Leming syberyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Leming syberyjski
(Kerr, 1792)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Rodzina chomikowate
Podrodzina nornikowate
Plemię lemingi
Rodzaj Lemmus
Gatunek leming syberyjski
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies

Leming syberyjski[2] (Lemmus sibiricus) – gatunek gryzonia z rodziny chomikowatych, plemienia lemingów i rodzaju Lemmus, zamieszkujący północną Palearktykę.

Taksonomia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie gatunek ten był definiowany jako obejmujący swym zasięgiem północną Rosję, Alaskę i północną Kanadę. Po badaniach kariotypu i genotypu wyróżnia się w obrębie tego zasięgu 3 różne gatunki: L. sibiricus, L. amurensis i L. trimucronatus, przy czym L. sibiricus obejmuje rejon zachodni i północny pierwotnego zasięgu[3].

Rozprzestrzenienie[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje północno-wschodnią Europę i północną Azję. Występuje od okolic Archangielska nad Morzem Białym[1][3] po rejon Kołymy[1] (wg innych źródeł do zachodniego brzegu Leny[3]). Oprócz tundry kontynentalnej żyje na Wyspie Wrangla i Nowej Syberii[1].

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Gatunek pospolicie występujący w tundrze. Największe zagęszczenie populacja osiąga na nizinnych terenach obficie pokrytych mchem i turzycami. Spotkać go można również na podmokłych i krzewiastych terenach podgórskich oraz podmokłej krawędzi strefy lasów (Archangielsk, północny Ural, Półwysep Gydański, Tajmyr)[1].

Żyje w norach, w dużych koloniach. Zimą kopie tunele po śniegiem oraz tworzy duże okrągłe gniazda. Odżywia się turzycami, wełniankami, mchami i krzewami[4][1].

Sezon rozrodczy trwa od czerwca do sierpnia, ale w latach o niskim zagęszczeniu populacji zaczyna się tuż po roztopach i kończy później. Dorosłe, które przetrwają zimę, giną pod koniec następnego sezonu. Samica wydaje w ciągu lata 4 do 5 miotów po 5 do 6 młodych w każdym. Podobnie jak leming właściwy, gatunek odznacza się dużymi fluktuacjami wielkości populacji w cyklu 3-4 letnim, jednakże jego migracje są mniej spektakularne[1][4].

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się 3 podgatunki tego leminga[1]:

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Leming syberyjski. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  2. Stanisław Bielak. Lemingi – mali mieszkańcy tundry. „Zielona Liga”, s. 18-19, luty 2008. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Lemmus sibiricus in: Wilson & Reeder's Mammal Species of the World 3d Ed.. [dostęp 2013-11-21].
  4. 4,0 4,1 I. M. Gromov, M. A. Erbaeva: Mammal fauna of Russia and adjacent territories. Lagomorphs and Rodents. 1995.