L6/40

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Fiat L6/40
Fiat L6/40
Dane podstawowe
Państwo  Włochy
Producent Fiat-Ansaldo
Typ pojazdu czołg lekki
Trakcja gąsienicowa
Załoga 2
Historia
Prototypy 1936
Produkcja 19391943
Egzemplarze 440
Dane techniczne
Silnik 1 silnik gaźnikowy, 4-cylindrowy Fiat-Spa 18D
o mocy 70 KM przy 2500 obr./min.
Transmisja mechaniczna
Pancerz 6 – 30 mm
Długość 3785 mm
Szerokość 1920 mm
Wysokość 2037 mm
Prześwit 0,26 m
Masa bojowa: 6 800 kg
Osiągi
Prędkość 42 km/h
w terenie: 25 km/h
Zasięg 200
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) bez przygotowania: 0,80 m
Rowy (szer.) 1,70 m
Ściany (wys.) 0,70 m
Kąt podjazdu 60
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata automatyczna Breda 35 kal. 20 mm (296 nab.)

1 karabin maszynowy Breda 38 kal. 8 mm (1560 nab.)

Użytkownicy
Włochy

Carro Armato L6/40włoski czołg lekki budowany przez fabrykę Fiat Ansaldo. Oryginalnie miał być przeznaczony na eksport ale w 1939 prawie 300 sztuk zostało zamówionych przez armię włoską.

W latach 30. w zakładach Fiat-Ansaldo wykorzystując podwozie tankietki L3/35 zbudowano prototyp czołgu lekkiego. Pierwszy prototyp z 1936 uzbrojony był w dwa karabiny maszynowe kalibru 8 mm umieszczone w wieży i armatę 37 mm zamocowana w kadłubowym sponsonie. Ta konstrukcja zainteresowała armie włoską, która postanowiła, że zastąpi ona przestarzałe tankietki w jednostkach zwiadowczych. W 1940 roku model otrzymał nazwę Carro Armato L 6/40. Litera L oznaczała, że jest on czołgiem lekkim, pierwsza cyfra informowała o jego masie, a druga o roku wprowadzenia do służby. W czołgu skierowanym do produkcji zmieniono główne uzbrojenie, armatę 37 mm o słabych parametrach zastąpiono armata automatyczną Breda o mniejszym kalibrze, ale za to lepszych właściwościach bojowych. Poza wersją uzbrojoną w armatę budowano także wozy uzbrojone w miotacz płomieni. Pancerz pojazdu miał grubość od 6 do 30 mm. W tym czasie lekki L6/40 był porównywany do PzKpfw II, ale do walki wszedł dopiero w 1942 r., kiedy warunki pola bitwy II wojny światowej stawiały przed wozami znacznie większe wymagania. Wprawdzie wozy te przydzielano do pododdziałów mających wykonywać głównie zadania rozpoznawcze i osłonowe, jednak nawet w takiej roli pojawiły się na froncie za późno, i wyraźnie ustępowały czołgom brytyjskim. Chociaż nie odnosiły sukcesów produkowano je do 1943 r., czyli praktycznie do kapitulacji Włoch. Łącznie powstało 440 egzemplarzy tego czołgu. Maszyny te służyły jeszcze po wojnie, aż do początku lat pięćdziesiątych, wykorzystywane do działań policji. Jako, że załoga składała się z dwóch osób dowódca pełnił jednocześnie rolę ładowniczego i działonowego, co nie służyło dobrze skuteczności bojowej. Na bazie tego czołgu powstała znacznie bardziej udana konstrukcja działa samobieżnego. Było to Semovente da 47/32, uzbrojone w armatę przeciwpancerną 47 mm. W latach 1943-1943 zmontowano około 300 takich maszyn. Używane były na frontach w Afryce, Rosji, Grecji, Francji i we Włoszech.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Solarz, J., Ledwoch, J.: Czołgi włoskie 1939-1943. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 1995. ISBN 83-86209-29-1.
  2. Encyklopedia II Wojny Światowej: Militaria, czołgi osi, numer 68 strona 19, ISBN: 978-83-252-0369-6