwane również "czerwcowym" – pierwsze w Imperium Rosyjskim powstanie zbrojne robotników (22-24 czerwca) w trakcie rewolucji 1905 roku. Obok charakteru społecznego miało zarazem charakter niepodległościowy.
Spis treści |
Preludium [edytuj]
- 22 stycznia 1905 wydarzyła się masakra robotników w Petersburgu.
- 26 stycznia 1905 r. – rozpoczął się strajk w fabrykach Steinerta, Geyera, Silbersteina. Pracę porzuciło 10 tys. robotników.
- 27 stycznia 1905 r. – ogłoszenie strajku powszechnego; żądania:
- 8-godzinnego dnia pracy,
- ustalenia minimalnej płacy,
- powołania kas chorych,
- 28 stycznia:
- PPS i SDKPiL wezwały ludność Królestwa Polskiego do strajku powszechnego;
- wybuchł ogólny strajk szkolny przeciwko rusyfikacji
- W styczniu w Łodzi zginęło z rąk rosyjskich 11 manifestantów, a 108 zostało poważnie rannych.
- W lutym fabrykanci skrócili czas pracy 10 godzin i podwyższyli płace robotnicze.
- Luty – do strajków przystąpili łódzcy uczniowie z żądaniem zaprzestania rusyfikacji.
- Na przełomie maja i czerwca w Łodzi strajkowało około 32 tys. robotników. Fabrykanci Kunitzer, Heinzel i Scheibler ogłosili lokaut
- 1 maja wybuchł strajk inspirowany przez PPS.
- 18 czerwca kozacy zaatakowali kilka tysięcy robotników wracających z demonstracji w lesie łagiewnickim.
- 20 i 21 czerwca odbyły się pogrzeby ofiar 18 czerwca, które przerodziły się w manifestację rozgromioną przez Rosjan. 21 manifestantów poniosło śmierć.
Walki czerwcowe [edytuj]
- 22 czerwca wieczorem wybuchło powstanie zbrojne. Na ul. Wschodniej powstańcy zaatakowali kompanię piechoty i pół sotni kozaków.
- Nocą z 22 na 23 czerwca na ulicach Łodzi wzniesiono ponad 100 barykad. Do pacyfikacji skierowano sześć pułków piechoty, dwa pułki kawalerii oraz pułk kozaków[1]. Najbardziej krwawe walki miały miejsce na barykadach wzniesionych na rogu ulic Wschodniej i Południowej, ul. Północnej, w okolicach szosy rokicińskiej oraz w parku Źródliska. Źródła podają, iż tego dnia na pewno zginęło 160 osób[2][3].
- W dniu 24 czerwca padły ostatnie barykady (na ul. Wschodniej oraz w parku na Źródliskach).
Epilog [edytuj]
- 25 czerwca w Łodzi i powiecie łódzkim władze ogłosiły stan wojenny. Akcje strajkowe wybuchały aż do 1907 roku.
- 1 grudnia 1905 papież Pius X w liście do biskupów ziem polskich potępił wystąpienia robotników przeciwko carowi[4][5].
- 10 października 1906 z wyroku sądu polowego w Łodzi stracono 5 robotników. Na znak protestu zastrajkowały wszystkie fabryki łódzkie. Strajkowało 67 tys. robotników.
- 29 grudnia 1906 zaczęto zamykać łódzkie fabryki, a robotników wysiedlać z miasta.
- Jednym z pozytywnych efektów łódzkiej rewolucji było umożliwienie powstania pierwszej polskiej męskiej szkoły średniej - obecnego II LO im. Gabriela Narutowicza w Łodzi, otwartego 17 października 1906 roku pod nazwą Prywatne Progimnazjum Męskie J.Radwańskiego. Szkoła jako pierwsza placówka oświatowa w Łodzi uzyskała zezwolenie na wprowadzenie polskiego języka wykładowego, i dlatego była powszechnie znana jako Progimnazjum Polskie Radwańskiego.
Przypisy
- ↑ E. Kozłowski, M. Wrzosek, Dzieje Oręża Polskiego 1794-1938, Warszawa 1973, s 306 i n
- ↑ J. Łojek, Kalendarz historyczny. Polemiczna historia Polski, Warszawa 1994. 386
- ↑ W. Pobóg-Malinowski, Najnowsza historia polityczna Polski. Okres 1864-1914, T. 2, Gdańsk 1991, d.512
- ↑ http://socjalizm.republika.pl/setna.htm[martwy link]
- ↑ Sławomir Sierakowski, Krytyka Polityczna - Tekst rocznicowy , 24.06.2005
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Rok 1905: Przebudzeni bombą Gazeta Wyborcza, 2005-12-09
- Barykady, które dały przykład Gazeta Wyborcza, 2007-09-27
|
||||||||||||||||