Leonard Woolley

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Charles Leonard Woolley
Leonard Woolley w trakcie wykopalisk w Karkemisz (wiosna 1913)
Leonard Woolley w trakcie wykopalisk w Karkemisz (wiosna 1913)
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1880
Londyn
Data i miejsce śmierci 20 lutego 1960
Londyn
Zawód archeolog

Sir Charles Leonard Woolley (ur. 17 kwietnia 1880 w Londynie, zm. 20 lutego 1960 w Londynie) – brytyjski archeolog i badacz starożytnego Bliskiego Wschodu, odkrywca Grobów Królewskich z Ur.

Charles L. Woolley (z lewej) i Thomas E. Lawrence w czasie wykopalisk w Karkemisz

Biografia[edytuj | edytuj kod]

fotografia lotnicza wykopalisk w Ur (marzec 1927)

Charles Leonard Woolley urodził się w 1880 roku w Londynie. Po ukończeniu New College w Oksfordzie rozpoczął w 1905 pracę jako asystent Arthura Evansa w Departamencie Starożytności Ashmolean Museum. W latach 1907–1912 prowadził wykopaliska w Nubii, badając m.in. meroickie stanowiska. Następnie wybrany został kierownikiem prowadzonych z ramienia British Museum prac wykopaliskowych w Karkemisz w północnej Syrii. Tu jego współpracownikiem był Thomas Edward Lawrence, słynny Lawrence z Arabii. Prace Woolleya na stanowisku przerwał wybuch I wojny światowej. W jej trakcie służył on jako oficer wywiadu na Bliskim Wschodzie. W 1916 dostał się do niewoli tureckiej i do 1918 przebywał w Turcji jako jeniec wojenny. Po wojnie w 1919 wznowił prace wykopaliskowe w Karkemisz. W latach 1921–1922 prowadził wykopaliska w Tell el-Amarna w Egipcie z ramienia Egypt Exploration Society. Następnie poproszony został do poprowadzenia łączonej ekspedycji archeologicznej British Museum i University of Pennsylvania Museum do stanowiska Tall al-Mukajjar (starożytne Ur) w południowej Mezopotamii. Woolley znany jest najbardziej właśnie z prowadzonych w latach 1922-1934 wykopalisk w Ur, w trakcie których odkrył słynne grobowce królewskie z okresu starosumeryjskiego (ok. 2900-2350 p.n.e.). W 1935 otrzymał honorowy tytuł szlachecki za swój wkład w dziedzinę archeologii. Rok później rozpoczął wykopaliska w Tell Atchana w północnej Syrii, stanowisku kryjącym pozostałości starożytnego miasta Alalach. Ponownie jego prace przerwała wojna. W latach 1943–1946 służył w stopniu podpułkownika (lieutenant-colonel) jako doradca ds. archeologicznych przy Civil Affairs Directorate. Za radą Woolleya Naczelny Dowódca Alianckich Ekspedycyjnych Sił Zbrojnych, Dwight D. Eisenhower, wydał rozkaz zakazujący plądrowania i niszczenia budowli o ważnym znaczeniu historycznym i kulturowym na wyzwalanych obszarach. Po wojnie Woolley podjął przerwane prace w Alalach odkrywając pałace i archiwa glinianych tabliczek z II tys. p.n.e. Dodatkowo prowadził również wykopaliska na pobliskim stanowisku nadmorskim al-Mina, gdzie odkrył ślady wczesnogreckiego osiedla. Miał niemal siedemdziesiąt lat kiedy zakończył w 1949 swe prace wykopaliskowe w Alalach. Do swej śmierci w 1960 pozostał ważną postacią w świecie archeologii.

Dorobek literacki[edytuj | edytuj kod]

  • Woolley, C. Leonard, i inni, Carchemish: Report on the Excavations at Djerabis on Behalf of the British Museum, vol. 2, The Town Defences, London 1921.
  • Woolley, C. Leonard, i inni, Joint Expedition of the British Museum and of the University of Pennsylvania to Mesopotamia: Ur Excavations, 10 tomów, London 1927-.
  • Woolley, C. Leonard, Dead Towns and Living Men, London 1932.
  • Woolley, C. Leonard, A Forgotten Kingdom, London 1953.
  • Woolley, C. Leonard, Spadework: Adventures in Archaeology, London 1953.
  • Woolley, C. Leonard, Alalakh: An Account of the Excavations at Tell Atchana in the Hatay, 1939-1949, Oxford 1955.

(wydane pośmiertnie)

  • Woolley, C. Leonard, Mesopotamia and the Middle East, London 1961.
  • Woolley, C. Leonard, As I Seem to Remember, London 1962.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T.C. Mitchell, hasło Woolley, C. Leonard, w: Eric M. Meyers (wyd.), The Oxford Encyclopedia of Archaeology in the Near East, vol. V, Oxford University Press, New York - Oxford 1997, s. 349-350.